...Opowieści hotelowe...

Masażystka-terrorystka

2009-09-03T17:04:00.009+02:00

Ehhhm brakowalo mi tego bloga przez ostatnie kilka miesięcy, brakowało. Trochę jak bez ręki albo jak bez nogi się czułam. A zwłaszcza brakowało mi Was i Waszych komentarzy i tego, że ktoś ma ochotę o moim popapranym życiu czytać. Korzystając z faktu, że mam akurat wenę, a przede wszystkim całe PÓŁ DNIA wolnego (czyli pracowałam TYLKO do 15 tej), machnę z rozpędu jeszcze jeden wpis :D Żeby chociaż trochę jednak przybliżyć Wam i zobrazować, co się u mnie od marca zdarzyło, wrzucam parę zdjęć z Imprezy Dyplomowej. Otóż tak – zostałam, już na początku kwietnia zresztą, dyplomowaną masażystką!! Ukończyłam szkołę jako najlepsza w grupie (wprawdzie tylko 6-osobowej, ale zawsze) z oceną końcową 5,9. Od tej pory nie mam już skrupułów i biorę kasę z masaż. Najwyższa stawka, jaką udało mi się dotychczas wyciągnąć to 100 Frani plus napiwek za 50 minutowy masaż całego ciała (hotelowa masażystka się rozchorowała i poproszono mnie w ostatniej chwili, bym ją zastąpiła).

U nas w Koziej Wólce*

2009-09-03T16:31:00.003+02:00

*prawdziwe nazwy miejsc i osób znane redakcji

Otóż wyobraźcie sobie, że od czterech miesięcy robię jako pokojówka, mieszkam w obozie pracy (w przypływie dobrego humoru zwanym też survival camp) i bardzo sobie moje obecne życie chwalę. Nie będę się wdawała w szczegóły typu po co i dlaczego taka praca - kto czytał mojego bloga od początku, ten wie, w jakiej byłam sytuacji. Nie uda mi się też Wam niestety streścić, co się tu wyprawiało przez ostatnie miesiące. Zatem pozwólcie, że tak in medias res wejdę.

Tytułem wprowadzenia powiem tylko, że jesteśmy desperately understaffed i pracujemy po 12 godzin na dobę, weekend mamy raz na 9 dni.

Przyszedł do nas niedawno nowy pracownik na stanowisko portiera. I tak sobie pracuje, pracuje, koledzy mu objaśniają jak ma łóżka ścielić (portierzy ścielą u nas łóżka, pokojówki są tylko od sprzątania łazienek), i nagle, po jakiejś godzince, ni z tego ni z owego gościu ZNIKNĄŁ. Myśleliśmy w pierwszej chwili, że może do ubikacji poszedł, ale po krótkich poszukiwaniach okazało się, że w biurze leży jego uniform oraz szyld z nazwiskiem, czyli że kolega się zmył do domu. Nie powiedziawszy nikomu (a zwłaszcza szefowi) ani słowa porzucił pracę i dał nogę. Myślę, że daje to jako taki obraz warunków, jakie tu panują – niewielu jest w stanie wytrzymać je dłużej niż godzinę. Mówią, że z Koziej Wólki nie wychodzi się już nigdy normalnym, i że kto raz tu pracował, ten nosi jej piętno do końca życia. HEHE.

Jakiś czas temu straciliśmy dwie innego osoby z naszej załogi – portiera i pokojówkę. Wywalono ich, bo chcieli jechać na wesele siostry i poprosili o 4 dni urlopu. Wyniknęła z tego niezła scena, dyrektor tupał nogą, oni mu pyskowali, zwracając się do niego na ty, w połowie rozmowy przechodząc płynnie na angielski i strasząc podaniem sprawy do gazet. Uzyskali tyle, że mogli już tego samego dnia opuścić Obóz oraz zapłacić karę w wysokości ich miesięcznej pensji za zerwanie umowy. Ale to generalnie długa historia jest, może jeszcze do niej wrócę.

Blog umarł. Niech żyje blog!

2009-08-13T16:54:00.005+02:00

Piszecie mi od miesięcy, że czemu nie pisze... Nagabujecie w mailach, ślecie smsy - wszystko jak grochem o ścianę. Nie znaczy to jednak, że przestalam Was lubić, czy coś. Jakoś tak po prostu nie mogłam się przemóc i myśl o skleceniu nowej notki była dla mnie równie przykra jak swego czasu perspektywa zbliżającego się terminu oddania pracy z gramatyki historycznej języka polskiego. I doszłam do wniosku, ze nastąpiło tyle zmian w moim życiu, ze formuła bloga „Nad wodą wielką i czysta” wyczerpała się.

Z miasta nad wielką wodą przeprowadziłam się do zamku za siedmioma górami i lasami… Czytaj: do XIX-wiecznego hotelu na zapadłej alpejskiej wsi, gdzie nie docierają publiczne środki transportu. Bez subaru z napędem na 4 koła (typowy samochód szwajcarskich rolników) ani rusz. Woda też jest, ale już nie taka wieka. Przy ładnej pogodzie ma piękną szmaragdową barwę, przy brzydkiej – brudno-brunatną. Gdy byłam tu po raz pierwszy (w lutym, na rozmowie kwalifikacyjnej) zmamiła mnie tą właśnie rajsko-bajkową szmaragdowością, i nie przeczuwałam zupełnie, jakie piekiełko mnie tu wkrótce czeka..

Ale wracając do ZMIAN. Dostałam pracę w rzeczonym hotelu. Przytyłam 7 kilo. POGODZIŁAM SIĘ Z ULISSESEM (znaczy się: po 2 latach od naszego „hucznego” rozstania, rozstałam się z nim w pokoju). Nie potrzebuję już bloga terapeutycznego, zmieniam zatem niniejszym jego tytuł i reaktywuję go pod nazwą „Opowieści hotelowe” .

Mam nadzieję, że nie będziecie długo chować urazy i liczę na równie ochocze udzielanie się w komentarzach, jak przed przerwą.

Z górki na pazurki

2009-03-14T11:25:00.013+01:00

Pracy w Termach nie dostałam. Wykończona niekończącym się bezrobociem poszłam z sobą skończyć. Znaleziono mnie na lodowcu, w stanie widocznym na zdjęciu powyżej... na szczęście po kilku minutach ;P. Bernardynów w pobliżu nie było, tylko jakaś dziwna koza, dostałam jednak rum, pizzę wegetariańską i lody i od razu mi się poprawiło. Tu na tle zamarzniętego jeziora:

Nie wzięliśmy okularów słonecznych - ja, bo zapomniałam, a Ph. w ramach solidarności ze mną. Słońce zapierdalało tymczasem równo, prawie jak w tym Wierszu:

"Ptaszek frunie sobie z dala,
w górze słońce zapierdala,
żaba w wodzie dupę moczy,
kurwa, jaki dzień uroczy"

(Nie wiem, na studiach jakoś strasznie śmieszył mnie ten wierszyk, chyba jako odskocznia od Mickiewiczów i Horaców)

Dzień był faktycznie uroczy, konkretnie w Dzień Kobiet się to wszystko odbyło. Nie obchodzi się tu wprawdzie tego święta, ale ja przeszczepiam wszelkie dobre polskie zwyczaje na tutejszy grunt. I vice versa. Wszystkim uświadamiam tym samym, że juz za parę dni, bo 20 marca, świętujemy tu Blowjob & Schnitzel Tag, uważam, że jest to coś godnego rozpropagowania :) (wyjaśnienie idei przyświecającej świętu - w komentarzach)

Wypożyczyliśmy sanki i trasą dla narciarzy, stanowiąc dla nich maksymalne zagrożenie, zjechaliśmy sobie na samiutki dół. Jechalo się ponad pół godziny z czego pierwsze dobre dziesięć minut zajęło nam opanowanie sztuki hamowania i zakręcania na wirażach. Co w kontekście faktu, że pierwszy kawałek trasy szedł nad przepaścią do teraz napawa mnie przerażeniem. Drugi odcinek upłynął pod znakiem manewrowania pomiędzy szusującymi na snowbordach trzylatkami. W pewnym momencie nie wyhamowaliśmy i jednego berbecia już już prawie mieliśmy rozjechać (miałam przed oczyma najgorsze z możliwych sceny rodem z happy tree friends), ale na szczęście na sekundę wcześciej zdążył się sam potknąć i wyrąbać w zaspę.

Rose is a rose

2009-03-04T12:28:00.006+01:00

Dzisiaj wpis, ale nie, jak zazwyczaj, o sprawach ważnych i aktualnych ;), lecz o błahostkach. Bo musze czymś myśli zająć w oczekiwaniu na odpowiedź w sprawie wyniku poniedziałkowej rozmowy o pracę. Poza tym Ph. mnie zabije, jak nie zamieszczę zdjęcia róży, którą od niego dostałam. Walczy chłopak o poprawę wizerunku w Waszych oczach. I musze przyznać, ze w wielu innych dziedzinach też się poprawił, nie tylko na pokaz – zostałam w weekend na przykład poczęstowana własnoręcznie przez niego usmażonym sznyclem ze świni i makaronem ugotowanym specjalnie dla mnie w bulionie WARZYWNYM. Do tego sałatka (która już jednak sama musiałam sobie zrobić).

Co do róży - zdążyła już była paść. Onegdaj miałam zwyczaj suszenia otrzymywanych kwiatów i przechowywania sztywnych, łapiących kurz badyli miesiącami – zaburza to jednak dramatycznie przepływ chi (energii życiowej). Teraz, jak chcę sobie coś zachować na pamiątkę – robię temu zdjęcie :O

Zdjęcie jest więc też już jedyna pamiątką po absolutnie najogromniejszej bombonierce Lindta jaka w życiu jadłam. Jak wszystkim wiadomo, nie jadam z zasady czarnej czekolady, starałam sie zatem z początku wybierać pralinki zawierające jej jak najmniej (białe, orzechowe, marcepanowe, itp.). Skończyło się jednak na tym, że zjadłam dokumentnie wszystkie, łącznie z najbardziej obrzydliwymi kawowymi i tymi o smaku whisky.

Wracając jednak do rozmowy o pracę, o której już w zeszłym tygodniu wspominałam. Stanowisko opiekunki term rzymskich – moja absolutna praca marzeń. Praca polega na układaniu jabłek i pomarańczy w koszykach, czuwaniu nad ciszą i spokojem, dbaniu o dobre samopoczucie gości, rozpylaniu olejków eterycznych w saunie i wykonywaniu masaży pianą i miodem na takich fajnych marmurowych łożach. Wiąże się też z oglądaniem całych hord nagich mężczyzn – raz w tygodniu jest tam tzw. Dzień kąpieli nago, czyli Tekstylnym wstęp wzbroniony.

Sama rozmowa przebiegła bardzo obiecująco, aczkolwiek niestandardowo – nie chcieli praktycznie nic o mnie wiedzieć, o nic nie pytali. Bardziej miało to charakter wycieczki z przewodnikiem po hotelu: przez 1,5 pokazywano mi różne działy – sauny, baseny, squashe, bowlingi, restauracje, fitnessy i inne cuda, zachwalając i wręczając foldery oraz mamiąc profitami jakie otrzymam, pracując u nich (abonament fitness oraz darmowy wstęp na baseny dla mnie i TRZECH DODATKOWYCH OSÓB). Dodatkowo podbudował mnie fakt, że sprawa pozwolenia na pracę nie przerażała ich ani odrobinę – jest to wielki kompleks hotelowy i zatrudniają mnóstwo cudzoziemców. Kierownikiem działu basenów jest zresztą, jak się okazało, Polak (na dźwięk mojego nazwiska wydobył z siebie radosne Czeeeeść i zamienił ze mną parę słów po polsku).

Tak więc summa summarum, sprawa nie jest beznadziejna, ale nie jest też pewna. Bo o ile jestem przekonana, że po obejrzeniu moich dokumentów byli na 100% zdecydowani mnie zatrudnić, to im dłużej myślę o przebiegu całego spotkania, tym więcej wątpliwości mnie dopada. W sensie, że nie wiem, czy takie powalające wrażenie na żywo zrobiłam - mój niemiecki nie jest tak dobry jak powinien być po roku pobytu tutaj, co Ph. mi zresztą na każdym kroku wypomina (a ja jemu, w końcu nie chodzę tu na żaden kurs i to on jest jedyną osobą odpowiedzialną za moją edukację językową ;)). W każdym razie zostaje mi teraz jedynie pozytywne myślenie i wyobrażanie sobie siebie w roli Penelopy - Opiekunki Term. Nie muszę chyba dodawać, że macie moooocno trzymać kciuki? Jak Wam zsinieją możecie w ramach rekompensaty liczyć na masaż oraz, że Was zabiorę jako osoby towarzyszące na ten basen.

Uff, a miało być nieaktualnie. No to na koniec 2 zaległe zdjęcie, z Walentynek :) Byliśmy w ten dzień we czwórkę (Ph. ja, J. + dziewczyna J.) na lodowisku, a następnie na rybie w mojej ulubionej restauracji. Mój debiutu na łyżwach:

AA

2009-02-18T11:39:00.016+01:00

Dzisiaj będzie przypadek dla Marty K., o ile jeszcze w poradni dla osób z problemem alkoholowym pracuje.

Od dwóch tygodni znowu jest wesoło, jestem zdrowa, chodzę na imprezy, jem, żartuję i tańczę. Jedynie w boku mnie trochę od czasu do czasu kłuje, ale podejrzewam, że to już mi tak zostanie, jako pamiątka po tym ciężkim okresie.

Zastanowiło mnie tylko, co właściwie zmieniło się w moim życiu te dwa tygodnie temu, że nabrało ono nagle tak niesamowitych barw i powabów. Odpowiedź jest jedna i zatrważająca: alkohol. Otóż dwa tygodnie temu na imprezie urodzinowej Philippa (22 lata!! różnica wieku między nami zredukowała się tym samym do 4 lat) ...

...po raz pierwszy od czterech miesięcy żem się narąbała :) Wiem, strasznie to brzmi… to, że przez cztery miesiące nie piłam, znaczy się.

Moja abstynencja zaczęła się chyba od tego, że po całkiem udanej, ale zdecydowanie za bardzo zakropionej, imprezie w mojej piwnicy, miałam wstręt do alkoholu przez miesiąc:

Potem zaś rezygnowałam z picia ze względu na zażywane lekarstwa, co było bardzo rozsądne, ale patrząc z perspektywy czasu, miało niszczący wpływ na moją psychikę. Postanowiłam zatem definitywnie, z dnia na dzień, z tym zerwać i wyrabiać od tej pory dozwoloną normę jednostek alkoholu tygodniowo. Na razie udaje mi się w postanowieniu dzielnie wytrwać. Na dowód mogę przytoczyć fakt, że w ten weekend festyn karnawałowy zakończyłam w zaspie śniegu, upierając się – rozgrzana lokalnymi napojami typu wódka z kawą - że jest mi ciepło i nigdzie się stamtąd nie ruszam.

Było to zdecydowanie lepsze zakończenie niż rok temu, kiedy po balu karnawałowym (na którym wystąpiłam jako żona Napoleona), wstałam do pracy o 6 godzin za późno. W rocznicę tego wydarzenia, zdjęcie-dedykacja dla mojego byłego szefa:

Teraz na szczęście jestem bezrobotna, więc nic takiego mi nie grozi.

Karnawał szwajcarski to jest w ogóle fantastyczna sprawa. Autentycznie całonocna impreza POD GOŁYM NIEBEM, co tydzień na innym zadupiu, wszędzie porozpalane ogniska, przeludnione namioty, dudniące na całą wieś orkiestry dęte i przede wszystkim wszyscy poprzebierani, umalowani i zamaskowani. Kojarzy mi się to wszystko klimatem i wystrojem z obozowiskiem orków z Władcy Pierścieni.

Na samą imprezę nie wzięłam aparatu, za co mnie TJF oczywiście znowu zbluzga ;) Ale zdjęcia i tak by klimatu nie oddały. Za to przygotowania do, a także kostiumy osób uczestniczących zostały jak najbardziej udokumentowane. Ponieważ decyzja o wzięciu udziału została podjęta na godzinę przed, przebrania nie miałam zakupionego/wypożyczonego – w odróżnieniu od większości Szwajcarów, kompletujących pieczołowicie swoje kostiumy z wielotygodniowym wyprzedzeniem. Na szczęście na strychu u Philippa udało nam się wygrzebać kostium Chinki/Gejszy lub - w wersji na kurtkę zimową – Sumo-Gejszy, w którym to wystąpiłam. Jan, u którego zatrzymaliśmy się po drodze na czarną wódkę z colą, umalował mnie (sic) dodatkowo na biało specjalnymi farbkami do twarzy. Miał ich całe dwa zestawy, plus trzy książki z różnymi wzorami jak malować twarze. Szwajcarzy mnie czasami zaskakują.

Aha, tak dla wyjaśnienia. Kłuje mnie w boku nie po tej stronie, gdzie jest wątroba :P I bez alkoholu też się potrafię bawić. Ale po co ;)

Kasting

2009-02-13T12:43:00.003+01:00

Sprawa jest już oczywiście drastycznie nieaktualna i przeterminowana, ale powiem, o co chodzi, bo byście mnie chyba wirtualnie ukatrupili, gdybym po tym wszystkim pominęła całe zagadnienie milczeniem, rozpisując się na pięć stron o tym jak to chora i biedna byłam i cierpiąca.

No więc zaczęło się od tego, że jakoś jeszcze w listopadzie wpadło mi w ręce ogłoszenie w którymś z tutejszych czasopism, że poszukują fotomodelek do kampanii reklamowych (chodziło konkretnie o firmę Companys, ubrania, buty, itp., niedługo będzie można zobaczyć na ich stronie katalog Wiosna 2009). Wymagania: wzrost minimum 167cm, wiek do 24 lat. No więc postanowiłam spróbować, hehehe. Dla niezorientowanych w sprawach moich osobistych wymiarów wyjaśnię, że mierzę w porywach 164cm, 24 lata skończyłam zaś kilkadziesiąt miesięcy temu…. Oprócz tego trzeba było też być ładnym, ale to, umówmy się, jest już kwestią gustu. Wysłałam im w każdym razie moje całkowicie naturalne, wakacyjno-legitymacyjne zdjęcia, głownie bez makijażu. Wszystkie z nich zresztą już znacie - większość wyszła spod pewnej i wytrenowanej (na siłowni) ręki mistrza TJF.

Nie mogę niestety powiedzieć, że zrobiłam to wszystko dla jaj. Bardziej z desperacji – że skoro normalnej pracy nie mogę sobie tu znaleźć, to może chociaż coś takiego. O całej sprawie jednak szybko zapomniałam (gdybym pamiętała, na pewno nie obżerałabym się tak podczas Świąt w Polsce) i przeżyłam ciężki szok, gdy pewnego styczniowego popołudnia, leżąc sobie w najlepsze z gorączką 39 stopni, otrzymałam telefon, że zapraszają mnie na casting do Zurychu w najbliższy czwartek. Miałam tym samym niecałe 3 dni by się wykurować. Oczywiście nie darowałabym sobie, gdyby przez błahostkę typu gorączka, cieknący nos i ból rozsadzający czaszkę miała mnie taka rozrywka ominąć.

Pojechałam zatem te 100 kilometrów na wpół chora (macie teraz wyjaśnienie zagadki, skąd późniejsze zapalenie opłucnej;)), naszprycowana Otrivnem, kroplami z kodeiną i podobnymi specyfikami. Niestety również z przesuszoną cerą, czerwonymi oczami i tak spierzchniętymi ustami, że nawet [pozostała z lepszych czasów] resztka błyszczyka Diora sobie z nimi nie zdołała poradzić. Jedynym plusem choroby było to, że wyglądałam chudo. No może nie modelkowo-chudo, jakby się ktoś czepiał, lecz bardziej suchotniczo-gruźliczo-chudo, ale zawsze to w tej branży in plus. Zwłaszcza, że na miejscu kazali mi się przebrać w przygotowany przez nich zestaw: spodnie rurki i biała koszula. Nigdy przenigdy nie noszę rurek, gdyż krój ten uwypukla moje nieproporcjonalnie duże, w stosunku do łydek, uda. Do tego biała koszula, która się fatalnie układała i była brzydka. I jakaś mała brzydka torebka. Więc w sumie dobrze, że tej pracy nie dostałam, bo okazało się, że nie zgarniałabym za to pieniędzy, a jedynie bony na ubrania z ich sklepu!

Tzn. tak szczerze, między nami, to oczywiście bardzo żałuje, bo ten jeden zestaw był może niefortunny, ale poza tym maja bardzo ładne rzeczy, np. Part two i innych firm, które lubię. A poza tym od roku nie kupiłam sobie nic porządnego do ubrania, poważnie. Jak ktoś mnie zna z czasów, kiedy co najmniej raz w tygodniu musiałam mieć nową bluzkę, sukienkę lub torebkę, to pewnie padnie jak wyznam, że w ciągu mojego pobytu w Szwajcarii z odzieży zakupiłam co następuje:

sukienka bawełniana szt. 1
czapka wełniana szt. 1
stanik push-up szt.1

Przysięgam, słowo byłej zakupoholiczki! Dlatego też błogosławię swój rozsądek i światłość swego umysłu, że onegdaj kupowałam jedynie rzeczy drogie. Znaczy się klasyczne i dobrej jakości – dzięki temu mogę je nadal nosić i nie wyglądam jak lump.

A, humor poprawia mi trochę fakt, że zgłoszeń na ten casting przyszło 300, a zaprosili jedynie 35 dziewczyn, w tym mnie, czyli było 10 osób na miejsce, jak na, bo ja wiem, egzaminie wstępnym na Akademię Ekonomiczną (to dla mnie nowość zmierzyć się z taką konkurencją – jak na Filologię Klasyczną zdawałam to było chyba pół osoby na miejsce) ;)

***

A zmieniając temat to dziękuję wszystkim, którzy słali mi smsy i maile i którzy się o mnie martwili (jeden z ostatnich smsów jakie dostalam: U iz alive? People iz worried!) Mam teraz pewność, że nawet gdybym umarła, to mnie owczarki niemieckie, yyy szwajcarskie, nie zjedzą!

Co mnie nie zabije...

2009-02-13T12:35:00.002+01:00

Tralalala. Nie wiem, czy się tego spodziewaliście, czy nie – w każdym razie jestem z powrotem. Znaczy się z powrotem na blogu, choć byłam też o krok od powrotu z płaczem do Polski: do prywatnego ubezpieczenia zdrowotnego, pełnej lodówki i babcinych obiadków, ale zacisnęłam zęby i kurwa wytrzymałam. Co mnie nie zabije to mnie wzmocni. Nie takie rzeczy mnie już próbowały zabić, głupie zapalenie opłucnej można w porównaniu z nimi do pobytu w Spa porównać...

Przez cztery tygodnie leżałam sobie w cieplutkim łóżeczku, inhalowałam olejki eukaliptusowe, piłam buliony warzywne (o ile się zwlokłam, by je sobie ugotować), jadłam pieczone jabłka, schudłam 4 kilo… Notka sprzed kilku tygodni jest w związku z tym już drastycznie nieaktualna, teraz to już bardziej 48.5 kilo, ale głównie kosztem masy mięśniowej, więc nie ma czego zazdrościć. Chociaż elektroniczna waga Philippa pokazuje, że mam 15 % tłuszczu i budowę atletyczną, hi hi, co dosyć źle o tej wadze świadczy, jako że od 100 lat nie uprawiałam żadnego sportu. Ale jutro idziemy na łyżwy – jest to niespodzianka dla mnie z okazji Walentynek, Ph. mnie zaprosił, ale ciii, bo to jest tajemnica, tzn. ja mam nie wiedzieć, że na łyżwy idziemy, ale się domyśliłam, jak mi powiedział, że mam się ciepło ubrać, ale że nie będziemy na dworze. No to przecież wiadomo, że na łyżwy. Albo do kriokomory.

Ale wracając do meritum. Cholera, coś mi się w mózgu musiało podczas tej choroby poprzestawiać, na jednym wątku się nie potrafię skupić. No więc leżałam sobie i oglądałam cięgiem przez 4 tygodnie MTV-ijne programy typu Parental control, Next, i Rock of love na zmiane z Deutschland sucht ein Superstar i wszystko byłoby cacy, gdyby nie ta niepewność i to niewiadomo-co-mi-właściwie-jest (objawy: ból w klatce piersiowej przy oddychaniu, poruszaniu się, przy kaszlu ból napierdalający). W Polsce zadzwoniłabym na całodobowy numer awaryjny i ściągnęłabym bezpłatnie lekarza rodzinnego do domu, coby się uspokoić, że przeżyję do rana, następnego dnia pomknęłabym taksówką na sygnale do pulmonologa, laryngologa, onkologa, patologa, psychologa, na rentgen, badanie krwi, manicure i hydrokolonoterapię ;) Tutaj, stwierdziwszy ze zgrozą, że stać mnie na aspirynę Bayera, postawiłam sobie na własną rękę 2 diagnozy:

A) nadwyrężenie (w wersji pesymistycznej: naderwanie) mięsni oddechowych na skutek kaszlu
B) zapalenie opłucnej

Nie będę Was tu już dłużej zanudzać jak się ta dwutorowa choroba rozwijała - i tak wszyscy czekacie tylko na wyjaśnienie, o co chodzi z tym castingiem w Zurychu. Powiem tylko tyle, że moja docentka od masaży i medycyny naturalnej, stwierdziła, że mam zapalenie opłucnej. Natomiast lekarz pulmonolog*, do którego się z tą zatrważającą nowiną jednak koniec końców zwróciłam, orzekł, że to mięśnie. Przepisał mi kurcze… Ibuprofen. Spychologia i tyle.

*Nie dałam się tym razem zbyć i dostałam się do specjalisty w moim ulubionym szpitalu – opisałam moje objawy bardzo dosadnie przez telefon, ilustrując kaszlem, i już następnego dnia miałam zaklepany termin. Tyle, że mi później wręcz głupio było, gdy ja tam w poczekalni odmalowana i wyperfumowana siedziałam, chrupiąc jabłko i przeglądając gazetki, a wokół mnie sami pacjenci z rakiem płuc, na wózkach, z rurkami i cewnikami, brrr. Od razu mi ochota na chorowanie przeszła.

Tempus (c)horribile

2009-01-12T21:02:00.003+01:00

Chorowania ciąg dalszy. Po 5 dniach kurowania się na własną rękę zwlokłam się jednak z łóżka i zawlokłam do lekarza. W moim ulubionym lux-szpitalu mnie tym razem nie chcieli. Ich delikatna sugestia, że pierwszeństwo mają raczej babcie z ciężkimi chorobami zwyrodnieniowymi i że z grypą mogę sobie do kliniki na dworzec pomykać, trochę mnie, nie ukrywam, ubodła. Po pierwsze, to ja sobie nie grypę zdiagnozowałam, tylko zapalenie oskrzeli i w tej wierze cztery razy dziennie żarłam bakteriobójcze produkty typu czosnek i cebula, ryzykując dobro mojego związku. Po drugie, na dworcu było STRASZNIE. Zamiast sterylnej pościeli, pikających monotonnie monitorków, kojącej ciszy i Georga Clooney’a, zastałam zbieraninę wyglądających jak siedem nieszczęść kaszlących cudzoziemców. Czyli – ku swej rozpaczy - pasowałam tam idealnie. Pewną chorą satysfakcję dawał mi fakt, że mój kaszel brzmiał jednak najgorzej.

Filozofią przychodni dworcowej jest najprawdopodobniej leczenie poprzez uodparnianie, nie można się bowiem z wyprzedzeniem zapisać na wizytę, należy przyjść, pobrać numerek i odsiedzieć swoje (w moim przypadku 1h27min) i wymienić się kulturalnie zarazkami z pozostałymi chorymi. Zresztą co ja Wam będę tłumaczyć, obrazek brzmi chyba znajomo.
Summa summarum okazało się, że czosnek i inne krucyfiksy faktycznie stosowałam nadaremno – infekcja typowo wirusowa. To już tu ponoć prawdziwa epidemia, 12 000 Szwajcarów się dotychczas do lekarza z objawami grypy zgłosiło i liczba ta ma w następnych tygodniach gwałtownie wzrastać. Tylko nie rozumiem czemu MNIE w takim razie dopadło - żadnych praw i przywilejów w tym kraju nie mam, ale na epidemię narodową się jakimś cudem załapałam. Na pocieszenie dostałam do domu miły syropek Macatussin z pochodnymi opium (ciekawe, czy ma coś wspólnego z lubianym przez studentów polskim Tussipectem?), zaraz go wypróbuję.

Terapii naturalnej oczywiście też nie zaprzestaję (opium to w sumie też, jakby nie było, sama natura), gotuje sobie właśnie bulion potasowy a’la Gillian McKeith (moja guru):

należy pokroić od cholery warzyw (ziemniak, por, seler naciowy, marchew, koper włoski, burak, pietruszka itp.), wrzucić je wszystkie od razu, zanim stracą witaminy, do zimnej wody (wody nie za dużo, ja daję tylko tyle, żeby przykryła warzywa), doprowadzić do wrzenia i gotować ok. 2 godziny na bardzo wolnym ogniu. Odcedzić, warzywa wyrzucić (są już bezwartościowe), pełen witamin i mikroelementów gorący kojący bulion wypić.

Przepis cytuję z pamięci, zdaje się, że Gillian nie użyła tam zwrotu ‘od cholery’, poza tym wszystko powinno się zgadzać. I kurcze nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Gdyby nie ta choroba, jadłabym teraz przysłowiowy już makaron z musztardą i sunęła pieszo/rowerem JAK TA BUKA przez zamieć i śniegi, a tak piję sobie bulion na zmianę z opium i rozbijam się kurde autobusami. Do czwartku musze być już jednak mimo wszystko zdrowa i w absolutnie mega hiper topowej formie, w związku z moją tajemniczą wyprawą do Zurychu (no powiedzcie, że jesteście chociaż trochę ciekawi!).

Bagaż poświąteczny

2009-01-11T11:35:00.003+01:00

Ważny update dla wszystkich, którzy przestali mnie lubić, po tym jak swego czasu oznajmiłam, że ważę 49 kilo. Otóż już nie:

To najbardziej spektakularny efekt jojo jaki do tej pory zanotowałam w swojej karierze - całe 4 kilo w 2 tygodnie :). Po prawie dwóch miesiącach diety musztardowej objadłam się wreszcie podczas pobytu w Polsce do woli łososiami, sałatkami, owocami, o czekoladzie i ciastach nie wspominając. Rodzina podejrzliwie na mnie patrzyła, gdy pierwszego wieczoru po przyjeździe w przerwach między opowieściami emigracyjnymi splądrowałam doszczętnie i konsekwentnie całą lodówkę, nie przepuszczając nawet kabanosom ‘z biedronki’ (aż się zainteresowali, czy w ciąży przypadkiem nie jestem). Do Wielkanocy musi wystarczyć, zwłaszcza, że trochę słodyczy zabrałam ze sobą na czarną godzinę. ‘Trochę’ to może złe określenie. Mój główny bagaż ważył 22 kilo, czyli o 2 za dużo, ale jakimś cudem nie musiałam dopłacać.

Polecam tym samym z całego serca easyjet.com – przymykają oko na nadbagaż i nie mają ograniczeń wagowych odnośnie bagażu podręcznego. Mój ważył w związku z tym jakieś 40 kilo i zabiłam nim prawie stewarda, który, nieświadomy zagrożenia, jakie stworzyłam, próbował pomóc mi włożyć walizkę na półkę. Okazuje się też, że jeżeli dopiero przy bramce wyjdzie na jaw, że bagaż podręczny przekroczył przypadkiem ograniczenia objętościowe biorą go po prostu do ‘bagażnika’ bez żadnych dodatkowych kosztów, podczas, gdy przy check-in’ie kazaliby za ten sam bagaż słono zapłacić. Teraz to dopiero odkryłam, jako że do tej pory raczej mało obładowana podróżowałam i takie problemy mnie nie nękały. W każdym razie dobrze wiedzieć na przyszłość i ten przepis w razie potrzeby wyzyskiwać ;) No ale mój podręczny się tym razem na styk zmieścił w normie, po tym jak na środku terminalu wywaliłam pół walizki na podłogę i upchnęłam jej zawartość kolanem – zależało mi jednak desperacko, by mieć go przy sobie, jako, że miałam tam rzeczy z gatunku ‘fragile’, jak na przykład widoczną na zdjęciu powyżej wagę... Ale nie martwcie się, nie miałam wyjątkowo na czole nalepki, ze z Poznania jestem, wiec wstydu Wam nie narobilam.

Rano w dniu mojej podróży miałam pobieraną krew, jakieś 5 probówek. Jak wiadomo nie wolno po tym dźwigać ciężkich przedmiotów, ani się przemęczać. Na szczęście na większości odcinków były schody ruchome/kładki/windy, a w pociągu regionalnym – czyt. nieprzystosowanym dla niepełnosprawnych - spotkałam znajomego (na tej wsi się ZAWSZE kogoś znajomego spotka i to jest fajne), który pomógł mi się z wagonu w odpowiednim momencie wytoczyć, tak więc summa summarum żadna żyłka mi nie pękła.

Za to nadal jestem chora, i to obłożnie. Ale nie pomstujcie na Szwajcarów, bo dobrze się mną opiekują, póki co. W czwartek byłam w szkole i po sprawdzianie Evi zrobiła mi masaż, mimo, że to moja kolej była. W środę Philipp nieproszony zwolnił się z pracy żeby dowieźć mi medykamenty (!!!) a wczoraj dostarczył mi też zapas warzyw i owoców na cały tydzień.

W czwartek mam kolejną rozmowę o pracę, ale baaardzo nietypową, w Zurychu, padniecie ze śmiechu i dwa dni będziecie leżeć, jak Wam powiem o co chodzi.

Dobrego poślizgu...

2009-01-04T18:31:00.005+01:00

.. w nowy rok – brzmią tradycyjne, szwajcarskie sylwestrowe życzenia. W związku z czym ja, jak zwykle z poślizgiem, życzę Wam tego samego i zamieszczam parę zdjęć z imprezy sylwestrowej na wsi.

31 grudnia wstałam o godzinie 5:30 rano i w 13 godzin pokonałam /sześcioma środkami transportu/ trasę:

miasteczko pod poznaniem --> Poznań --> wieś pod Poznaniem (ale z drugiej strony) --> Berlin --> Bazylea --> Lucerna --> miasto w kantonie X --> wieś pod miastem w kantonie X

Impreza była kameralna: Philipp, jego dwaj najlepsi kumple plus ja. Dało to jeden z bardzo niewielu udanych sylwestrów w moim dotychczasowym życiu - w miłej, niewymuszonej atmosferze, bez stresu, strojów wieczorowych i sztucznych uśmiechów (dla porównania: w zeszłym roku, by zapomnieć o Ulisessie, byłam na balu dla singli, w podpoznańskim dworku z mega-obcymi ludźmi… wódka była bez ograniczeń, ale zapomnieć to nie pomogło). Siedzieliśmy sobie przy choince, graliśmy w Hotel tycoon, jedliśmy chipsy i kanapki z łososiem. O jedenastej chłopcy udali się do kuchni i upiekli dla wszystkich pizzę, nie musiałam nawet palcem ruszyć, wszystko sami zrobili. Takiego całego roku sobie życzę.

Jedem das seine, czyli co kto lubi. Na uwagę zasługuje pizza Daniela składająca się z samego ciasta i mozarelli. Obiecuję nie narzekać już, że Philipp za mało różnorodnych potraw je.
.

Wymusiłam na nim za to postanowienie noworoczne, że nie będzie mnie obrażał, co co i rusz nieświadomie czyni… Ostatnim hitem jest jego stwierdzenie, że mówię po niemiecku jak Yoda z Gwiezdnych Wojen, nawet jeden komentarz mi z Facebooka usunął, bo uznał, że niegramatycznie coś napisałam, lol. Nie widziałam Gwiezdnych Wojem, przyznaję się bez bicia, ale zdjęcie Yody w Wikipedii owszem, i to mi wystarczy by zaklasyfikować powyższe stwierdzenie jako obrazę mej skromnej osoby. Co ciekawe, wcześniej uważał zawsze, że mówię świetnie po niemiecku, względnie, że moje błędy językowe są „takie słodkie”. Cala ta nagonka lingwistyczna zaczęła się dopiero w momencie, gdy poprosiłam go, by poprawiał mnie, gdy coś źle powiem. Chyba poczuł się za moją edukację odpowiedzialny, bo od tego czasu zdania spokojnie wydukać nie mogę i za każdy spaprany rodzajnik jestem rugana ;)

Ja sama postanawiam sobie oczywiście, jak co roku, być bardziej zorganizowana. Nie tylko w CV i od święta. Dla Was efekt namacalny będzie taki, że wpisy pojawiać się będą ze zdecydowanie większą częstotliwością niż dotychczas, dajmy na to raz na tydzień.

Interview

2009-01-03T19:12:00.006+01:00

I jak zwykle ja dowiaduję się ostatnia!!! Czemu nikt mi wcześniej nie powiedział, że chodzenie na rozmowy kwalifikacyjne to taka fajna sprawa? Gdybym wiedziała wcześniej, na pewno nie poszłabym na moją pierwszą w życiu dopiero w wieku lat 26. Ale nic to. Ważne, że mam od niedawna nową, miłą rozryweczkę.

Na wstępie częstują cię rozgrzewającym ajurwedyjskim napojem powitalnym, prowadzą do przytulnej poczekalni (sic!!! udało mi się nie spóźnić się, a nawet być przed czasem) z gazetkami, katalogami świątecznymi i olejkami zapachowymi, które można sobie wypróbować. Potem przychodzi miły i kulturalny właściciel całego Spa, zadający wyłącznie standardowe pytania rodem ze strony internetowej „Jak się przygotować do rozmowy kwalifikacyjnej”. Odpowiedzi miałam oczywiście obkute na blachę i jedynym błędem, który popełniłam było poskąpienie tych kilkudziesięciu franków na podcięcie włosów dzień przed. Manicure sobie zrobiłam ładny, makijaż też, niestety moje rozdwojone końcówki (od 9 miesięcy u fryzjera nie byłam) musiały na mistrzu fryzjerskim, jakim jest mój bardzo-hipotetyczny-przyszły-szef, zrobić fatalne wrażenie.

Ma jednak obgadać sprawę ze swoim wspólnikiem, będę też musiała przyjść jeszcze raz, wykonać próbny masaż – wtedy się wszystko rozstrzygnie. Żeby swoje akcje trochę podnieść, napisałam i wysłałam mu od razu tego samego dnia list z podziękowaniem „za miłą i pouczającą rozmowę”. Wyczytałam, że jedynie 3,8% starających się o pracę osób to robi, mimo, że ponoć aż 75 % pracodawców odczytuje ten gest bardzo pozytywnie. Zobaczymy.

Również tego samego dnia, o jakiejś skandalicznie późnej porze, otrzymałam telefon ze studia fitness dla kobiet, do którego także wysłałam podanie, że chcą mnie widzieć na rozmowie dnia następnego, oraz że mam zabrać strój sportowy. To ostatnie polecenie wprawiło mnie - muszę przyznać - w lekki popłoch, jako, że już dawno fazę lansu na siłowni mam za sobą i mój strój treningowy składa się ze starych spranych spodni i nie-firmowego podkoszulka. Na spodniach odkryłam dodatkowo niespieralną plamę. Czasu, by nabyć jakiś bardziej wyjściowy dres ;) nie było, uratowały mnie znalezione na dnie szafy nowe, niewytarte i niewypchane w kolanach legginsy.

Sama rozmowa (a raczej trening) poszła super, myślę, że miałabym tę fajną robotę od zaraz, gdyby nie to, że nie mogę pracować w Szwajcarii bez pozwolenia (też sobie kraj wynalazłam, nie bardzo potrafię obecnie odtworzyć proces myślowy, który mnie doprowadził do wyboru akurat Szwajcarii, a nie jakiegoś miłego kraju w obrębie Unii). Funkcjonuje to tak, że po znalezieniu pracodawcy, który jest na tyle odważny, by zatrudnić cudzoziemca i podpisaniu z nim umowy, składa się formularz do Urzędu Migracyjnego. W formularzu tym pracodawca musi obszernie udowodnić, że nie znalazł na moje miejsce Szwajcara lub mieszkańca starej UE o równorzędnych kwalifikacjach. Udowodnienie tego jest praktycznie niemożliwe, cały proces trwa minimum3-4 tygodnie, po którym to czasie Urząd może i tak się wypiąć i całe to podanie odrzucić. Generalnie nie brzmi to wszystko jak atut czy argument przekonujący kogokolwiek do zatrudnienia akurat mnie.

Mój Tata twierdzi, że jak mnie pracodawca polubi, to mu coś takiego nie będzie przeszkadzało… Obawiam się jednak, że żeby przechodzić przez taki magiel z tym piekielnym Urzędem, który się o każdą głupotę przypierdala, ktoś by mnie chyba POKOCHAĆ musiał. A ja już się na własnej skórze przekonałam, że romanse w pracy to raczej kiepski pomysł - kończą się tym, że tracisz i miłość, i 5 tysięcy…

PS. Powyższy wpis się przed Świętami miał ukazać, ale w szale pakowania walizek i prezentów o nim zapomniałam, a ponieważ nie zabrałam ze sobą komputera, został uwięziony na 2 tygodnie w Wordzie w Lucernie. Zamieszczam zatem dopiero teraz, mimo, że już całkowicie nieaktualny.

Żadnej z dwóch prac nie dostałam – pierwszą odmowę otrzymałam listownie, i to na jakieś pogniecionej, przybrudzonej kartce bez podpisu, co popsuło w moich oczach całkowicie wizerunek tego miłego, wydawałoby się, Spa (się können sich ins knie ficken, czyli niech się walą, jak się tu ładnie mówi :D). Drugą odpowiedź negatywną otrzymałam w tonie już nieco bardziej sympatycznym, od tej kobiety ze studia fitness (z którą zdążyłam zresztą przejść na ty), ale niestety… smsem i dokładnie w Wigilię.

Poza tym miałam absolutną nieprzyjemność poznać, tuż przed Świętami, urzędnika wydającego pozwolenia na pracę w moim kantonie, stąd na msnie mój wiele mówiący opis „wkurw wkurw wkurw wkurw”. Bardzo żałuję, że naszej rozmowy telefonicznej nie nagrałam, myślę, że sprawa zahacza o trybunał praw człowieka czy coś w tym guście, jakiś paragraf związany z rasizmem. Zadzwoniłam do niego by się uprzejmie dowiedzieć czegoś bliżej w sprawie wiadomych pozwoleń itp., usłyszałam, że nie mam żadnych szans takowego w mojej branży uzyskać, albowiem nie może tak być, że przyjeżdżam sobie z byle kraju i zabieram Szwajcarom najlepszą pracę. Mogę sobie ewentualnie iść na kasę do supermarketu, bo takiej roboty i tak nikt nie chce. Na moje pytanie o otwarcie własnego gabinetu masażu i dietetyki usłyszałam aluzję, że może tak naprawdę to Salon masażu erotycznego chcę sobie otworzyć. Prostak i cham, ma na nazwisko Sadło, myślę, że to wiele tłumaczy. Ale ja się oczywiście nie poddaje, rysują mi się w mojej sytuacji 2 wyjścia:
.

A) Przeprowadzić się do innego kantonu
B) Wziąć sobie Ph. za pierwszego męża

Pierwsze wyjście odpada z tego względu, że uwielbiam Lucernę i moje mieszkanie, które jest też idealnym lokalem na gabinet masażu. Co do drugiego, może jakąś ankietę na blogu powinnam przeprowadzić, co Wy na to, dawno nie było?? ;) (Wiem, odwala mi w tym nowym roku :D)

PS 2. Zdjęcie przedstawiają świąteczną iluminację jednego z kościołów w Lucernie.

Dziwne

2008-12-14T22:03:00.006+01:00

Hmm, otwieram Wikipedię, a tam informacja, ze Szwajcaria przystąpiła właśnie do układu z Schengen. Fajnie, tylko że byłam święcie przekonana, że już dawno tam są. I nie rozumiem w takim razie na jakiej zasadzie i na mocy jakich układów wjeżdżałam do tej pory do tego kraju bez paszportu.

No nieważne. Ważniejszym newsem jest, że weszłam wczoraj u Philippa w łazience na wagę i ze zdumieniem skonstatowałam, że ważę 49 kilo, a było to po obfitym obiedzie restauracyjnym i jeszcze bardziej obfitej kolacji domowej. Masę powyższą ostatni raz odnotowałam w czasach późnej podstawówki, od liceum nie zeszłam nigdy poniżej 50ciu. Chyba tę dietę musztardową opatentuję, słowo daję, jedynym efektem ubocznym jest awitaminoza i odruch wymiotny na widok musztardy, poza tym same zalety.

A, jadam też ostatnio jeszcze jajka z majonezem. Majonezem wegańskim, czyli bezjajecznym. Konsekwencja nigdy nie była moją mocna stroną.

A w ogóle to zima na całego, Wy się tam już w Polsce pewnie samym smalcem i słoniną odżywiacie.. . Tak przynajmniej twierdziła tu swego czasu kobieta prowadząca w mojej szkole ćwiczenia z Dietetyki -opinią tą nie omieszkała się ze mną zresztą na pierwszych zajęciach podzielić. Jej zdaniem spożycie tłuszczy w Polsce w miesiącach zimowych znacząco wzrasta, ze względu na brak świeżych produktów żywnościowych w sklepach. Przyznam, że tak mnie w pierwszej chwili ta wiadomość zdumiała, że nie zareagowałam należycie (zresztą jak tu uprzejmie wytłumaczyć komuś, że jest eeee ignorantem?). Myślę jednak, że zreflektowała się później, że oprócz golonki i skwarków coś jeszcze jadamy, po tym jak umiałam odpowiedzieć na pytanie, co to amarantus, kiełki quinoa i orzechy makadamia (chociaż w sumie mogłam w Wikipedii przeczytać ;))

U mnie zaś pękł w zeszłym tygodniu chyba jakiś worek z dziwnymi zdarzeniami. W środę dostałam paczkę: anonimową, bez nadawcy, tylko mój adres i pieczątka lotniska w Zurychu. Pełna uczuć mieszanych otwieram (zamiast się cieszyć, mam teraz na widok listów, przesyłek i paczek zawsze mieszane uczucia – sprawka urzędu migracyjnego oraz wcześniejszych przejść z Ulissesem).W środku też żadnego listu, kartki, nic, tylko cała masa …. domowej roboty pierniczków. Hmmm, hmmm, hmmm. Nie powiem, chętnie bym sobie kilka polukrowała i schrupała, ale sama nie wiem. Parę lat temu bym się ani chwili nie wahała, ale od tego czasu sobie człowiek niestety paru wrogów przysporzył :( Kto wie czy gdzieś tam na drugim końcu świata nie czai się ktoś, kto w przepisie na pierniczki dla Weroniki zamiast cynamonu ma wpisany cyjanek.

Druga DZIWNA sytuacja miała miejsce w czwartek. Otóż biegłam sobie jak gdyby nigdy nic do szkoły, jak zwykle na ostatnią chwilę, zabijając się po drodze 10 razy (nie bawią się tu w takie detale, jak posypywanie chodników piaskiem czy odgarnianie śniegu), a tu mi się nagle zatrzymuje samochód i mnie kierowca pyta, czy chcę do dworca. Pewnie, że chciałam, zawsze milej sobie kawałek w mercedesie podjechać niż po lodzie manewrować w kozakach. Bardzo milo się nam rozmawiało, o Londynie, Polsce, architekturze, pan był pod wrażeniem, że tak dobrze mówię po niemiecku… To, że się zatrzymał, to mnie akurat nie zdziwiło - Szwajcarzy są po prostu tacy mili. Dziwne było, że okazał się dyrektorem hotelu pięciogwiazdkowego (tych, którzy czekali na puentę, że okazał się zboczeńcem uprzejmie przepraszam).

Wydarzenie trzecie i najdziwniejsze: dostałam zaproszenie na rozmowę kwalifikacyjną (wydarzenie nie jest, wbrew pozorom, bezpośrednio powiązane z wydarzeniem poprzednim)!!!Trzymać kciuki we wtorek o 14tej.

Tak jeszcze na koniec a’propos pojawiającego się w poprzednim poście Bollywoodu. Z Hindusami naprawdę trzeba uważać – okazuje się, że są tu oni odpowiednikami naszych Cyganek ;)! Wczoraj mi taki jeden przyszłość na ulicy przepowiadał, bardzo mądrze mówił i ciekawie, że od stycznia ma być u mnie wszystko znowu git, tyle że na koniec musiałam datek w wysokości 5 Franków ‘na biedne indyjskie dzieci’ uiścić (chciał początkowo 80, ale się targowałam).

A ten wątek z wrogami mnie tak jakoś refleksyjnie nastroił, że chyba sobie nawet podsumowanie roku zrobię, do czego mnie tjf namawia…

Rozdzióbią nas kruki i wrony

2008-12-11T11:51:00.007+01:00

Wbrew tytułowi nie będzie pesymistycznie niczym w opowiadaniu Żeromskiego lub, nie daj Boże, w filmie Hitchcocka. Niniejszy post nie jest też kontynuacją myśli zadzierzgniętej w poście poprzednim, mimo, że pracy nadal nie mam. Spędziłam bowiem fantastyczny weekend w Londynie i okolicach - dawno się tak dobrze nie bawiłam, tyle nie śmiałam, tak miło nie spędziłam czasu z tak fajnymi ludźmi :D – i wszystko od razu wygląda trochę mniej ponuro. Dzisiaj jednak nie o Londynie będzie, czekam jeszcze na zdjęcia od Michaela S., bo sama mało robiłam (chińskim badziewiem ;P się jakoś tak łatwiej pstryka, ja zanim ten mój hybryd wyciągnę i odpalę to wszyscy już kilometr dalej są ;)). Nie spodziewajcie się jednak żadnych BigBenów i takich tam, na większości jesteśmy my, z podejrzanymi minami, w podziemiach metra lub w pociągu.

Wracając zatem do tematu… Podczas którejś z moich górskich wycieczek usiadł mi na dłoni motyl:

Tak siedział, siedział i siedział... Całą sesję zdjęciową mu wtedy zrobiłam i wydawało mi się, że taka fajna jestem, związana z naturą i w ogóle :) Może i tak, ale Marta… Marta jest FAJNIEJSZA:

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Zdjęcie zrobione zostało na szczycie znanego już Wam Pilatusa, podczas listopadowego pobytu Marty i Krzyśka w Lucernie. Prowodyrami całej akcji byli widoczni w kadrze Hindusi. Facet podsuwał Marcie mufinkę, coby karmiła kruka (?), kobieta to wszystko filmowała. Niewykluczone zatem, że zobaczymy rychło Martę na jakimś indyjskim Youtubie lub że mamy wręcz przed sobą przyszłą gwiazdę Bollywood :)

Pozostałe ptaki też były głodne:

Oprocz Pilatusa Marta i Krzysiek zaliczyli też Rigi, gdzie mieli szczęście trafić na słynne „morze mgły”:

Poza tym ich pobyt zbiegł się nieszczęśliwie z terminem prac konserwatorskich na większości wyciągów i kolejek przed sezonem zimowym, wiec kilka fajnych miejsc okazało się niedostępnych. Jednak takie punkty obowiązkowe programu jak plaża nudystów czy grill u stóp Pilatusa (co z tego, że listopad) zostały pomyślnie zaliczone :D

PS. Nie powinnam dawać takich tytulów postów, wiem, znowu mi się tu pełno żądnych wiedzy gimnazjalistów zleci, zmamionych przez google, że tu omówienie lektury znajdą.

Morena denna

2008-11-25T10:30:00.004+01:00

Po częstotliwości wpisów na blogu możecie łatwo poznać, jak mi się wiedzie. Im rzadziej pisze - tym gorzej. Więcej energii idzie wtedy na utrzymywanie się przy życiu, mniej zostaje na czcze dywagacje. Jak widać listopad jest dla mnie miesiącem formy wyjątkowo dennej, hehe.

Tak siedzę i się zastanawiam. W którym właściwie momencie zmieniłam status i z osoby „na wakacjach” stałam się „bezrobotna” (tym właśnie gorzko brzmiącym przymiotnikiem określam się w myślach, nie żadnym tam nowomodnym „szukająca pracy”, czy „podnosząca kwalifikacje”). W którym momencie moje piękne kolorowe nieustające wakacje zmieniły się w siermiężny stan bezrobocia? Nie wiem, czy na tę zaskakującą przemianę miała wpływ pogoda. Jesień mieliśmy tu wyjątkowo ciepłą i słoneczną, zima zapowiada się też taka, jak lubię, z arktycznym, bezchmurnym niebem, zaspami puszystego śniegu i mroźnym, rześkim powietrzem - nic tylko szusować całymi dniami na stoku i popijać grzane winko w górskiej chatce z przyjaciółmi, a nie roboty szukać. A więc nie pogoda. Może po prostu DOJRZAŁAM??? Ryzykowna hipoteza, wiem, ale ostatnie tygodnie utwierdzają mnie w przekonaniu, że jednak prawdziwa. W końcu zaczęłam działać, w końcu robię coś sama, dla siebie, na własną odpowiedzialność i własny rachunek. Uczucie fajne.

Co nie zmienia faktu, że pracy nadal nie mam. Rozesłałam podania do wszystkich większych fitnessklubów, hoteli pięciogwiazdkowych (a co się będę rozdrabniać ;)) oraz paru Spa w Lucernie i okolicach, że chcę na staż w dziale masażu i dziale wellness. Z kilku miejsc dostałam odpowiedź odmowną, na pozostałe nadal beznadziejnie czekam. W piątek odebrałam jednak telefon, który mnie odrobinę zmotywował i podniósł na duchu. Dzwoniła kobieta, z fitnessklubu, na którym mi dosyć zależało, że wprawdzie praktykantów nie przyjmują, ale jak skończę szkołę w marcu mam się do nich zgłosić, bo moje podanie zrobiło na nich duże wrażenie, że niby takie profesjonalne i że MNIE CHCĄ!!! Profesjonalne w sensie porządnie napisane, ładna szata graficzna i takie bajery, faktycznie mnie pod tym względem artystycznie trochę poniosło. Nie wiem, jak na polskim rynku pracy, ale tu bardzo popularne jest załączanie tzw. „trzeciej strony” lub inaczej „pisma motywacyjnego” (nie mylić z naszym listem motywacyjnym), gdzie właśnie można się w swobodniejszej formie wyżyć i pokazać jak bardzo jesteśmy zmotywowani. Moja trzecia strona prezentuje się tak (w tle słynne zdjęcie z Elle… to co, że już tak nie wyglądam! będę stara i pomarszczona, a i tak je będę wtykać wszędzie, gdzie się da, jako swoje zdjęcie sztandarowe :P):

Tak więc najpewniej w marcu praca będzie, ale jako że do marca pozostały 3 długie miesiące, trzymajcie kciuki za moje pozostałe projekty oraz żebym z głodu nie umarła… Nie wiem, czy jedliście kiedyś na obiad makaron z musztardą, nie polecam, zarówno jako dietetyk jak i jako osoba, która je to od paru dni ;). Dożywiam się u Ph… Ostatnio było pyszne mięsko w sosie beszamelowym – po tym obiedzie już nikt nie ma wątpliwości, że nie jestem wegetarianką.

I jeszcze wiadomość z innej beczki - seria różnice kulturowe - tak trochę groteskowo brzmiąca w kontekście makaronu z musztardą. Dorobiłam się mianowicie konta w szwajcarskim banku (saldo 0,0 SFR). Wchodzę do banku, kieruje się do okienka i chcę zakładać, lol. Ale się okazało, że tu się przy okienku/przy ladzie nie zakłada, prowadzą natomiast klienta do osobnego pokoju za dźwiękoszczelnymi drzwiami. Od razu człowiek czuje, że jego oszczędności [eghegh, hehh, atak kaszlu] znajdują się w bezpiecznych rękach. Aż mi się dowcip przypomniał:

Do banku w Szwajcarii wchodzi klient z walizką i ściszonym głosem mówi do bankiera:
- Chciałbym wpłacić pieniądze, w tej walizce jest 3 miliony Franków.
Na to bankier uśmiechnięty:
- Proszę nie ściszać głosu, bieda to żaden wstyd.

Update: Moja ulubiona piosenka po szwajcarsku. Gościu (slodki, co nie?) śpiewa, że w mnóstwo miejsc złożył podania, nigdzie go nie chcieli, nigdzie się nie sprawdził, rozczarował rodziców, zawiódł szefa… A w ogóle to on i tak woli robić piosenki :D

Agent też człowiek

2008-11-08T22:56:00.007+01:00

Tak to jest, jak się śpi do jedenastej… Śnił mi się tuż nad ranem profesor Bralczyk (ten od porad językowych), był u mnie w domu. Cała się biedna spięłam, usiłując prowadzić z nim konwersację na jako takim poziomie, żeby nie było, żem na emigracji totalnie zdziczała i się wykorzeniła. O dadaizmie w literaturze sobie gawędziliśmy (??), a na koniec życzył mi powodzenia w nowym zawodzie. A potem mi się jeszcze na dokładkę śniło, że Tomek został wybrany na nowego Bonda, bo Daniel Craig się rozchorował… Przy czym to ostatnie jest akurat niestety jawą. Co prawda nie tak śmiertelnie, by zaraz casting na nowego 007 musieli urządzać (sorry ziom, może innym razem!), na tyle jednak obłożnie, by nie pojawić się na szwajcarskiej premierze nowego filmu.

Jak zapowiadałam, premiera ‘Quantum of Solace’ - z wielką galą, czerwonym dywanem i afterparty dla VIPów - miała miejsce we wtorek w Emmenbrücke, 4 kilometry od Lucerny. Stawiając tym samym szwajcarską wieś na równi z takimi metropoliami jak Rzym, Paryż czy Londyn, w których to odbyły się premiery pozostałych wersji językowych, a co. Na samej premierze nie udało mi się niestety być, mimo, że głównym sponsorem imprezy był Swisscom, czyli pracodawca Philippa. Przyznacie zatem, że gdyby się chłopak postarał, wejściówki byśmy mieli, a może i nawet gratisowe prosecco ;) Przede wszystkim miałabym jednak wreszcie okazję założyć moją ‘ślubną’ sukienkę (zdjęcie w następnym poście). Mam podejrzenie, że nie dołożył wszelkich starań specjalnie, by ukarać mnie za zbytnie zachwyty nad muskulaturą boskiego Daniela C. i ogólnie nad całą jego osobą. Podczas gdy ja sankcji za peany na cześć Angeliny Jolie jakoś nie wprowadzam… Do czasu! Foch.

Aha, no wiec jako wielka wielbicielka Daniela Craiga (to co, że dopiero niedawno nauczyłam się, że ma na imię Daniel, a nie David albo zgoła James) zapostanowiłam zrobić sobie z nim zdjęcie. W tym celu udałam się we wtorkowy wieczór, pomimo własnej choroby i antybiotykoterapii (o tym za chwilę), ROWEREM do Emmenbrücke, gdzie przez bite dwie godziny sterczałam na mrozie wraz z setkami innych rozgorączkowanych (w odróżnieniu do mnie tylko w przenośni) fanów. Miejsce miałam idealne, przy samiutkim przejściu, tak, że bym go nawet obłapić w przelocie zdołała. Około 19:30 obiegła jednak wszystkich drogą pantoflową wiadomość, że Bond nie przyjdzie, leży bowiem od rana z zapaleniem oskrzeli. No żałość. Że w tym hotelu niby leży, apartament 3,600 SFr za noc:

Na pocieszenie mam kilka fotek reżysera, Marca Forstera (Szwajcar) oraz Anatola Taubmana (też Szwajcar), grającego pomocniczy czarny charakter. W sumie obaj też niczego sobie.

Żeby nie wyjść z pustymi rękoma strzeliłam też w malignie kilka innych fotek na ślepo... Dopiero w domu się ze zdziwieniem od Philippa dowiedziałam, żem byłego ‘prezydenta’ Szwajcarii ustrzeliła, a także ‘bleee, najbardziej gejowego geja wśród gejów’ (znaczy się szwajcarskiego prezentera telewizyjnego, co wy wszyscy faceci macie z tą homofobią??)

A Daniel ma u mnie wielką krechę: chodzą pogłoski, że tak naprawdę chory wcale nie był - poprzedniego dnia dziarskim krokiem przemierzał czerwony dywan w Berlinie, następnego stawił się zaś cudownie ozdrowiony w Rzymie… Ponoć zrobił sobie tu jedynie samowolną jednodniową przerwę w promocyjnym maratonie. Niestety kosztem nas, mieszkających na szwajcarskiej prowincji maluczkich, dla których była to być może jedyna taka szansa pomacania sławnego aktora ;) Jakoś tak z mniejszą przyjemnością obejrzę film po tym incydencie. Btw, jak brzmi właściwie polski tytuł? Mam nadzieję, że nie ‘Kwantum otuchy’, ani nic w tym stylu.

Z drugiej strony się jednak gościowi nie dziwię… w końcu jak chorować (lub symulować), to tylko w Szwajcarii. Tak jak już napomknęłam, sama byłam w zeszłym tygodniu (autentycznie) chora, co mi się w zasadzie nie zdarza - od lat nie byłam nawet przeziębiona, nie mówiąc już o prawdziwej chorobie. Jako że choróbsko dopadło mnie nagle i znienacka o północy (zapalenie pęcherza), zmuszona byłam udać się do lekarza w ciemną noc :( Szpital mam na szczęście pod samym domem, na izbie przyjęć byłam zatem w trzy minuty (więcej bym zresztą bez toalety nie wytrzymała ;), która z wyglądu przypominała przyjemniutkie sanatorium i idealnie odpowiadała stereotypowym wyobrażeniom o szwajcarskiej służbie zdrowia. Byłam jedyną ofiarą na oddziale, zajęły się mną zaraz dwie pielęgniarki i dochtór w stylu Georga Clooneya, tylko młodszy. Idealnie posłane hotelowe łóżeczko, muzyczka, telewizorek oraz czuwający nad pacjentem sprzęt hi-tech, no żyć nie umierać. I za to wszystko płaci z uśmiechem ubezpieczyciel, od pacjenta nie wymagają nawet okazania dowodu osobistego.

Hu-hu-ha

2008-10-31T16:17:00.003+01:00

No ładnie. Gdy wpisać w wyszukiwarkę frazę „ekshibicjonizm fotki”, mój blog pojawia się na 8mym miejscu… To się nazywa dobre pozycjonowanie! A tak poważnie, to średnio mnie to jakoś raduje, że zaglądają tu osoby zainteresowane ekshibicjonizmem innym niż emocjonalny (ale pozdrawiam!). Oprócz tego miałam ostatnio falę odwiedzin gimnazjalistów „przerabiających” akurat liryki lozańskie. „Moja przygoda nad wodą wielką i czystą” brzmi najwyraźniej tytuł wypracowania, które muszą napisać do poniedziałku. Niewiernapenelopa.blogspot.com wyskakuje im na drugiej pozycji, wchodzą tu i przeklinają zapewne na czym świat stoi, bo nie sądzę, by którykolwiek z moich tekstów zagwarantował im otrzymanie chociażby dopuszczającego.

A w ogóle to podałam Ph. adres bloga, co oznacza chyba, że nasz związek wkroczył, o zgrozo, w jakąś poważną fazę. Że niby nie mam przed nim tajemnic, że mu ufam, te sprawy. A może po prostu ufam, że Online Translator jest produktem z natury ułomnym i pewnych niuansów językowych nie jest w stanie przełożyć. W każdym razie macie od dzisiaj oficjalny zakaz krytykowania mojego chłopaka, możecie się z nim jednak przywitać, pozdrowić lub nawet parę słów w języku zaborcy wystosować, jeśli się nie brzydzicie. Będzie nam bardzo miło.

Pierwsze co, to Ph. stwierdził, że na blogu panuje rozpieprz. Że nie po kolei piszę. No bo co to ma znaczyć, że o koncercie Madonny jest w październiku, skoro odbył się w sierpniu. Niby tak. Myślę, że bardziej go chyba jednak ubodło, że w sierpniu piszę o wyprawie do parku linowego ze Stefanem, podczas gdy od lipca spotykam się już z NIM. Ziarnko niepokoju zostało zasiane, teraz będzie codziennie sprawdzał, czy nie mam jakichś świeżych siniaków lub blizn, mogących świadczyć, że za jego plecami ciągam się po parkach linowych z innymi mężczyznami.

Ale co racja, to racja. Standardom szwajcarskim wprawdzie nigdy nie sprostam, ale w ramach próby zaprowadzenia jako takiego porządku spieszę donieść o dwóch „wydarzeniach” z ostatniej chwili. Z wczorajszego egzaminu ustnego – przedmiot „Prowadzenie rozmowy z pacjentem” – dostałam kolejną gładką szóstkę!! Kobieta prowadząca stwierdziła, że pierwszy raz od 3 lat jej się postawienie tak wysokiej noty zdarzyło, Ph. natomiast z właściwą sobie bezpośredniością zaryzykował tezę, że to zapewne za (staromodnie-elegancki) ubiór tyle punktów dostałam + handicap za bycie cudzoziemką :P Z innych uroczych komplementów usłyszałam od niego ostatnio, że jestem „tania” ;D ale mnie już lepiej nie pytajcie, o co dokładnie chodziło.

Wydarzenie nr dwa to śnieg. Duuużo śniegu, zwłaszcza zważywszy, że nadal mamy październik i że tydzień temu było 20 stopni - vide zdjęcie powyżej (Uwaga: to nie ta reklamowana przeze mnie plaża nudystów, ten pan MA stringi). Spadł w nocy ze środy na czwartek i aż chciałoby się rzec: „zaskoczył drogowców”, ale oczywiście nie - drogi są idealnie odśnieżone, a puch leży sobie jedynie na dachach i trawnikach. Mam wrażenie, że jedyną zaskoczona osobą byłam ja - nieświadoma nadciągającej zmiany meteorologicznej pozostawiłam rower w mieście pod gołym niebem, w wyniku czego miałam potem problemy z odnalezieniem go wśród zasp i odkopaniem.

Byłam dzisiaj w akademiku zapytać, czy nie mają przypadkiem wolnych pokoi od przyszłego semestru. Niestety, wszystko do 2010 mają zabukowane. Czynsz w moim obecnym mieszkaniu to rozbój w biały dzień, przepłacam głównie za widok na Alpy i jezioro. Ponieważ jednak od paru dni Alp zza szaroburych chmurzysk w ogóle nie widać, a jezioro przypomina burą sadzawkę, przestaje mi się to powoli podobać… Rozglądam się tym samym za lokum w gorszej dzielnicy, z głośnymi sąsiadami i widokiem na śmietnik.

Dietetyczka-histeryczka

2008-10-27T16:14:00.006+01:00

Nie no, w TYCH okolicznościach przestrzeganie diety nie jest możliwe, i nie ma to nic wspólnego z moją silną wolą, lub, jak kto woli, z jej brakiem. Dopiero co skończył się jarmark, a wraz z nim liczne stragany z moim nowym przysmakiem, chlebem żołądkowym (1), a już kolejne pokusy czyhają na każdym kroku. W czwartek z okazji urodzin w barze nad jeziorem dostałam, za okazaniem dowodu, kebab na koszt firmy (to nic, że normalnie kebabów nie jadam, dają - trzeba brać). W piątek Philipp zaprosił mnie na obiad do naszej ulubionej pizzerii, z której ledwo wytoczyliśmy się o własnych siłach. W sobotę z okazji dnia akupunktury załapałam się w porze brunchu na poczęstunek w instytucie tradycyjnej medycyny chińskiej, a wieczorem na zapowiedziany już tu kiedyś wypas w ratuszu. Podczas tego ostatniego poznałam paru miłych Niemców („Ma Pani bardzo ciekawy akcent. Francja?”), ubogaciłam się kulturowo oraz złamałam po raz pierwszy powzięte 3 tygodnie temu na GŁĘBOKIM kacu postanowienie, że nie wezmę już w życiu do ust białego wina. Ale jak tu odmówić, gdy sam prezydent miasta częstuje? Wczoraj byłam zaś na obiedzie u rodziców Philippa – potencjalnej teściowej nie odmawia się tym bardziej. Ale nic to, w dni powszednie, gdy akurat nie ma żadnego ‘Apero’ w którymś z tutejszych przybytków kultury, moja dieta składa się li i jedynie ze zdrowych specjałów:

Codziennie na śniadanie świeżo wyciskany sok wielowarzywny (mój ulubiony to koper włoski+seler naciowy+marchew+gruszka, większość osób ma na sam jego widok odruch wymiotny). Wyrównuje poziom cukru we krwi, dostarcza niezbędnych witamin i minerałów, usuwa wszelakie złogi.

Na obiad zupa krem z cukinii, brokułów i dyni, z imbirem i rzeżuchą (syci, obniża poziom cholesterolu, rozgrzewa) oraz placki warzywno-ziemniaczane. To akurat jest do przełknięcia dla zwykłych śmiertelników - jak ktoś ma ochotę mogę zapodać przepis:

Pozostając jeszcze w klimatach kulinarnych, muszę się pochwalić. A w zasadzie nie ‘się’, tylko Philippa. Żeby nie było, że tylko na niego narzekam. Już się pewnie zresztą sami domyśliliście, że ma chłopak jakieś ukryte talenty, skoro nadal z nim jestem… Tym razem zaskoczę Was jednak totalnie. Na urodziny otrzymałam od niego babeczki marchewkowe… które sam upiekł i ozdobił. Wzruszyłam się niesamowicie.

Oprócz tego podarował mi bardzo fajny zegarek, z kolekcji ‘007 Villain’, model ‘Kot Blofelda’. Na opakowaniu złowroga podobizna kota perskiego z „Żyje się tylko dwa razy” (kot jako villain, czyli czarny charakter, strasznie mnie to jakoś rozbawiło;)):

Wiem, że w moim wieku już się swatchów nie nosi, tylko, w najgorszym razie, tissoty. Ja się jednak na ‘swoje lata’ nie czuję, tralalala. Przy okazji dziękuję Wam wszystkim za życzenia i pamięć. Pozwolę sobie zacytować na koniec fragment maila, którego dostałam od Sylwii (mam nadzieję, że nie ma nic przeciwko), a którego puenta bardzo mnie rozśmieszyła i przypomniała mi ‘stare dobre czasy’:

„…wytrwałości i konsekwencji w dążeniu do realizacji własnych planów i marzeń, ogromnej wiary w siebie i oczywiście miłości przez duże M :) Acha, no i żebyś nigdy nie zeszła na Beatlesów ;)” (2)

(1) ‘Chleb żołądkowy’ (Magenbrot) - coś w rodzaju naszej krajanki piernikowej. Według Wikipedii, nazwę swoją zawdzięcza zawartym w nim przyjaznym dla żołądka przyprawom, takim jak cynamon, gałka muszkatołowa, anyż. Moje zdanie jest takie, że jego przyjazność dla żołądka jest generalnie na tym samym poziomie, co wódki żołądkowej, zwłaszcza w przypadku przedawkowania. Dlatego bardziej przekonuje mnie ludowa etymologia moich szwajcarów: żołądkowy, bo wygląda jak przeżuty i przetrawiony.

(2) Wyjaśnienie dla niewtajemniczonych: Powiedzenie ‘zejść na Beatlesów’ (tak jak zejść na psy) oznacza zeszmacić się, obniżyć loty itp. a pochodzi z czasów późnej podstawówki, kiedy to słuchałyśmy wyłącznie ‘porządnej muzyki’ (głównie Nirvany). Pewnego dnia za sprawą mojej Mamy wpadł mi jednak w ręce album Lennona ‘Imagine’, na kasecie, którą to rozentuzjazmowana wcisnęłam następnego dnia w szkole Sylwii. Po przesłuchaniu Sylwia orzekła, że owszem, zajebiste, Lennon solo może być, ale ‘na Beatlesów to ona nie zejdzie’. Po kilku tygodniach znałyśmy na pamięć wszystkie piosenki Chłopców z Liverpoolu, a od filmów z ich udziałem wołami nie można nas było odciągnąć. „Zejść na Beatlesów” znaczy zatem też tyle co zmienić zdanie o 180 stopni, albo nie wytrwać w (absurdalnym) postanowieniu. Co z kolei naprowadza mnie z powrotem na problem diety. Hmm, może to w sumie nie jest rozsądny pomysł, tak się głodzić. Masła sobie, w każdym razie, odmawiać nie będę:

Idzie nowe

2008-10-18T21:50:00.008+02:00

Słońce świeci, temperatury oscylują w granicach 20 stopni, próbuję zatem udawać, że lato wcale się nie skończyło i chodzę nad jezioro popływać, w moim ulubionym miejscu (łatwo je poznać po tabliczce z napisem ‘Kąpiel wzbroniona’, obok jest zaś plaża nudystów):

W porządku, przyznaję, że pomysł z jeziorem wypływa bardziej z oszczędności niż z umiłowania lodowatej wody: karnet na basen kosztuje, a o formę trzeba dbać, zwłaszcza, że szykuje się nam zimą wyjazd na Florydę. Nam, tzn. mi i Philippowi, o ile jeszcze do tego czasu będziemy razem. Na co szanse są jednak z każdym dniem coraz bardziej nikłe, jeśli mam być szczera… Byliśmy wczoraj w kinie, i na skutek kryzysu pralniczego (brak czystych ciuchów - unikam schodzenia do pralni, aby nie natknąć się znowu na wiadomego sąsiada) nie założyłam jeansów, tylko moją ulubioną, szarą wełnianą sukienkę. Tę:

…tyle, że w zestawie z lakierowanymi szpilkami 10cm i torebką z czarnej skóry. Wyglądałam SEXY. W trakcie przerwy w seansie Philipp stwierdził, że musi mi kupić kilka nowych sukienek, bo ta jest beznadziejna i wyglądam w niej ‘staromodnie’ (altmodisch). Wiadomo: dostał wykład, czego nie należy mówić dziewczynom podczas randki, oraz informację, że tak właśnie ubierają się eleganckie DOROSŁE kobiety. Niemniej jednak do końca wieczoru miałam skopany humor i poczułam się nagle bardzo, bardzo staro. To jest właśnie mój problem – otwarcie się nie przyznam, że czyjeś słowa mnie zabolały, tylko to potem w samotności (lub na blogu) w nieskończoność rozpamiętuję. I rację ma mój pan od anatomii (ten nawiedzony/alternatywny): jako zodiakalną Wagę najłatwiej mnie zdobyć słowami, słowami też najłatwiej mnie zranić.

Oczywiście opinia Ph. w kwestii mody nie jest dla mnie w żaden sposób wiążąca czy miarodajna. Sama jednak od dłuższego czasu noszę się z projektem zmiany image’u… Na pierwszy ogień idzie fryzura. Wprawdzie od zawsze marzy mi się jasno-ruda burza włosów, ale ponieważ z zagęszczaniem i koloryzacją za dużo zachodu, pozostanę na razie przy cięciu. W grę wchodzi definitywne skrócenie, a’la nowa Monika Brodka, albo lekkie + grzywka (nowa dziewczyna Bonda ;). Co Wy na to?

Poza tym szukam okularów - czarne, klasyczne, z szerokimi zausznikami, coś w tym stylu, tylko muszą być trochę węższe:

Przy okazji proszę też o wypowiedź na temat: czy poniższe zdjęcie legitymacyjne jest ok i czy robi dobre wrażenie na potencjalnym pracodawcy, czy też powinnam udać się jednak do profesjonalnego fotografa.

Szwajc-raj-ska złota jesień

2008-10-17T11:08:00.008+02:00

Jestem jednym wielkim chodzącym faux pas, to już oficjalne. Spotkałam właśnie w pralni mojego nowego sąsiada, który mi się zaraz elegancko z imienia i nazwiska przedstawił (nie mieliśmy do tej pory tzw. przyjemności), na co ja wypaliłam do niego per ty, zupełnie jakbyśmy się w jakimś akademiku znajdowali, albo na wakacjach na Majorce, a nie na wzorcowym osiedlu dla emerytów w sztywniackiej Szwajcarii. Trochę się biedak zdziwił, zwłaszcza, że on chyba raczej z tych drętwych formalistów (na skrzynce pocztowej i na domofonie przy swoich inicjałach kazał sobie np. nawet wygrawerować skrót dr). Naprawdę nie wiem, co mnie podkusiło, normalnie nie bywam w tak oczywisty sposób nieuprzejma… może to dlatego, że nie jest aż tak leciwy jak moi pozostali sąsiedzi, tak na 30-35 lat go szacuję. No nic, ważne, że z pozostałymi pozostaję w dobrych stosunkach … chyba. Wczoraj na drzwiach wejściowych zawisła kartka od administracji budynku, że w wyniku otrzymania licznych skarg, uprasza się mieszkańców o DOKŁADNE przestrzeganie regulaminu pralni, zachowywanie ciszy nocnej oraz nie wystawianie kapci, parasoli i innych przedmiotów na korytarz, lol. Mam nadzieje, że nie ja jestem tych skarg podmiotem, bo chociaż co do dwóch pierwszych kwestii mogę mieć co nieco na sumieniu (zdarzyło mi się spuścić wodę w toalecie po 22giej), to ten ostatni problem jest mi z oczywistych względów całkowicie obcy (żaden normalny Polak nie wystawia przedmiotów wartościowych na klatkę schodową, no proszę was, żeby mi je ktoś rąbnął?!?).

Poza tym od mojego powrotu do CH w zeszły wtorek życie toczy się utartym rytmem. Przyznam, że żal mi trochę było opuszczać znowu Polskę i przyjaciół (Was!), ale Lucerna przywitała mnie jak zwykle z otwartymi ramionami: piękną słoneczną pogodą, swędem pieczonych kasztanów oraz jazgotem katarynek z goszczącego akurat przy dworcu lunaparku. Do tego wszystkiego w skrzynce czekała na mnie elegancka żółta koperta z listem powitalnym od urzędu miasta (sic). W pierwszej chwili myślałam, że znowu czegoś ode mnie chcą i że to jakiś podstęp (syndrom nielegalnego emigranta). Okazało się jednak, że zasadzki nie ma i że każdemu nowemu mieszkańcowi przysługuje oprowadzka po Lucernie z przewodnikiem, speech mera miasta oraz przekąska w ratuszu.

Niby wszystko płynie, ale pewne rzeczy pozostają jednak niezmienne: regularnie znajduję tu w rzece zatopiony rower – za każdym razem inny. Wiec nikt mi już nie wmówi, że nie ma w Szwajcarii wandalizmu i przestępczości. Chyba, że to jakaś gra.

Na koniec ciekawostka. Obok zaproszenia na party w ratuszu, reklam i gratisów wszelakich znalazłam też w skrzynce rachunek od lekarza, u którego byłam na początku września, z dokładną rozpiską ile co kosztowało. Nie płaci się tu bowiem, jak się okazuje, jednej, z góry ustalonej stawki za wizytę, tylko za każde poświęcone pacjentowi PIĘĆ MINUT i każdą poszczególną ‘usługę’ osobno. Otóż imaginujcie sobie moi drodzy, że pięć minut u przeciętnego lekarza szwajcarskiego (takiego, do którego nie ma kolejek ani nie jest szczególnie znany) kosztuje, w przeliczeniu, 35 złotych, a trwające przysięgam-że-nie-więcej-niż-pół-minuty badanie ultrasonograficzne złotych 150 (słownie: sto pięćdziesiąt). Podsumowując: nie siedziałabym tam ponad pół godziny, gawędząc sobie z miłym panem doktorem o jego polskich korzeniach, gdybym wiedziała, że czas to aż taki pieniądz. Ale, jak wiadomo, mądry Polak po szkodzie.

PS. Ha, coś ostatnio dużo akcentów polskich się mi tu wkradło – to ta krótka wizyta w ojczyźnie mnie chyba tak pro-patriotycznie nastawiła.

Sticky and sweet

2008-10-09T15:06:00.017+02:00

Poprzedni wpis mi uswiadomił, że nikt oprócz Tomka nie widział moich zdjęć z koncertu Madonny. Było to już przeszło miesiąc temu, ale trasa koncertowa 'Sticky and sweet' promująca album 'Hard candy' (cholera, wszędzie te słodycze) o ile mi wiadomo nadal trwa, sprawa nie jest wiec tak do końca przedawniona :) Koncert odbył się na wojskowym lotnisku pod Zurychem, dlatego jako suport wystąpiły samoloty w barwach szwajcarskiej flagi.

Podczas głównego koncertu staliśmy całkiem blisko sceny – jeśli o mnie chodzi to stałabym jeszcze bliżej, gdyby nie różnice kulturowe ;) Każdy szanujący się Polak koczowałby jak wiadomo u wejścia do sektorów na jakieś kilka godzin przed. Szwajcarom się w takich sytuacjach nie spieszy (jak nie zobaczą teraz, to następnym razem), dlatego zamiast pędzić w kierunku sceny zaraz po otwarciu bramek, musieliśmy najpierw dopić piwo, zjeść naleśniki, zrobić parę zdjęć, a dopiero potem niespiesznym krokiem ruszyć tyłki z miejsca.

To samo podejście obowiązuje podczas całego eventu: pod sceną mało kto skacze, nikt nie łamie ci żeber, każdy ma wokół siebie z półtora metra wolnej przestrzeni. Jeśli mam być szczera, to te akrobacje samolotowe większe owacje wywołały, niż królowa popu... Szwajcarzy chyba tylko na widok swojej flagi żywiołowo reagują. Mnie w sumie też koncert jakoś nie porwał - może udzieliło mi się już tutejsze sztywniactwo (jak Monika swego czasu zauważyła, naród ten nie wie, co to masowe emocje), a może po prostu niepotrzebnie miałam stopery w uszach. Niemniej jednak było kilka fajnych interpretacji starych kawałków, przez parę dni chodziła za mną np. ta wersja ‘Human nature’. Po ostatniej piosence na telebimie pojawił się napis Game over i w mgnieniu oka wszyscy jak jeden maż ruszyli posłusznie do wyjścia, nikt jakoś nie wpadł na pomysł, by domagać się bisów…

Ponieważ Philipp ma znajomych WSZĘDZIE, po koncercie mogliśmy nocować u jego koleżanki, Michelle, mieszkającej dosłownie 10 minut od rzeczonego lotniska, która odstąpiła nam nawet swoje łóżko, z zastrzeżeniem, że ‘mamy nie uprawiać seksu’. Nie wolno się też było po przyjściu z koncertu wykąpać, jako że po 22giej płynąca woda przeszkadza sąsiadom (co kraj to obyczaj).

Następnego dnia skoro świt ruszyliśmy do kantonu Glarus na zjazd brytyjskich samochodów, odbywający się co roku na ślicznej łące wśród gór – Michelle, jako posiadaczka zielonego kabrioletu MG mogła wjechać na główny parking–wystawę, Philipp swojego seata zostawić musiał kilometr dalej, coby nie psuł widoku.

Spędziliśmy cały dzień na obfotografowywaniu pięknych aut i zajadaniu domowych ciast po franka za sztukę (co wręcz zmuszało do konsumpcji większej ilości sztuk :P).

Celem Philippa jest dorobienie się w przyszłości Astona Martina, co z jego skąpstwem może mu się udać, jak wróżę, całkiem prędko. Poza tym, że oszczędza na czynszu i jedzeniu mieszkając z rodzicami, skąpi też wszędzie, gdzie się da. Już wszyscy pewnie znają tę anegdotę, ale dla pewności (i potomności) powtórzę. Obrazuje ona doskonale owe słynne różnice kulturowe miedzy PL a CH. Być może tłumaczy też po części, dlaczego nasz kraj tak cienko przędzie, podczas gdy Szwajcaria ze swego dobrobytu słynie:

...

W soboty chodzimy zawsze, jak wspominałam, na basen, a potem na obiad, w miejscowości oddalonej od Lucerny o jakieś 30 km (15 min autostradą). Któregoś razu nie miałam ochoty po obiedzie oglądać krwawych anime i poprosiłam Philippa, by podrzucił mnie do domu. Zaczął jęczeć, że do Lucerny to za daleko, że może ewentualnie do Hergiswil, na co Jan się oburzył, że chyba go popierdoliło i że ma mnie pod sam dom zawieźć. Uczynił to w rezultacie bardzo niechętnie i z wielce obrażoną miną . Gdy następnego dnia poruszyłam temat i zagaiłam przyjaźnie (czyt. przyparłam go do muru), dlaczego właściwie focha strzelił i tak strasznie cierpiał, odwożąc mnie do Lucerny, wijąc się wyznał, że… jemu to drożej wyszło, niż gdybym jechała sama pociągiem . Zafundowałam mu oczywiście na takie dictum DŁUGĄ pogadankę edukacyjną, jak nie należy dziewczyn traktować i przeliczać wszystkiego na pieniądze, ale nie sądzę, aby zrozumiał. Kilka dni później, gdy zasugerowałam, że fajnie, gdyby się ze mną na lotnisko przejechał, bo mam ciężką walizkę itd., on mi OBLICZYŁ, że samochodem będzie to kosztowało 21 franków, a bilet na pociąg to jedyne 17,50… Skonczylo się na tym, że odwiózł mnie, dumny z siebie niesamowicie, AŻ POD SAM DWORZEC KOLEJOWY, a ja dalej sama tłukłam się o 4tej w nocy dwoma pociągami i autobusem...

Ciąża spożywcza

2008-10-09T14:56:00.006+02:00

Słuchajcie, jest źle. Od wczoraj jestem na restrykcyjnej diecie: dziennie wolno mi zjadać tylko 3 belgijskie pralinki zamiast piętnastu. A wszystko dlatego, że mnie we wtorek na lotnisku spotkał afront – pani przy bramce do sali odlotów zmierzyła mnie wzrokiem i zapytała uprzejmie – z taka PEWNOŚCIĄ w głosie - czy jestem w ciąży. Potem oczywiście przepraszała itd., ale prawda jest brutalna – za dużo martini i innych słodyczy zrobiło swoje. Nie wykazałam się niestety refleksem i nie odpowiedziałam, że owszem, jestem – dostałabym wtedy lepsze miejsce, z opcją rozprostowania nóg. Toblerony zakupione w sklepie bezcłowym natychmiast oddałam jednak jakiemuś dziecku, by to w jego organizmie czyniły spustoszenie, na pocieszenie zostały mi jedynie moje ulubione parfumy i tusz Diorshow Blackout (który okazał się do dupy).

Obliczam sobie właśnie dzienne zapotrzebowanie kaloryczne i szybkość metabolizmu oraz układam dietę - jak będzie gotowa nie omieszkam się nią z Wami podzielić. Plan treningowy mam na razie skromny: codziennie rano 20 minut brzuszków i godzina marszobiegu wieczorem. No i tzw. basen raz w tygodniu z Philippem i Janem, ale to się nie liczy, bo i tak cały czas się siedzi w Whirlpoolu, a potem do wieczora przed telewizorem z pizzą na kolanach, oglądając krwawe horrory anime. Pieniądze, które normalnie wydaję na crème brûlée i torty z truskawkami odkładam obecnie na zakup karnetu w tym klubie fitness (póki co, złożyłam tam podanie o pracę, a nuż się okaże, że pracownicy mają wstęp wolny).

W szkole uczą nas tu, że cel musi być SMART, czyli Szczegółowy, Mierzalny, Atrakcyjny, Realistyczny, Terminem ograniczony, w związku z czym zamierzyłam sobie do końca TEGO roku zejść do 18 procent masy tłuszczowej (nie powiem ile teraz mam, ale sporo), i wyrobić sobie takie bicepsy i mięśnie pośladków, jak ta pani poniżej (wiem, że to ani szczególnie realistyczne – ona spędza na siłowni pół dnia - ani nie dla wszystkich atrakcyjne, ale jak się uprę…).

Jeżeli mi się uda cel zrealizować, zamieszczę swoje zdjęcia 'przed i po', w stroju kąpielowym, więc trzymać kciuki ;)

B jak Bewilligung

2008-09-18T13:25:00.012+02:00

Pomimo depresyjnej mgły wiszącej cieżko nad miastem i temperatur oscylujących wokół zera, wybrałyśmy się wczoraj – ja i wczasująca u mnie obecnie Aldona - w góry. Nie przypuszczałam nawet, że na szczycie, po przedarciu się przez grubą warstwę stratocumulusów, spotkamy się z nagrodą w postaci bezchmurnego nieba i oślepiającego słońca. No inny świat, mówię Wam! A oto drabina, po której wspięłyśmy się do nieba (zdjęcie wykonane niestety komórką - ze strachu przed deszczem mój wychuchany aparat zostawiłam w domu):

Wyprodukowane podczas całodziennego marszu na lodowatym wietrze endorfiny sprawiły, że mam dzisiaj dobry humor. Jestem już poza tym po ostatnim przed feriami egzaminie, popijam ostałe z sobotniej imprezy piwo (w formie grzanej, bo za oknem nadal zimno i nieprzyjemnie), zajadam creme brulee, nigdzie się nie śpieszę, nie muszę pisać żadnego listu do urzędu migracyjnego… Postanowiłam pokazać Wam zatem kilka interesujących, beznadziejnie skadrowanych, nieostrych zdjęć z minionych tygodni, celem nadrobienia reporterskich zaległości oraz odbudowania Waszego, nadszarpniętego długim blogowym milczeniem, zaufania. Oczywiście wszystko okraszone odpowiednim komentarzem, chociaż znowu w wersji ocenzurowanej – coś się ostatnio zamknięta w sobie zrobiłam.

Zacznijmy od wydarzeń najnowszych: rzeczona impreza. Odbyła sie z okazji otrzymania przeze mnie upierdliwie długo preparowanego, upragnionego pozwolenia na pobyt (B-Bewilligung), w moim mieszkaniu, w składzie niewielkim (z braku miejsc siedzących) acz nieoczekiwanym. Oprócz dwóch osób z mojej szkoły obecna była Aldona, Philipp, najlepszy przyjaciel Philippa – Jan, oraz moja PODSTAWÓWKOWA MIŁOŚĆ, niejaki Michael S. - niezwykle utalentowany gitarzysta, wierny czytelnik bloga /mam nadzieję, że określenia te sprowokują go wreszcie do zabrania głosu w komentarzu :P/, specjalnie przybyły na tę okazję zza naszej północnej (a Waszej zachodniej) granicy. Michał był u mnie już parę tygodni temu, rozmawiało nam się baaaardzo dobrze, mimo, iż nie widzieliśmy się dobre 10 lat. Generalnie viva nasza-klasa! Wczoraj w piaskownicy, dziś na szwajcarskiej ulicy.

(nie mam zgody na publikacje wizerunku, ale znam dobrego prawnika)

Nie wdając się w szczegóły… impreza się udała, spać poszliśmy o 6 rano, co w moim wieku jest jednak nie lada wyczynem. Jedyną wpadką było podanie przeze mnie ‘ZDROWEGO NISKOKALORYCZNEGO CIASTA’ (piekłam późno poprzedniej nocy i zabrakło cukru). Z innych dziwnych potraw była pizza bez sosu pomidorowego - samo ciasto i ser - dla Philippa, na wyraźnie jego życzenie. Ale z ta pizzą to cała osobna historia. Philipp ma dwie zasadnicze wady (oprócz małorozbudowanych bicepsów, na co raczył zwrócić uwagę w komentarzu tjf): nie wie, kto to był Freud i nie jada warzyw w żadnej postaci. No wiem, moje dokładne przeciwieństwo… I doprawdy, nierozsądne z jego strony: związać się z psycho- i fitnessmaniakalną dietetyczką. Ale wracając do pizzy. Zaprosiłam Philippa kiedyś, na samym początku naszej znajomości, do siebie na obiad. Wiedziałam, że pizze z szynką lubi, bardzo sie zatem postarałam, nie żałowałam sera ani ketchupu. Przyszedł specjalnie głodny i jakież było moje zdziwienie, gdy zjadł ledwie jeden kawałek a i to z miną nieszczęśliwą i umęczoną. Na moją indagację, że wtf i o co właściwie chodzi wyznał w końcu, że nie jada również… ketchupu (zbyt NARTURALNE), jedynie taki sos Knorra z torebki. Koniec dygresji.
.

Po 22giej wynieśliśmy się, ze względu na babcio-sąsiadki, z mojego penthausu do klubu Penthouse. Philipp twierdzi, że się upiłam, bo proponowałam Janowi masaż z olejkiem i ‘wszystkimi bajerami’ oraz wyznałam Michałowi, jak to w podstawówce się w nim kochałam (a to przecież żadna tajemnica). Film mi się jednak nie urwał, po powrocie do domu miałam nawet siłę swym starym zwyczajem zmyć dokładnie makijaż, wypić magnez, a także rozłożyć chłopcom dwa takie ‘wygodne’ posłania (ten z lewej to dziecięcy materac kąpielowy, zwany Hiltonem, nawet mojej ważącej 42 kilo siostry nie był w stanie utrzymać na wodzie):

A na zdjęciu poniżej jeszcze Nadine, przecudnej urody pół-Serbka. Michał założył się z nią w klubie o 100 Euro, że w ciągu pięciu minut ktoś ją na parkiecie poderwie, co jednak, ku zdziwieniu wszystkich, nie nastąpiło, jako że Nadine zrozumiała zakład opacznie i sadząc, że dostanie 100 Euro za NIE BYCIE PODERWANĄ, robiła do podchodzących do niej facetów groźne miny.

Cdn

Podwójne życie Weroniki

2008-09-12T18:54:00.011+02:00

W moje życie wkradł się KAOS. Jak ktoś czyta tego bloga od początku, prycha pewnie teraz z niedowierzaniem, że niby w którym to przepraszam momencie panował w nim porządek… Kto mnie jednak zna z życia pozainternetowego, wie, że (pomijając czasy wczesnego liceum, kiedy to, jako grouppie pewnej poznańskiej formacji, robiłam różne dziwne rzeczy) byłam zawsze raczej osobą sztywną i uporządkowaną. Uporządkowaną może nie w sensie zasad moralnych, chodzi mi bardziej o takie zewnętrzne przejawy poukładania, jak wstawanie codziennie o tej samej godzinie, stałe pory (wyważonych i pełnowartościowych) posiłków, czy to, że nie zdarzyło mi się NIGDY zasnąć bez gruntownego demakijażu i bez umycia zębów. Ale, jak to mówią, z kim przestajesz, takim się stajesz… Wiec ponieważ, jak już chyba wspominałam, przebywam ostatnimi czasy dużo w towarzystwie osób młodocianych (Philipp lat 21, Jan lat 22), ożywczy powiew tytułowego chaosu przetoczył się i przez mój zbilansowany świat. Moja siostra ma, swoją drogą, ze mnie wielki ubaw, że zadaję się z małolatami w jej wieku. Niemniej jednak za ich to właśnie sprawą nadrabiam strawione w bibliotece lata młodości i robię różne rzeczy, które Wy już dawno macie za sobą i z których równie dawno wyrośliście. Jak np. kąpiel w stroju niekompletnym i niezupełnie kąpielowym w jeziorze przy pełni księżyca. Lub impreza techno do 8 rano (na której wprawdzie, przyznaję, wytrzymaliśmy tylko do 3:30, ale to chłopcy pierwsi wymiękli).

Przy okazji: kto oprócz Moniki i MNIE w ankiecie ‘co sądzisz o związku z młodszym facetem?’ zagłosował ‘Rewelacja, akurat w takim jestem’??? Zgłosić mi się proszę!

No ale właśnie, czas bym przedstawiła Wam oficjalnie zaanonsowanego juz tu parokrotnie Philippa D. Nie wiem dokładnie, od kiedy się spotykamy, ale jakby mi kiedyś taka informacja była do szczęścia potrzebna, Philipp ma to wszystko, jak rasowy informatyk, w komputerze i Iphonie odnotowane. Nasze nie do końca korzystne zdjęcia i tak już od wielu tygodni krążą po Internecie, jak choćby to TU, nie mam zatem skrupułów i zamieszczam nasz wspólny portret i na tej stronie.

Niniejszy wpis miał, w swej pierwotnej wersji, jeszcze dosyć kontrowersyjną puentę, której jednak nie zdecydowałam się ostatecznie upublicznić. Niby przymiotnik 'ekshibicjonistyczny' w podtytule bloga zobowiązuje... Stwierdziłam jednakże, że nie ze wszystkimi przejawami swojego popaprania musze się tak bezkrytycznie odsłaniać. Może to symptom dojrzewania...?

Chaotyczny list otwarty

2008-09-09T11:05:00.005+02:00

(do Piotra K. oraz wszystkich, ktorym nie odpisuję na maile)

Dużo ciekawych rzeczy się u mnie dzieje, z których wypadałoby wreszcie zdać relację. W poprzedni weekend byłam np. na koncercie Madonny (...średni!) i zjeździe brytyjskich samochodów (tyle Astonow Martinow w jednym miejscu to chyba nawet na planie najnowszego Jamsa Bonda nie uświadczysz ;)) W jeszcze poprzedni na Nocy muzeów (picasso o północy, potem rejs statkiem do położonego na przeciwnym brzegu planetarium i na koniec przejazd royce roycem do muzeum luster - to tak w skrócie ;P).

Tyle, że nie mam, póki co, zupełnie głowy, żeby o tym wszystkim pisać…

Mam tu ostatnio trochę problemów osobistych i zanim sie mi one WSZYSTKIE unormują o niczym innym myśleć nie potrafię. Miedzy innymi ciąg dalszy przepraw z Urzędem Migracyjnym. Po 5-miesięcznej intensywnej z nimi korespondencji i nachodzeniu ich 2 razy w miesiącu mają mnie ewidentnie dosyć, dostałam bowiem długie i faszystowsko brzmiące pismo, że do 20. września mam opuścić kraj ('Eine Kontrolle DURCH DIE KAPO wird vorbehalten' aaaaaa). Co tylko potwierdza teorię, której starałam się naiwnie w ostatnim czasie zadać kłam, że przed chaosem nie da uciec zmieniając szerokość geograficzną… Jak ktoś ma pecha to zawlecze go za sobą, choćby i na sam koniec świata. Ale się nie poddaję i tak łatwo sie nie dam wyrzucić - obiecałam sobie i Komuś, że juz tu niczego nie zawale i że dam sobie radę (po moich klęskach życiowych na całej linii w Polsce ta kolejna byłaby przysłowiowym gwoździem programu do trumny). Działałam zatem cały zeszły tydzień intensywnie w tej sprawie i wyżebrałam m.in u dyrektora mojej szkoły zaświadczenie, że przez najbliższy rok chodzę tu 6 GODZIN DZIENNIE na intensywny kurs niemieckiego (cena 9 tys. franków, z czego na razie tylko 500 musiałam zapłacić, chyba mnie polubił). Swoja droga dyrektor stwierdził, że jestem głupia, że sie tu w ogóle zameldowałam (sic!), trza było na czarno przebywać, wtedy nikt by sie do mnie nie doczepił (sic, sic!). Poradził mi też, że jak mnie stąd mimo wszystko wydalą, lol, to mam następnego dnia wrócić, zmienić mieszkanie i nie używać karty kredytowej (no kryminał normalnie, no). Jak widzicie, jestem w stanie zrobić dużo, by w Szajc-rajskim kraju zostać. Dużo, ale nie wszystko. Philipp poczynił wobec mnie parę dni temu Heiratsantrag (śmiertelnie poważnie), cobym jako jego żona mogła tu legalnie rezydować, i został odrzucony. Ja to mam szczęście do takich romantycznych oświadczyn z pobudek politycznych...

Możecie sobie zatem wyobrazić, jaka była moja radość, gdy w końcu w czwartek rano znalazłam w skrzynce upragnione pozwolenie (z karteczką od Dominika – tego przystojnego urzędnika, o którym Wam wspominałam – że cieszy się i że wszystko się tym razem cudownie udało :D). W sobotę będzie z tej okazji impreza.

W zeszłym tygodniu rozwiązał mi się też pozytywnie inny problem (nienadający się do publicznego opisu, kryptonim Clear Blue Sky, może niektórym to coś powie ;P)

Bardzo Was wszystkich zatem przepraszam, że się nie odzywałam. I dziękuję serdecznie: Asi, za śliczne zdjęcia Zosieńki, Adze za przesłodką Annę Natalię, Kasi K. (pozdrowienia dla Marka!), Thule za kilka bardzo mądrych rad (nie te odnośnie cellulitu :P tylko te drugie) i dziewczynom, które u mnie w pewien sierpniowy weekend balowały (było super!). Mówiłam Wam już, że Was kocham (chociaż nie w sensie lesbijskim)? Jak tylko mi się sytuacja do końca unormuje, odezwę się do każdej z Was z osobna.

A w ogóle to pod koniec września przylatuję (może mnie ktoś odebrać z lotniska w Berlinie??).

Na koniec dygresja: Jaki mam widok z okna, to już wiecie. Góry góry góry. Jak to Tomek swego czasu określił: ‘Na co dzień może to być ciężkie’. Lol. Otóż ciężkie bynajmniej nie jest, wprost przeciwnie: bardzo, ale to bardzo podnosi na duchu …

‘Wenn ich unglücklich bin‘, sagte er gedämpft, ‘schaue ich da hinaus. Früher haben Gletscher diese Berge bedeckt, wussten Sie das, Liv? Hohe Meere aus Eis. Im Stein kann man hier winzige versteinerte Meerestiere finden. Und wenn Ozeane sich in Berge verwandeln können, wer weiss, was dann noch alles geschehen kann.‘

‘Gdy czuję się nieszczęśliwy – rzekł stłumionym głosem - wyglądam przez to okno. Niegdyś góry te pokrywał lodowiec, wiedziałaś o tym, Liwio? Całe morze lodu. Wśród skał można tu teraz znaleźć maleńkie zatopione w kamieniu morskie stworzenia. A skoro oceany mogą przemieniać się w góry, kto wie, co też jeszcze się może wydarzyć… ‘

(Judith Lennox, ‘Die Mädchen mit den dunklen Augen’)

Nie wiem, co na to Piotr K, jako specjalista, ale coś mi się zdaje, że jest to trochę geologiczny skrót myślowy… Moja jedyna wiedza na ten temat pochodzi jednak z wizyty w tutejszym (odwiedzanym już w XIX wieku przez Goethego!) Ogrodzie Lodowcowym.

Pozdrawiam i przesyłam całusy,
.

Wer.

PS. Zbulwersowałam się! Zapisałam sobie ten fragment o widoku z okna w komputerze, bo jest ładny i nie chciałam, żeby mi się na jakiejś luźnej kartce zawieruszył, a tu mi Word tymczasem w moim pieknym tłumaczeniu, w zdaniu ‘Całe morze lodu’ podkreślił na zielono WĘŻYKIEM słowo ‘lodu’ z adnotacją: ‘wskazany wyraz jest uznawany za wulgarny’, rotfl, no słowo daję, bezczelność! Przecież tamto ‘wulgarne’ słowo inaczej się odmienia. No nic, innym razem dowiedziałam się z tego samego źródła, że wyraz ‘lubi’ jest ‘przestarzały’, lol.

Hopp Schwiiz!!

2008-08-17T16:09:00.018+02:00

Już wydawało się, że wychodzę na prostą, ale NIE. Musiałam sobie wszystko z powrotem poplątać. Powiem tylko, że znowu chodzi o facetów, tym razem dwóch (na raz), wiec pewnie niektórzy stwierdzą, że to ‘nic poważnego’ i że jak zwykle histeryzuję. Generalnie historia stara jak świat i jedna z tych, które się nigdy dobrze nie kończą. Ponieważ nie mam na razie ochoty o tym obszerniej pisać (chyba, że będziecie bardzo nalegać;)), rzucam Wam dzisiaj bardzo zaległe zdjęcia z minionych sto lat temu Mistrzostw Europy. Większość zrobiona w Bernie przed meczem Holandia-Rumunia. Monika już pewnie myślała, że się nie doczeka, a tu niespodzianka :D

Z ciekawostek kulturowych: Szwajcarzy nie ekscytowali się Mistrzostwami zupełnie i wbrew takim napisom jak ten poniżej...

... nie traktowali ich śmiertelnie poważnie, nie liczyli na wygraną, ani też nie przejmowali się kolejnymi porażkami. Krótko mówiąc atmosfera zupełnie inna niż ta, która pamiętałam z Mundialu 06, podczas którego mieszkałam akurat, jak wiecie, w Niemczech (zgodnie z ta prawidłowością do Polski powinnam zapewne wrócić dopiero za 4 lata – o ile nam organizacji Euro 2012 nie odbiorą – a za dwa szukać sobie jakiegoś przyjemnego zajęcia w Południowej Afryce ;)).

Dla większości mieszkańców CH te kilka tygodni, podczas których odbywały się mecze, było jedynie znakomitym pretekstem do jeszcze gromadniejszego niż zwykle wywieszania ukochanej flagi w oknach, na ulicach, samochodach i rowerach...

Holendrzy poszli tymczasem na całość. Starówka Berna wyglądała przez ten jeden dzień prawie jak Zurych podaczas Parady Przyjaźni (o której w kolejnym wpisie):

Samokrytyka

2008-08-05T09:46:00.017+02:00

Wychodzi na to, że najbardziej emocjonalnie popaprana jestem ja. Nie powiedziałam jeszcze Stefanowi wprost, że na nic więcej oprócz przyjaźni nie może u mnie liczyć (mimo, iż przekaz niewerbalny w zasadzie od początku niczego innego nie sugeruje). Tak wiec to, że zepsuł mi swego czasu doszczętnie aparat nie wynikało, jak tu niektórzy próbują dedukować, z zemsty i nie było rezultatem otrzymania ode mnie kosza. Ot, tak przypadkiem mu się z ręki wymsknął (kogo jak kogo ale jego, który sam robi zdjęcia aparatem za 4 tysiące franków bym akurat o taką niezręczność nie posądzała). Wiadomo, to są tylko dobra doczesne i nie należy się do nich przywiązywać, ale mam już po dziurki w nosie facetów, którzy mi różne rzeczy rozwalają i nie poczuwają się do odpowiedzialności. Bo przecież zrobił to niechcący, nie jego wina albo bo to nie on OSOBIŚCIE pożyczoną ode mnie DROGĄ walizkę zmasakrował, tylko ją na lotnisku z kopa na wózek wrzucili… Nie będę tu już może dalszych przykładów przytaczać, by nie wyjść w Waszych oczach na osobę pamiętliwą i drobiazgową.

Wracając zatem do tematu. Wiem, że nie powinnam dłużej zwlekać i powiedzieć mu wreszcie jasno, że jako mężczyzna mnie nie interesuje (może niekoniecznie w tych słowach), bo sam się raczej nie domyśli. Na swoje usprawiedliwienie mam tylko to, że do tej pory naprawdę nie było właściwego momentu. Byliśmy ostatnio w górach i jakoś nie uśmiechało mi się np. zostać sama pośrodku dziczy na 2,500 metrów, bez mapy. A po wycieczce byłam już z kolei tak skonana, że prostego zdania nie potrafiłam sklecić. Przyznaje, w pewnym momencie zrobiliśmy sobie przystanek w miłej dolince i on nawet sam próbował ten temat poruszyć i spytał mnie czy „się nadal jeszcze z innymi facetami spotykam”. To pytanie wydało mi się jednak tak absurdalne i nie na miejscu (bo przepraszam, a niby czemu bym się miała NIE spotykać?? no na miłość boską, ledwie parę razy w kinie byliśmy i na wycieczce i już mnie chce mieć na wyłączność???), że mi się nagle agresor włączył. I skojarzyło mi się do tego z Ulissesem, który też przejawiał taką skłonność do zaborczości i potrafił być zazdrosny nawet o mojego fryzjera. Wiec żeby się na niego tam pośrodku tych gór nie wydrzeć albo nie zaśmiać mu się w twarz obróciłam sprawę w żart i udałam, że nie zrozumiałam o co mu właściwie chodzi (wiem, popapranie, popapranie :() Niemniej jednak coraz bardziej zaczyna mnie irytować, np. to, że pisze do mnie smsy o 1 w nocy, kiedy wiadomo, że już śpię, tudzież o 7:45, kiedy jeszcze śpię. Teraz na szczęście biorą go na 3 tygodnie do wojska, wiec sobie odpocznę…

I aż zaczynam współczuć tym wszystkim nieszczęśnikom, w których to ja byłam bez wzajemności zakochana. Chociaż z drugiej strony żaden z nich nie zadał sobie właśnie nigdy trudu rozwiania moich nadziei i powiedzenia mi uczciwie, że nic do mnie nie czuje. Poza jednym wyjątkiem – moim psychoterapeutą – który od razu krótko i rzeczowo stwierdził, że ‘nigdy nie będziemy razem’ i żebym nie fantazjowała na ten temat. Co w pierwszym momencie uczyniło go dla mnie jeszcze bardziej atrakcyjnym i pociągającym, że taki etyczny, uporządkowany i dojrzały, ale na dłuższą metę bardzo pomogło i jestem mu za to dzisiaj wdzięczna. I aż ciarki mi po plecach przechodzą, kiedy pomyślę, że z moim szczęściem mogłam równie dobrze trafić na takiego Eichelbergera albo innego sypiającego z pacjentkami zboczeńca.

Z zepsutym aparatem wiąże się (luźno) jeszcze jedna historia. Monika ma rację, że przez te wszystkie poradniki ludzie zatracają instynkty i normalne odruchy. Ja zatracam, znaczy się. Najważniejsza mądrość, jaką sobie wzięłam do serca po przeczytaniu Graya jest taka, że mężczyzna lubi odnosić sukces. I jak spotyka się z kobietą to ogromną radość sprawia mu (ponoć) jak widzi, że ona jest zadowolona, pochwala jego pomysły, docenia jego wysiłki i dobrze się w jego towarzystwie bawi. Jeżeli bawi się z jakiegoś powodu źle – jest to dla niego osobista porażka. Wcześniej nie miałam o tym pojęcia i jak np. szłam z jakimś do kina i film był denny, nie widziałam powodu, dla którego nie miałabym długo i dogłębnie zaraz po wyjściu z kinowej sali filmu skrytykować. Uważałam, że jest to doskonały materiał do rozmowy, płaszczyzna potencjalnego porozumienia i szansa odkrycia wspólnych filmowych preferencji. I dziwiłam się tylko potem, czemu się nie chcą ze mną więcej spotykać. Przez myśl nie przeszło, że on to może wziąć do siebie, zupełnie jakby sam był autorem scenariusza, reżyserem i jakby to on grał w tym filmie główną rolę (sic!). Nie należy też jednak oczywiście kłamać, że film się podobał, bo może się to skończyć tym, że następnym razem zabierze nas na podobny. Teraz wiem, że najlepiej w takim wypadku tematu unikać bądź, radzi Gray, pochwalić jakąś jedną udaną scenę (np. przepięknie sfilmowany zachód słońca) względnie ograniczyć się do lakonicznego stwierdzenia: „TAKIEGO filmu to jeszcze w życiu nie widziałam!” ;) Opanowałam już te sztukę tak doskonale, że jak mnie kiedyś Stefan źle poprowadził i DRAMATYCZNIE zboczyliśmy ze szlaku nadkładając jakieś 2 godziny drogi po śliskich kamieniach i bardzo się czuł z tego powodu winny, ja, zamiast się zdenerwować, ucieszyłam się z interesującej przygody i stwierdziłam, że na pewno wybrał tę trasę specjalnie żebym nie narzekała, że jest za łatwo… A jak mi ten nieszczęsny aparat upuścił na ziemię uspokoiłam go, że nawet fajnie, bo i tak miałam sobie nowy kupić i teraz przynajmniej mam motywację, heh. Jak widzicie więc, sama jestem sobie po części winna, że nie poczuwa się do odpowiedzialności i partycypacji w kosztach zakupu. Kto wie, może nawet jest z siebie zadowolony i dumny, że DZIEKI NIEMU mam teraz nowy ładniejszy ;)

…Dzisiejszy wpis znowu taki bardziej refleksyjno-analityczny, Tjf mnie zapewne skrytykuje :P Obiecuje następnym razem więcej nagich fotek, mniej ekshibicjonizmu emocjonalnego…

Poniżej jeszcze kilka absolutnie ostatnich zdjęć z mojego starego aparatu (R.I.P.):

Pilatus Seilpark (rękawiczki musiałam oczywiście wziąć dziecięce ;))

ziuuuuu

szwajcar/szwajcarski scyzoryk się przydaje. Te kotlety to quorn – wegetariański stek z jakiegos japońskiego grzyba:

w chmurach

Tomek poznajesz, mam nadzieję, swoje przyjaciółki?? To te same:

Przerwa urlopowa

2008-08-04T19:31:00.018+02:00

Redakcja bloga przeprasza za opóźnienia w dostawie darmowej rozryweczki :P Tak jak w tytule: przerwa urlopowa. Chociaż urlopowa to może nie najwłaściwsze słowo, biorąc pod uwagę, że nadal jestem bezrobotna. A tak poważnie, to jestem bardzo wzruszona, że pamiętacie o mnie i obchodzi Was, co u mnie słychać. Dlatego szybko wrzucam parę zdjęć z poprzedniego tygodnia (w tym kilka półnagich :P) i obiecuję zamieścić jutro zaległą relację z ostatniej wycieczki ze Stefanem (tej, podczas której zamordował mi aparat).

.
.

Tak, WIEM, miałam szukać pracy w SPA, a nie sama się SPAmować...
.
.

.
.

http://www.tschuggen.ch/ – górska oaza na wysokości 1700 metrów, zaprojektowana przez Mario Botta, znanego szwajcarskiego architekta. To tu zbieram siły przed rzuceniem się w wir kariery i wyleguję się w saunie pod pretekstem nawiązywania przydatnych w branży znajomości. Sam budynek z zewnątrz w rzeczywistości szału nie robi (zdjęcia na ich stronie internetowej kłamią), ale w środku ma wszystko, czego mi potrzeba.

Kurort Arosa znajduje się jakieś 200 km na wschód od Lucerny, ale jedzie się tam pół dnia, bo ostatnie kilkadziesiąt to alpejska droga o szerokości miejscami jednego samochodu, licząca 356 zakrętów. Wiecie, jedna z tych, na których Bond zwykł rozwijać prędkości rzędu 150 km. Na szczęście nie dane mi było pokonywać jej jako pasażerka któregoś z moich szwajcarów, z których jeden - jak już wiecie - siada za kierownicą po alkoholu, a z drugim (Philippem) miałam niedawno mały wypadek w drodze do kina (dzięki temu mogłam jednak zaobserwować z jaką kulturą i spokojem się tu w takich sytuacjach ludzie zachowują. Facet, na którego najechaliśmy nie dość, że się nie zdenerwował i na Philippa nie wydarł, to w dodatku odpuścił mu zapłacenie za szkody).

PS. A wczoraj widziałam Mont Blanc, daję słowo, że mówił do mnie ‘chodź tu’. Spodziewajcie się w najbliższym czasie relacji z wyprawy NA.

Ciacho

2008-07-22T19:20:00.004+02:00

A więc to już… Już nastał ten czas, kiedy zaczynam spotykać się z młodszymi facetami. Że mnie to kiedyś dopadnie wiedziałam od zawsze, nie sądziłam tylko, że tak prędko. Byłam pewna, że dopiero po czterdziestce się do tego ‘dojrzewa’. Jeszcze kiedy byłam z Ulisessem, starszym (nie mylić z: dojrzalszym) ode mnie o wiele lat, lubiłam sobie żartować, że pewnego dnia role się odwrócą i to ja będę w ramach kryzysu wieku średniego studentów uwodzić. Tyle, że mówiłam to tylko w żartach, w głębi serca wierzyłam zaś, że będę z nim dopóki śmierć nas nie rozłączy i że żaden Ashton Kutcher nie będzie dla mnie nigdy od niego atrakcyjniejszy. Ale życie jest, jak wiadomo, pełne niespodzianek i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Żeby Was uspokoić spieszę donieść, że Ci ‘młodsi faceci’ to na razie jeden egzemplarz - Philipp - i że 15 lat już jakiś czas temu skończył, więc na policję mnie zgłaszać nie musicie. Czuję się normalnie jak Uma Thurman w filmie 'Prime'. Konkretnie 5 lat jest młodszy ode mnie, ale ma już porządną pracę (informatyk, ale nie ten, o którym Wam pisałam, że się na masażystę przekwalifikował, z tamtym spotykam się dopiero w przyszłym tygodniu) i wygląda na dużo starszego. Mieszka z rodzicami :))) Nie mam z nim na razie żadnego zdjęcia – podczas ostatniego spotkania za dobrze się bawiłam (byliśmy nad rzeką na najlepszym piwie w mieście), bym o takich detalach miała czas myśleć. Poza tym doszłam jednak do wniosku, że zamieszczanie cudzych zdjęć w Internecie jest nie do końca w porządku. No i wiecie, child protection…hi hi. Wiec co najwyżej na maila mogę Wam później przesłać, jak będziecie zainteresowani. Ale spodoba Wam się. Wysoki, blondyn, widać, że siłownia nie jest mu obca. Dodatkowo miał na sobie mój fetysz, czyli białą koszule (w paseczki), co Marte R. pewnie zdziwi, szczególnie w kontekście dowcipów o informatykach. Biała koszula nie należy zdaje się do Waszego branżowego dress codu ;)? Potwierdziło mi się też moje wcześniejsze spostrzeżenie, że Szwajcarzy są raczej nieśmiali, ale jak się miło z nimi rozmawia to się rozkręcają. Philipp wyznał mi natomiast, że Szwajcarki, z którymi nie miałam do tej pory wiele do czynienia, są w większości zdystansowane i oziębłe i bardzo był generalnie ucieszony, że to ja jemu wyjście na piwo zaproponowałam, bo sam by nie miał odwagi. Hmm, nie wiem tylko, czy mi do końca rola takiej nowoczesnej Szwedki odpowiada. Chyba nie. No i nie po to porzuciłam karierę akademicką, by teraz być czyjąkolwiek nauczycielką/guwernantką.

Po prawej stronie pojawił się nowy element - ankieta, w której w tym tygodniu możecie wypowiedzieć się na temat, a jakże: ‘Co myślisz o związku z młodszym facetem?’ Głosujcie!

A, i potwierdziło się też, że Szwajcarzy są absolutnie pomocni i uczynni. Philipp pracuje w Swisscomie i dowiedziawszy się, że nadal dzwonię z polskiego numeru, podarował mi taki fajny telefonik z kartą sim:

Zaoferował się nawet, że zarejestruje go na swoje nazwisko, co jest już jednak objawem lekkomyślności z jego strony, bo wtedy za wszystkie zamachy terrorystyczne zorganizowane przeze mnie przy pomocy tego telefonu on byłby odpowiedzialny.

Nie zastanowiło Was może, dlaczego powyższe zdjęcie jest tak marnej jakości, nawet jak na moje standardy?? Otóż zostało one wykonane innym TELEFONEM, ponieważ mój stary wysłużony aparat ODSZEDŁ. Został w sobotę brutalnie pobity :( Martwi mnie to strasznie, bo odkąd tu jestem tyle zdjęć narobiłam, że bez aparatu czuję się jak bez ręki albo bez zęba, mam nadzieję, że łączycie się ze mną w bólu. I jesteście chyba świadomi, że przyszłość tego fotobloga stoi teraz pod znakiem zapytania? Dlatego jeśli leży Wam ona na sercu i macie na zbyciu jakiś stary działający tego typu sprzęt albo znacie kogoś, kto takowy posiada i chce się go tanio pozbyć - będę bardzo wdzięczna. W przeciwnym razie będziecie odtąd skazani na takie oldskulowe zdjęcia jak np. to:

Na koniec szok tygodnia: NAPRAWDĘ chcą mnie stad wyrzucić, to już nie są żarty. Okazało się (nagle), że minimalny wymiar godzin lekcyjnych, aby otrzymać pozwolenie na pobyt to 20, a ja, jak wiecie, nie przemęczam się w mojej szkole aż tak bardzo… Na szczęście moją sprawą nie zajmuje się żadna zrzędliwa baba, czego się obawiałam, lecz mega sympatyczny i bardzo przystojny urzędnik, Dominik, który okazał się baaaaardzo pomocny i poradził mi, że muszę w takim razie znaleźć tu sobie pracę – wtedy będę mogła do woli studiować i bawić w Szwajcarii jak długo zechcę. Nie pytajcie mnie, czemu tak jest, nie jest to ani trochę logiczne, ale niech im będzie. Dzisiaj zamiast iść do kina i obejrzeć wreszcie po 8 tygodniach od premiery SATC The Movie, siedzę i tworzę cv po niemiecku. A z tym Dominikiem to bym się nawet chętnie umówiła.. On też mnie najwyraźniej lubi, bo bylam dzisiaj po raz kolejny w urzędzie aby o cos dopytać i akurat nie miał dyżuru przy okienku, ale specjalnie dla mnie przyszedł i wcale nie był wkurzony, że go od innych zajęć odrywam, wprost przeciwnie, wyglądał na bardzo ale to bardzo zadowolonego. Ale to już by chyba podchodziło pod kategorię nieetycznych związków, od których jestem tu na odwyku. No nic, w każdym razie z rozmowy z nim wyszłam trochę podbudowana i w ramach silnego postanowienia zostania wzorową obywatelką szarpnęłam się na opłacenie abonamentu radiowo-telewizyjnego za cały kwartał (tutaj tak samo jak w Polsce i w Irlandii niewielki procent ludności to płaci).

Dziewczyna z malinką (tylko dla dorosłych ;))

2008-07-17T17:33:00.014+02:00

Pokażę Wam dzisiaj gdzie od paru dni chadzam na śniadanie. To tak w ramach krótkiej przerwy od facetów, żeby nie było, że świat się tylko wokół nich kręci i że są do wszystkiego z tym całym ich sprzętem niezbędnie potrzebni. Czasami samowyzwalacz lub własna ręka wystarczy (mowa o fotografowaniu, jakby się ktoś naprawdę nie domyślił).

Malinowy chruśniak znajduje się parę minut od mojego domu, na skraju pobliskiego lasu. Prawie jak u Leśmiana:

Kwintesencja narcyzmu:

Takie pomysły przychodzą do głowy od zbyt długiego leżenia na słońcu:

A takie od fenu i zbyt długich ferii:

Miało to być coś w stylu Modiglianiego. Musze jeszcze tylko w najbliższym czasie nabyć statyw, żeby nie ucinać sobie głowy i będę jak ta słynna fotografka, nie pamiętam jak się nazywa, Cheryl albo Shirley Jakaśtam, która przebiera się do zdjęć i robi sobie autoportrety:

A tak na poważnie, to jestem dzisiaj w podłym nastroju. I nie zrozumiem nigdy facetów!!! Może mi któryś z moich 2 ulubionych męskich komentatorów wyjaśni następującą sytuację. Uwaga: długie i zagmatwane, ale jak Wam się uda przebrnąć, to liczę bardzo na Waszą opinię, chłopaki! Zapytałabym się Stefana albo Philippa (Philippa przedstawię Wam wkrótce:)) ale oni są o moich innych kolegów zazdrośni, więc odpada… W poprzednią niedzielę spotkałam się ze znanym już Wam Alexem. Mieliśmy jechać w góry oglądać wschód słońca, ale pogoda się nie nadawała, więc wybraliśmy się zastępczo do Alpamare, takiego Aquaparku pod Zurychem. Spędziliśmy bardzo przyjemne 4 godziny pławiąc się w gorących źródłach, zjeżdżając na pontonach ze zjeżdżalni, poddając się masażom, maseczkom i manikiurom (ja) oraz przesiadując w saunie. Potem zaprosił mnie do siebie i dalsza część wieczoru przebiegła JESZCZE MILEJ (a jak ktoś mnie zna, to wie, że niewiele rzeczy jest dla mnie milszych niż gorące źródła i masaże). Tzn. nie przespałam się z nim ani nic w tym stylu, jeśli to ma jakieś znaczenie dla sprawy, po prostu bardzo miło sobie rozmawialiśmy. I BYŁAM PEWNA, że on też się dobrze bawił. W pewnym momencie stwierdził wprawdzie, że na jakiej planecie ja żyję i że nie mam o niczym pojęcia. Załamałam go bowiem wyznając, że nie widziałam nigdy żadnego filmu Blu Ray, ani nawet nie wiem co to jest (a Wy wiedzieliście? to takie oczywiste jest??). Niemniej jednak natychmiast te braki w mym wykształceniu nadrobiliśmy ('Mitten ins Herz' z Hugh Grantem i 'The Island'). Niestety chwilę potem pogrążyłam się spostrzeżeniem, że grappa, którą mnie poczęstował smakuje DOKŁADNIE jak whisky, którą piliśmy moment wcześniej (nigdy nie umiałam trzymać języka za zębami)… Potem widocznie uznał, że szkoda na mnie takich drogich trunków, bo do końca wieczoru poił mnie już tylko ‘szampanem’, który dostał podczas lotu z Moskwy. Ale mniejsza z tym. Chodzi o to, że od czasu tego spotkania przestał się do mnie odzywać (a wcześniej, podkreślam, pisał mi długie listy codziennie + rozmawialiśmy na msnie). Na początku w swej prostolinijności nie załapałam nawet, że celowo unika kontaktu i popełniłam błąd nr 1 – napisałam do niego pierwsza proponując spotkanie. Dopiero, gdy nie odpisał zaczęłam zastanawiać się (błąd nr 2) co zrobiłam ŹLE. Wyszło mi, że może za grubo wyglądałam w stroju kąpielowym. Potem jednak poszłam po rozum do głowy i przypomniałam sobie, co mój guru John Gray na ten temat pisze (‘Marsjanie i Wenusjanki na randce’). Otóż twierdzi on, że to normalne i że Alex, jak typowy Marsjanin, przestraszył się nadmiernej bliskości i należy mu dać czas do namysłu i zostawić w spokoju –wtedy wróci (słynna teoria rozciągliwej marsjańskiej gumki). No więc pierwsza moja myśl to: nie to nie, verfick dich, you jerk, nie potrafisz się jak dorosły zachowywać to mam cie gdzieś, czemu to JA mam się dostosowywać do jakichś porąbanych zwyczajów panujących na Marsie, a nie odwrotnie. Ale po chwili włącza mi się niestety inny głos, głos zranionej i wykorzystanej kiedyś przez innego Marsjanina kobiety, głos, który mówi: no tak, dla ciebie to się nie warto starać, sprawiasz miłe pierwsze wrażenie, ale szybko stajesz się nudna, jak się ciebie bliżej pozna to czar pryska :(. Bądźcie przyjaciółmi i napiszcie mi, że to nieprawda, dobrze? I że jestem fajna, tylko nie trafiłam jeszcze na tego właściwego, który będzie mnie cenił i szanował. Albo Tomek, napisz mi przynajmniej, że nie ma się czym jarać i że Ty masz lepsze:

PS. Baaaardzo a’propos ;):
Kabaret Ktory - W malinowym chrusniaku

PS2. Zwracam uwagę, że po prawej stronie pojawił się nowy gorrrrący link: www.open-bar.pl, czyli najmłodsze nieślubne dziecko TJF. Lektura obowiązkowa :)

PS3. No załamka, no. Dowiedziałam się wczoraj, że mówię po niemiecku z francuskim akcentem. A już taki ładny Hochdeutsch miałam, jak mieszkałam w Regensburgu ;)

Śpiąca królewna czyli faux pas miesiąca

2008-07-10T13:30:00.013+02:00

Update, update! Zapomniałam ostatnio zamieścić filmik nakręcony w zoo, cobyście sobie mogli posłuchać trochę szwajcarskiego. W ramach zachęty dodam, że to najbardziej usypiający film, jaki w życiu widzieliście. Mieszkańcy Berna (Bernianie?) znani są z tego, że baaaardzo wolno mówią. A jak dodatkowo mają tak relaksujący zawód jak karmiciel fok, cecha ta się jeszcze potęguje.

[film na końcu posta, bo nie chciał mi się tu przesunąć, grrr]

Wiem, jakość obrazu i dźwięku jak zwykle powala na kolana :)

Za to dzisiejsze zdjęcia są wyjątkowo dobre, bo nie ja je robiłam tylko Stefan swoim wypasionym aparatem.

Jak idziemy w góry to ma zawsze dylemat, czy zabrać prowiant czy sprzęt, bo i to, i to się w plecaku nie mieści. Aparat do tej pory wygrywa. W związku z czym ja czuję się zobligowana do zabierania kanapek z WĘDLINĄ (fuj) i jednocześnie zwolniona z obowiązku taszczenia mojej lichej kamery. Ostatnio jednak bardzo tego żałowałam, bo było pełno ciekawostek na szlaku, a głupio mi było prosić Stefana by wyciągał i ustawiał swój aparat za każdym razem jak zobaczyłam górską krowę albo inne cudo (Tjf, nie wybaczysz mi tego, prawda?). Jedna krowa, ale nie taka zwyczajna, tylko taka futrzasta, ciemnobrązowa, zaszła nam drogę i nie chciała pójść, a było to na wąskiej ścieżce – po jednej stronie skały, po drugiej przepaść. Na szczęście po chwili gapienia się na nas wskoczyła zwinnie na skały i oddaliła się do swoich pasących się kawałek dalej towarzyszek (możliwe jednak, że to nie była krowa… taka mi się wątpliwość nasuwa jak czytam ten opis).

Szczególnie boleśnie odczulam brak aparatu jednak dopiero późnym wieczorem w pociągu, gdy wracałam już sama do domu. Gdzieś pomiędzy Sursee a Lucerną rozpętała się nagle tak straszliwa burza, jakiej w życiu nie widziałam (a w dzień było 35 stopni): huragan + ulewa + GRAD. Zanim zdążyliśmy zamknąć w przedziale okno, siedzący naprzeciw mnie mężczyzna dostał kulą gradową w łydkę i zaczął KRWAWIĆ.

A, i nie mam też żadnego zdjęcia z miast Gstaad, takiego kurortu dla Rosjan, który po drodze odwiedziliśmy. Ale możecie sobie wyobrazić wizualizując Zakopane, tyle, że zamiast straganów z oscypkami wstawcie sobie sklepy typu Gucci, Prada i Maurice Lacroix. Na pocieszenie zdjęcie mnie jako rosyjskiej laleczki (zdjęcie robi szał na Netlogu):

A oto moje ulubione z ostatniej wyprawy. Nosi tytuł ‘Schnee von gestern‘ (Niegdysiejsze śniegi):

Śnieg wygląda jakby był trochę różowy - tak naprawdę był po prostu brudny. Ja za to jestem czerwona, bo chwilę wcześniej wpadłam pod lodowaty wodospad:

W odpowiedzi na komentarz Tomka (alias TJF alias ATDT) pod moim poprzednim postem chciałabym uściślić parę rzeczy w temacie: ‘Ja i Stefan-Dlaczego NIE’ (bez znaku zapytania). To nie o różnice SPOŁECZNE chodzi, jak mi kolega Arab imputuje, bo takowych nie uznaję, więc nie róbcie tu ze mnie jakiejś, za przeproszeniem, Izabeli Łęckiej. Nie czuje się też w żaden sposób od Stefana lepsza, boże uchowaj, ale o pewnych rzeczach po prostu z nim sobie nie pogadam. Wiem, i znam na potwierdzenie tej tezy wiele przykładów, że takie związki nie funkcjonują dobrze po pewnym czasie i nie są korzystne dla żadnej ze stron. Ale oczywiście tak naprawdę wszystko to byłoby, jak tu mówią, Wurszt, czyli nieważne (dosł. Kiełbasa), gdybym się w nim zakochała - wtedy na pewno miałby duże szanse zostać moim pierwszym mężem. Tymczasem nie czuję miedzy nami nic, żadnej chemii, jakbym moim kuzynem był. Ale myślałam, że w tej kwestii kto jak kto ale Tomek się na pewno ze mną zgodzi. Z tego co wiem to jedna z bardzo nielicznych płaszczyzn :P na których nasze poglądy są zbieżne …

Toyboy - ta kategoria jeszcze w moim słowniku nie istnieje, śmiejcie się śmiejcie, ale ja żyję sobie nadal tak jakby w XIX wieku - nie potrafię przedmiotowo mężczyzn traktować, i sama też nie chce być TYLKO jak Playmate traktowana. Ale różnych rzeczy się tu uczę i o sobie dowiaduję, więc kto wie. Panta rhei.

W wędrówkach ze Stefanem fajne jest to, że, po pierwsze, zna fantastyczne szlaki, które normalnie byłyby dla mnie niedostępne, bo nie dojeżdża tam pociąg/kolejka górska/autobus; po drugie, uważa na mnie, żebym nie wpadła w przepaść lub do strumienia i interesuje go, czy się dobrze czuję i czy mnie kolanko nie boli. Niefajne jest to, że się we mnie faktycznie zakochał. A właściwie nie we mnie - mam takie wrażenie - tylko w tym, kim ON jest w moim towarzystwie. Normalnie ma bowiem chłopak kompleks, że jest nudny, przy mnie zaś się taki nie czuje. Uważam to za jedną (jedyną?) z zalet mojego humanistycznego wykształcenia, że dogadam się z każdym i na każdy temat. Po przejściu przez niezliczoną ilość wykładów z gramatyki historycznej potrafię też słuchać okazując zainteresowanie (i w zasadzie nic nie jest w stanie mnie już znudzić) oraz zadawać w odpowiednim momencie stosowne pytania. A nie każdy tę umiejętność posiada… Stefan żalił mi się nawet ostatnio, że jedna kobieta, z którą się jakiś czas temu umówił, przez całą randkę paplała o sobie, po czym po powrocie do domu wysmażyła mu maila, że nie ma się z nim ochoty już więcej spotykać, bo jest najnudniejszym facetem jakiego w życiu poznała i że działa na nią jak tabletka nasenna. Hmmm, pikanterii dodaje tej historii fakt, że ja akurat właśnie tego dnia byłam strasznie zmęczona i jak jechaliśmy z dworca na szlak ZASNĘŁAM MU W AUCIE. Poza tym jednym incydentem i nietaktem z mojej strony usypiająco jednak nie jest i w sobotę wyruszamy na Balmeregghorn (2255 m.npm)

Małe piwo

2008-07-07T19:37:00.015+02:00

Rozważań internetowych ciąg dalszy. Na dobry początek zdjęcie dnia, czyli woda na młyn dla tych, którzy twierdza, że internet to ZŁO:

Fakt, podczas pracy na Netlogu napatrzyłam się na różne patologie. Jestem dzięki temu teraz ostrożniejsza, bo zboczeńców nie brakuje, nawet w krystalicznej Szwajcarii. Najpowszechniejszy typ to tzw. fotograf-hobbysta. Wychodzi z założenia, że umiejętność posługiwania się lustrzanką upoważnia go do składania kobietom propozycji (rozbieranych) sesji i na tym też bazuje swój podryw. Jedną taką ofertę otrzymałam od gościa, który na swoim profilu posiada wyłącznie zdjęcia opuszczonych domów oraz portret Muldera i Scully, sam zresztą też wygląda jak seryjny morderca z ‘Archiwum X’. Ale często pozory mylą: inny na przykład facet na początku brzmiał nawet sympatycznie, zgadaliśmy się, że jego rodzice mieszkają w Regensburgu, i jakie to piękne miasto, bla bla. Po czym, gdy już myślałam, że może się z nim nawet na jakąś kawę umowie, zaczął wypytywać, co mam na sobie, a konkretnie jak duży dekolt i czy nosze krótkie spódniczki. BLEEEE.

No i jest jeszcze wspomniany już Triatlonista. Monika nie ma racji, że triatlonista to tylko kłopot (bo musi na zawody jeździć i wbijać się w obcisłe trykoty) – to najbardziej nieskomplikowany facet jakiego poznałam. Na jego korzyść przemawia też zdecydowanie idealnie perfekcyjny sześciopak, normalnie jak z mojego atlasu anatomii. Pozostałe mięśnie też ma takie, że bym się na nich do sprawdzianu mogła uczyć, trenuje bowiem 40 godzin tygodniowo, brał póki co udział w 20 (!) zawodach Ironman, w tym DWA RAZY w tych na Hawajach: dystans 3,8 km w oceanie + 180 km rower + maraton (myślałam dotąd, że jak raz się przez to przejdzie to się w zasadzie umiera). Od niego też usłyszałam najbardziej przesadzony komplement ostatnich dni, który chyba sobie zaraz przepiszę i na lodówkę przykleję: ’ich finde dich halt seeehr Erotisch .....grrrrrrrrrrr… was machsch du so für en sport ?? das du so en Seexy DURCHTRAINIERTE fraue KÖRPER hesch??’ (że niby JA jestem tak super wysportowana)... Nie że lubię jakoś specjalnie takie rzeczy od OBCYCH mężczyzn wysłuchiwać, ale bardzo u mnie tym zapunktował, zwłaszcza, że od czasu nieszczęsnej kontuzji kolana nie biegam już codziennie i czuję się raczej ogólnie sflaczała.

A, i generalnie WSZYSTKICH kręci to, że chodzę do szkoły masażu. Tzn. Alex bardziej jara się, że filologie klasyczną studiowałam, ale nawet on mi przy każdej okazji narzeka, że go plecy bolą. Nie uwierzylibyście ilu ochotników jest gotowych się poświecić dla dobra nauki i służyć mi jako model do ćwiczeń. Otrzymałam już nawet pierwszą propozycję pracy w zawodzie, za 8 tys. franków miesięcznie… Hmm, myślę, że mogło chodzić nie do końca o taki masaż, jakiego się uczę w szkole.

Ale trafiają się też normalni faceci, np. taki Stefan, operator koparki. Nie w znaczeniu ‘przysłowiowy operator koparki’, tylko naprawdę na budowie pracuje :) Z tego też powodu nie wchodzi w grę jako partner życiowy dla mnie, mimo że brunet, gdyż mezaliansu popełniać nie zamierzam (a jeśli już to nie w tę stronę). Mam nadzieję, że nie oburzycie się na mnie za to stwierdzenie i mnie z błotem nie zmieszacie, że za kogo to ja się właściwie uważam i że sama Einsteinem (ani nawet magistrem) nie jestem. Ale taka jest niestety brutalna prawda, że związki zawarte na przekór różnicom w wykształceniu źle się kończą, intelekt jest jednym z lepszych afrodyzjaków i w ostatecznym rozrachunku ma to dla mnie jednak znaczenie, czy ktoś wie - lub się przynajmniej domyśla - co to peregrynacja albo eksterioryzacja hipostazy, a dyftong nie jest dla niego rodzajem damskiej bielizny (though it may SOUND like a ‘thong’).

Dlatego ze Stefanem tylko się przyjaźnię, chodzę po górach i do kina. W sobotę byliśmy na ‘Kung-fu pandzie’ i stwierdzam, że Szwajcarzy to jednak wiedzą jak zarabiać pieniądze. I nie mówię tu o cenie biletu, która wynosi prawie 40 złotych, tylko o tym, że podczas każdego filmu, nawet trwającej 1,5 h kreskówki, jest PRZERWA na opróżnienie pęcherza i nabycie dalszych trunków.

Jakiś czas temu byliśmy razem w Bernie, Stefan zaoferował się oprowadzić mnie po ‘swoim mieście’, przy czym na miejscu okazało się, że tak naprawdę to on w stolicy nie mieszka, tylko 50 km od, w KANTONIE Bern, ale nie wyprowadzał mnie wcześniej z błędu, bo zależało mu na spotkaniu, lol.

Niemniej jednak z roli przewodnika wywiązał się doskonale, nie sądziłam, że mogę spędzić z nowo poznaną osobą cały dzień (w sumie jakieś 8 godzin łaziliśmy) i super się bawić. Byliśmy w miejscach, w których od stu lat nie byłam, czyli w ogrodzie botanicznym, w zoo, na samym szczycie katedralnej wieży:

Ten smutny niedźwiedź to nie w zoo, tylko jako symbol i maskotka Berna pośrodku miasta nad rzeką ma swoją siedzibę. Na imie ma Urs (od łacińskiego ursus - niedźwiedź):

Na jednej z ulic leży moneta 5-frankowa, ale Stefan nie radził mi jej podnosić, bo jest wtopiona w bruk i kto ją próbuje sobie przywłaszczyć zostaje oblany lodowatą wodą (jak widać kamienie dookoła niej są całe mokre - do dzisiaj nie wiem jak to funkcjonuje):

Moja pierwsza wizyta w Bernie (celem nabycia mebli) sprzed 3 miesięcy, tuż po przyjeździe do Szwajcarii, mocno mnie rozczarowała, w deszczu szaro-zielone kamienice wyglądały ponuro i przygnębiająco (żaden z budynków starego miasta nie jest pomalowany na kolorowo, wszystkie to czysty, niepokryty farbą piaskowiec). Tym razem jednak świeciło fantastyczne słońce, a kamienice były obwieszone kolorowymi flagami Euro 2008...

Przy okazji musze się ze skruchą przyznać, że przez ostatnie tygodnie byłam tak zaabsorbowana moim życiem osobistym, że nie dopełniłam reporterskiego obowiązku i olałam zupełnie 2 doniosłe i ważne dla społeczeństwa wydarzenia, czyli EM 08 oraz Jodlerfest (przy czym to drugie – święto jodłowania – jest dla Szwajcarów uroczystością dziesięć razy wyższej rangi niż Mistrzostwa, którymi się w Lucernie nikt jakoś specjalnie nie przejmował) . W związku z czym nie będzie na ten temat osobnej relacji :( Może jak od Stefana wyciągnę parę fotek z najazdu Holendrów na Bern (wszystko tonęło w pomarańczowych barwach), to zamieszczę, żeby Monikę chociaż trochę udobruchać ;)

Ale wracając jeszcze do mojej wycieczki po stolicy. Po całym dniu zwiedzania poszliśmy sobie na piwo. Pamiętacie może ten plakat nt. spożywania alkoholu przez kierowców (był na blogu TJF)?

Miałam okazję przekonać się, że - tak jak piszą - jedno piwo jest ok, ale dwa już nie... Droga z pubu na dworzec – odległość rzędu 1-2 km – zajęła nam jakieś 30 minut, bo Stefan 5 razy pomylił kierunki, a na sam koniec wjechał na pas dla TRAWAJÓW, po którym pokonaliśmy całkiem spory odcinek, zanim udało nam się PRZEZ TRAWNIK z niego zjechać, wywołując niezły zamęt na jezdni i kompletną konsternację innych użytkowników ruchu…

Czemu, ach, czemu?

2008-07-02T21:08:00.008+02:00

Ideałów nie ma. Wiedzieliście o tym????? Jeśli tak, to czemu nikt mi o tym nie powiedział???

Przed paroma dniami dotarła już do niektórych pocztą pantoflową wiadomość, że spotkałam Marka Darcy’ego. Tzn., żeby było jasne, nie twierdziłam ani przez chwilę, że to na pewno MÓJ pan Darcy, w znaczeniu Mr Right (choć skrycie miałam na to nadzieję). Konstatowałam jedynie, że to wykapany Mark Darcy, ten prawnik z ‘Dziennika BJ’, co dla osoby tak bridgetopodobnej jak ja czyniło go oczywiście bardzo atrakcyjnym.

Dlatego przestrzegam: Internet jest super miejscem do poznawania ludzi, pod warunkiem, że jak najszybciej się z nimi spotykasz w realu. Prowadzenie zbyt długiej i ożywionej korespondencji wiedzie do wytworzenia wyobrażeń o tej osobie, które nie muszą mieć wiele wspólnego z rzeczywistością. Z Darcym-Alexem nie korespondowałam wprawdzie przesadnie długo, niecałe dwa tygodnie, co jednak wystarczyło, bym zakochała się w nim totalnie, zanim go na oczy zobaczyłam. Przez ostatni tydzień chodziłam tak odurzona endorfinami, że myślałam, że zwymiotuje (wiem, pięknie powiedziane).

Na kilka dni przed randką uruchomiłam gorącą linię miedzy Poznaniem a Lucerną – kto tylko był dostępny na MSNie zarzucany zostawał przeze mnie pytaniami w co mam się ubrać i jak się zachować. Sylwii kazałam nawet przeprowadzać wśród znajomych mężczyzn sondaż, czy kobieta powinna UDAĆ, że sięga po portfel, gdy przychodzi do płacenia w restauracji, lol. Co do stroju, to całe szczęście, że nie zdecydowałam się ostatecznie na moją złoto-beżową sukienkę a’la Audrey Hepburn, bo i tak w zwykłej bawełnianej czarnej okazałam się, jak widać na zdjęciu poniżej, ‘tad overdressed’ (Alex miał mieć tego dnia rano spotkanie biznesowe, wiec zakładałam, że przyjdzie w BIAŁEJ koszuli i krawacie, ale niestety - ku mej rozpaczy - zdążył się przebrać)

Intelektualnie i emocjonalnie pasuje do mnie perfekcyjnie. Mogę z nim porozmawiać o wszystkim, począwszy od podróży i różnic kulturowych poprzez nurtujące mnie kwestie lingwistyczne aż po moje sny i ich interpretację wg Freuda, Junga i tygodnika Viva.

Ze szczegółów biograficznych: ma 31 lat, jest pół Anglikiem pół Szwajcarem, adwokatem, studiował w Manchesterze, ma licencje PILOTA prywatnych samolotów. No mój ideał no.

Traktuje mnie z taką czcią i szacunkiem jakbym była jego królową angielską i niepokalaną panienką w jednym, co jest wielką odmianą po latach spędzonych jako jedwabna wycieraczka u stóp Ulissesa (mam dzisiaj szczęście do udanych metafor, lol) Nie jest ani trochę popaprany. Spokojny, uprzejmy, odpowiedzialny. Jest w tym tygodniu służbowo w Moskwie, a mimo to pisze do mnie codziennie wieczorem.

W sobotę spędziliśmy przemiłe popołudnie, zabrał mnie na rejs statkiem po jeziorze Zuryskim, potem na spacer po urokliwym zabytkowym miasteczku zwanym Miastem Róż (róże były na każdym kroku), potem do zamku, gdzie znajdowało się MUZEUM POLSKIE (wyobrażacie sobie, pośrodku Szwajcarii! Było akurat zamknięte, ale mniejsza o to, liczy się intencja), potem do domu swoich rodziców (oczywiście rodziców nie było w domu :P) i na koniec jeszcze nad jedno romantyczne jezioro otoczone ze wszech stron górami i winnicami, gdzie w przytulnej knajpce zjedliśmy pizzę i lody z truskawkami. Sprawdził nawet wcześniej, o której mam ostatni pociąg powrotny (ja sama nie wiedziałam) i odwiózł mnie o odpowiedniej godzinie na dworzec.

Gdzie jest hak, zapytacie? Sylwia przypomniała mi ten motyw z 'Ally McBeal', gdy Ally umówiła się z jednym prawnikiem, ideałem wydawałoby się, a na randce okazało się, że SIORBIE. Otóż u mnie jest gorzej: fizycznie Alex jest ZUPEŁNIE nie w moim typie. Może gdyby był te parę centymetrów wyższy i na siłownię parę razy w tygodniu pochodził… Ale to chyba nie rokuje dobrze, jeżeli już na początku myślę, co bym w nim zmieniła, żeby był taki jak ja chcę??? Sytuacja jest o tyle beznadziejna, że nawet to, że mówi po niemiecku z lekkim brytyjskim akcentem (i odwrotnie) nie wydaje mi się ani trochę seksowne! Czuję się prawie jak Samanta w jednym z odcinków SATC, gdy spotkała absolutnie cudownego mężczyznę i zamiast iść na pierwszej randce do łóżka, jak to miała w zwyczaju, powstrzymywała się kilka tygodni coraz bardziej się w nim zakochując, po czym, gdy już w końcu do zbliżenia doszło, okazało się, że facet ma małego penisa :(( Myślę, że moja rozpacz jest porównywalna z rozczarowaniem jakiego doznała. Gdyby okazał się DOKŁADNIE taki, jakiego go sobie wyobrażałam, możecie być pewni, że byłabym już od niedzieli mężatką, nawet zaproszenia na ślub by Wam nie zdążyły dotrzeć. Ale ukochana Szwajcaria plus ukochany Szwajcar to by już było za dużo, tak przytłaczającej dawki szczęścia chyba bym znieść nie mogła…

A, i hit dnia: po 20 minutach znajomości wyznał mi, że we wrześniu wybiera się na Florydę, gdzie będzie sobie samolotem latał i czy nie zechciałabym mu towarzyszyć! Na moja ripostę, że bez wizy mnie do Stanów nie wpuszczą stwierdził, że może wtedy będę już miała SZWAJCARSKI PASZPORT. Hmm, mal lüegen, czyli jak mówią starzy Szwajcarzy, pożyjemy zobaczymy. Na razie w niedzielę wybieramy się razem na jeden alpejski szczyt, by na wysokości 2000 metrów oglądać WSCHÓD słońca, trzymajcie kciuki za bezchmurne niebo, to będą ładne zdjęcia.

Każda potwora...

2008-07-01T14:19:00.005+02:00

Od czego by tu zacząć? Ostatni wpis był ponad tydzień temu i nie ukrywam, ze jesteście zupełnie nie na bieżąco. Hmm, w zasadzie ja sama już za sobą nie nadążam. W ciągu tego tygodnia moje życie zmieniło się o 180 stopni, tylko po to by się zaraz o kolejne 180 ze świstem obrócić. Zatoczyłam zatem idealne kółko i stoję z powrotem w punkcie wyjścia.

Przede wszystkim wiadomość tygodnia jest taka, że po długich miesiącach żałoby, posuchy i psychoterapii wracam na giełdę i znowu umawiam się z mężczyznami. W tym celu lansuję się na szwajcarskim Netlogu i to z zaskakującym dla mnie skutkiem. Pamiętacie ten motyw z filmu 'To właśnie miłość' (z Keirą Knightley, Hugh Grantem i Colinem Firthem)? Jednym z bohaterów był taki rudy nieciekawy Anglik, niemający kompletnie powodzenia u kobiet. Aż do momentu, gdy pewnego dnia wpadł na genialny pomysł przeprowadzki do Stanów, w nadziei, że w Teksasie zrobi ze swoim angielskim akcentem furorę i jako intrygujący cudzoziemiec z kulturowo odmiennego kraju będzie rozchwytywany i uwielbiany niczym książę William - co się o dziwo sprawdziło. No więc ja mam to samo. Pamiętam, że tuż przed wyjazdem skarżyłam się Oli H., że zakochuję się przez całe życie nieszczęśliwie i bez wzajemności (nawet Ulisses nie kochał mnie tak mocno jak ja jego) a we mnie nikt się nigdy bez wzajemności nie zakochał. Nie znaczy, że sobie tego życzyłam, o nie, zbyt dobrze wiem, jak to boli. W każdym razie nie przypuszczałam, że istnieje w ogóle takie zagrożenie. Okazuje się tymczasem, ze wystarczyło o 1000 km od domu odjechać by z bezbarwnej, przezroczystej, nieatrakcyjnej dla facetów i konsekwentnie przez nich ignorowanej istoty, którą byłam przez długie lata, przemienić się w ubóstwianą przez nich boginię. Jednym słowem, nie ma tygodnia, żeby się jakiś Szwajcar we mnie nie zakochał.. Hmm. Mam wrażenie, że funkcjonuję w ich świadomości jako jakaś rosyjska księżniczka lub coś w tym stylu.

Co gorsza, nie musze w tym celu nikogo udawać, wystarczy ze jestem sobą, czyli serdeczną, komunikatywną i otwartą na świat osobą i to działa (czemu w Polsce na nikogo - a na pewnego kogoś w szczególności - nie działo??) Tzn. oczywiście nie wyprowadzam ich z błędu, gdy na podstawie faktu, że moje zdjęcie ukazało się w 'Elle' wysnuwają teorię, że jestem znaną polską fotomodelka :P A co sobie będę język strzępić ;) Poza tym od wyjazdu z Polski podszkoliłam się trochę w umiejętnościach interpersonalnych z tych licznych poradników, które sobie tutaj zakupiłam (w odróżnieniu od Bridget Jones posiadam zdolność krytycznej lektury tego typu wydawnictw, i czerpię z nich tylko to, co mi się wydaje rozsądne).

No i nie da się ukryć, że klimat, czysta woda i świeże powietrze oraz inne aspekty szwajc-raj-skiego życia dobrze na mą powłokę cielesną wpływają. Na tym zdjęciu np. możecie zobaczyć jak pozytywnie wysokie ceny tutejszej żywności odbiły się na moich kształtach. Widać mi już dosyć wyraźnie kość biodrową (łac. os coxae). Jak będzie mi widać przez ubranie żebra i obojczyki, to będzie chyba znak, że pora wracać do ojczyzny…

Teraz pewnie chcecie wiedzieć jacy są tutejsi mężczyźni? Szwajcarzy są zupełnie inni niż Niemcy. Poza tym są absolutnie przemili, sympatyczni i trochę nieśmiali. I nie jest prawdą, że są ksenofobami, ja w każdym razie tego zupełnie nie odczułam. Ok, przyznaje, że może gdybym była nielegalnym serbskim imigrantem, miała wąsy i 30 kilo nadwagi inne wrażenia na temat szwajcarskiej gościnności bym odniosła. Tymczasem jednak jestem ochoczo oprowadzana po miastach, zapraszana na obiadki i deserki oraz uczona szwajcarskiego… Konkretna relacja z randki z Darcym, czyli Alexem będzie jutro (wiem, wiem, okrutna jestem), bo teraz już muszę lecieć na zajęcia. Żeby Was jednak już dłużej nie dręczyć powiem tylko, że się rozczarowałam i że to jednak nie MÓJ Darcy :( On się nie rozczarował i otrzymałam nawet pierwszą w życiu POWAŻNĄ (choć zawoalowaną i mało romantyczną) propozycje małżeństwa… Najgorsze, że przez randkę z nim prawie zawaliłam jeden sprawdzian i spławiłam kilku innych kolesi, w tym jednego TRIATLONISTĘ .

Lucerna lśni (w słońcu i w deszczu)

2008-06-20T12:45:00.016+02:00

Nie nastawiajcie się nigdy zbytnio, gdy piszę, że o czymś będzie w następnym poście. Z moją obietnicą jest jak z prognozą pogody – przeważnie się nie sprawdza. Miało być dzisiaj o Bazylei, ale będzie o Lucernie, i to z bardzo ważnego powodu. Lucerna została wybrana przez czytelników portalu Trip Advisor najulubieńszym celem podróży w całej Szwajcarii, plasując się jednocześnie na ósmej pozycji w Europie, a 25 na świecie i wyprzedzając tym samym tak renowowane destynacje jak Florencja, Wenecja, a nawet Paryż. Od początku trąbię wszem i wobec, że jest tu pięknie jak w bajce o brzydkim kaczątku…

…a kto mi nie chce wierzyć i nadal ma wątpliwości, czy warto mnie odwiedzić – mam nadzieję, że po ujrzeniu dzisiejszych zdjęć zmieni zdanie (dzisiaj w ogóle mało czytania, dużo oglądania). Zdjęcia wyszły oczywiście nie spod mej ręki i pochodzą ze słynnego już pobytu TJF i Moniki u mnie. Na większości z nich, przyznaję, Lucerna przemyka wprawdzie tylko gdzieś w tle, za moimi plecami, ale w końcu to ja tu rządzę i mam prawo raz na pierwszym planie być, no nie?

Zdeterminowane pokazać moim gościom jak najwięcej, niezależnie od warunków atmosferycznych, na spacer po Starówce i okolicach przegoniłam ich prosto w najgorszy deszcz. Stąd to niefotogenicznie szare niebo ponad mostem:

Most to oczywiście słynny Kapellbrücke, znak rozpoznawczy Lucerny (jak to możliwe, ze pojawia się dopiero teraz, w 17 poście?). Pochodzi z XIV wieku, ale w 1993 roku, mimo, iż otoczony ze wszech stron przez wodę, częściowo spłonął :( (relacja z pożaru zaczyna się od 2:15 min) Mam nadzieję, że za mojego tu pobytu nic takiego się już więcej nie stanie, bo chyba by mi serce pękło z żalu. Nie wiem czy to normalne, czy już wymaga leczenia, ale od samego patrzenia na zdjęcie płonącego zabytku łzy mi napływają do oczu (i wiem chyba jak się musiała czuć Kleopatra patrząc na stojącą w płomieniach Bibliotekę Aleksandryjską… hmmm, w sumie jak sobie o Bibliotece Aleksandryjskiej pomyślę, to też mi się słabo robi…)

Na całym moście jest dostęp do Internetu, czasami do Was zatem stamtąd pisuję ;)

Na całej długości znajdują się również trójkątne obrazy – biblia pauperum, czyli Internet średniowieczny. Ten powyżej wyjaśnia akurat pochodzenie nazwy miasta: Lucerna, znaczy po łacinie 'lampa'. Stąd też na wszystkich koszach na śmieci w centrum hasło pojawia się chwytliwe hasło ‘Luzern glänzt – Lucerna lśni (czystością)’ hehe.

I jeszcze raz most - specjalnie dla Oktawii - w całej swej okazałości konstrukcyjnej oraz podobne ujecie by night:

No i moje ulubione – JA na moście. Po minie widać chyba, ze kocham to miasto?

Dla porównania - ja w Berlinie, zdjęcie zrobione w sierpniu 2007, w czasie mojego najgłębszego kryzysu, do tego w mieście, które uosabia wszystko, czego nie lubię: pośpiech, anonimowość, brak poczucia bezpieczeństwa :(

Mam nadzieję, że Ania M. nie czuje się urażona moją deskrypcją JEJ Berlina – to tylko moje subiektywne odczucia. W Lucernie fantastyczne jest to, że pomimo zaledwie 60 tys. mieszkańców, nie jest ani trochę zapyziała czy prowincjonalna. Łączy w sobie wszystkie zalety wielkiego miasta, czyli ofertę kulturalną, sklepy, luz i rozmach z małomiasteczkową przytulnością. Nikt tutaj nigdzie nie goni, kierowcy (nawet autobusów) przepuszczają pieszych na pasach i standardem, a nie dziwactwem jest, że przypadkowi przechodnie - całkowicie obcy ludzie - mówią sobie z przyjaznym uśmiechem, mijając się, ‘Gruezi’, zamiast odwracać wzrok…
.

Ponieważ pogoda na przedprożu Alp zmienia się jak w kalejdoskopie, po kilkunastu minutach naszego spaceru wyszło słońce, dając swą obecnością zaczyn do następujących ujęć:

[mniam]

[cmok]

[gulp]

Jedno jest pewne: JEŻELI kiedyś umrę, będę straszyć w Lucernie:

A co TY robisz dla naszej planety?

2008-06-14T14:52:00.005+02:00

Sortowanie śmieci popłaca!! Byłam właśnie wyrzucić puste puszki i na kontenerze z brązowym szkłem znalazłam butelkę szampana Z ZAWARTOŚCIĄ. Mam nadzieję, że nie była to jakaś akcja typu ukryta kamera, bo ją sobie najzwyczajniej w świecie wzięłam :D

Za zdrowie Planety Ziemi. Prost!

Na marginesie: przystosowuję się. Wczoraj po raz pierwszy zupełnie nieświadomie zamiast 'Guten Abend' powiedziałam 'Gueten Obig' lol , a na życzenia miłego wieczoru odpowiedziałam nie 'Danke, gleichfalls', tylko 'merci, glichfalls'... Co gorsza, niemiecki Niemiecki zaczyna mi już brzmieć trochę SZTYWNO.

Gospodarstwo domowe i inne patologie

2008-06-11T20:18:00.011+02:00

Z Bewegungslehre (nauki o fizjologii i patologii ruchu – wyjaśnienie dla Marty ;)) dostałam SZÓSTKĘ!! Zgarnęłam 40 punków na 40 :D Mam tylko nadzieję, że inne dzieci nie przestaną mnie przez to lubić, że taką kujonką jestem.

Powyższe zdjęcia zrobione zostały w tym fantastycznym antykwariacie, o którym już Wam kiedyś wspominałam. Oprócz książek są tam długie rzędy porcelany, szkła i innych artykułów gospodarstwa domowego. Ponieważ Monika i Tomek też się takimi rzeczami jarają, wybraliśmy się tam wspólnie już w pierwszym dniu ich pobytu. Na szczęście byliśmy samochodem, ponieważ na wejściu przywitał nas wielki plakat, że ‘AKTION AKTION: w dniu dzisiejszym wszystko z wybranych regałów GRATIS’ (!!!). Tym oto sposobem weszłam w posiadanie dwuosobowych kompletów kieliszków do niemal wszystkich rodzajów alkoholu, a także paru innych ładnych przedmiotów:

Po wizycie w tym i dwóch kolejnych interesujących sklepach nie mieliśmy już za wiele czasu na takie detale jak muzea, nadrobiliśmy to jednak w dniach następnych. Ale o tym później, znaczy się w następnych postach. Mam tyle ładnych zdjęć, że będziecie je oglądać przez następne 2 miesiące, ponieważ w odróżnieniu od Tomka nie zamierzam wprowadzać aż tak ostrej selekcji i odrzucać któregoś z nich tylko dlatego, że wyglądam na nim jak turystka z Mińska :P

Przede wszystkim jednak chciałabym znowu zdementować. Blog Tomka przedstawia mnie, jako gospodynię, w bardzo negatywnym świetle, że niby tylko bułki z serem i zupki chińskie były do jedzenia! Takie rzeczy były wyłącznie dla chętnych, jako aperitif!!! Nie mogę dopuścić, by zła opinia o moich zdolnościach kulinarnych się w Waszych głowach utrwaliła, zwłaszcza, że czytuje to pewien mężczyzna, dla którego chętnie bym gotowała, nawet codziennie (czyta, ale nie wie, że to o niego chodzi…).

A’propos, poniżej ujęcia mnie jako perfekcyjnej pani domu oraz Tomka jako, bo ja wiem, Harrego Pottera :P Tytuł alternatywny – ‘Czego nie możesz zmienić, zaakceptuj' (jak klikniecie, to powinno Wam się otworzyć duze w osobnym oknie):

Tutaj znowu Tomek jako Harry Potter oraz jak zabiera dziecku zabawkę, czyli czego się nie robi dla dobrego ujęcia (mam nadzieje, że mnie za umieszczenie tej fotki nie zabije):

Tematu Haushalt ciąg dalszy. Typowy podział ról w społeczeństwie. Kobieta w tle. Tomek strasznie się wkurzał, gdy chciałam ZARÓWNO zbierać chrust, rozpalać ogień, JAK I kroić jedzenie. Albo jak próbowałam sama dźwigać kartony i otwierać słoiki. Przeprowadziłam autoanalizę i doszłam do wniosku, że zachowuję się tak nie dlatego, że tradycyjny model rodziny mi nie odpowiada, tylko dlatego, że na co dzień nikt tego za mnie niestety nie zrobi (tzn. na co dzień nie mam raczej potrzeby zbierania chrustu, ale łapiecie chyba o co chodzi) i jestem już przyzwyczajona wszystko robić sama :( Consuetudo est altera natura, jak mawiali starożytni. Pozytywna strona tego stanu rzeczy jest taka, że nauczyłam się obsługiwać WSZYSTKIE funkcje w szwajcarskim scyzoryku i nie ma takiej rzeczy, której bym nim nie otworzyła (za wyjątkiem sejfów na razie, w tym celu szukam jednak osobistego Jamesa Bonda).

Uczta barbecue odbyła się na wysokości 1600 m, u stóp znanego Wam już Pilatusa. Tu jeszcze T. i M. się cieszą...

…bo nie wiedzą, co ich za chwilę czeka. Ponieważ w góry wybraliśmy się wbrew wszelkim zasadom dopiero po południu, zejść musieliśmy o własnych siłach, szybkim krokiem i częściowo po zmroku, jako, że wszystkie kolejki były już dawno zamknięte. Powiem krótko: musculus tibialis anterior przypominał niektórym o tym wydarzeniu przez następne kilka dni… Mimo to, wybraliśmy się kolejnego dnia na łażenie po Bazylei, ale o tym następnym razem, zatem bądźcie czujni. Cdn!

Odsyłacz

2008-06-09T14:27:00.006+02:00

Jak Wam zapewne wiadomo, gościłam u siebie w zeszły weekend delegację z Polski. Relację z tego wesołego wydarzenia możecie na razie przeczytać TU. Wprawdzie Tomek i jego blog reklamy nie potrzebują, musze się jednak nimi tymczasowo wyręczyć, ponieważ jestem obecnie b.b.b. ZAJĘTA (przez ostatni tydzień spałam jakieś 8 godzin w sumie :D) i na moje sprawozdanie musicie jeszcze trochę poczekać… Dementuję tym samym pogłoski, że mam przerwę urlopową :P

W ramach wyjaśnienia i usprawiedliwienia napiszę tylko, że miałam w zeszłym tygodniu 2 ciężkie sprawdziany, z anatomii i Bewegungslehre. Wiem, że dla większości z Was słowo ‘sprawdzian’ to już czysta abstrakcja, podobnie jak ‘zadanie domowe’ albo - bo ja wiem - ‘korektor’ i ‘gumka myszka’ i że zajmujecie się na co dzień raczej PRAWDZIWYM życiem, ale ja podeszłam do nich bardzo poważnie i przysiedziałam nad budową tkanek i prawami Mendla naprawdę sporo czasu. Nie jestem z natury, co również pewnie wiecie, szczególnie ambitna, i nastawiona na współzawodnictwo, ale tym razem zależało mi, by dobrze wypaść i

po pierwsze, szerzyć dobre imię Polaków za granica (to taka moja szczątkowa forma patriotyzmu, jedyna, na jaką mnie stać);

po drugie, bo niewiele mi się w ostatnich miesiącach w życiu udawało i chcę w końcu dla odmiany poczuć jak to jest, jak się coś zrobi dobrze.

Wyników jeszcze nie mam, ale chyba dałam radę :).

Ostatnie cztery dni miałam do tego szczególnie intensywne, gdyż robię dodatkowe państwowe szkolenie, po którym otrzymam uznawaną w całej Szwajcarii legitymację i tytuł Seniorensportleiterin - fitness trenerki dla seniorów. Wiem, wiem, lol. Ale tak naprawdę nie ma się co śmiać, zgodnie z definicja seniorem zostaje się już w wieku 45 lat, więc jak czas dalej w tym tempie będzie za…, to ledwo się obejrzycie, a już znajdziecie się w zasięgu moich uprawnień :P. Poznałam w związku z tym kursem mnóstwo osób z mojej przyszłej branży i, jak to zwykle w Szwajcarii, dostałam pełno błyszczących kolorowych materiałów, pisaków i karteczek (wiadomo - ordnung):

Siedzimy od 8 rano do 9 wieczorem na siłowni, w sali gimnastycznej, lub szwendamy się po parkach z kijami do Nornic Walking. Robimy ćwiczenia z różnymi dziwnymi akcesoriami typu gumowe taśmy, piłki, wibrujące platformy i, o ironio losu, podczas jednego z takich ćwiczeń (dla BABĆ i DZIADKÓW, podkreślam) rozwaliłam sobie niemal kolano. Najadłam się mnóstwo strachu, bo nie mogłam przez 2 dni zginać nogi, ani tym bardziej pomykać na rowerze pod górę :( Na strachu tylko się na szczęście skończyło i na zużyciu całego słoiczka maści tygrysiej. Nie było to niemniej jednak przeżycie przyjemne, zwłaszcza w kontekście mojej świeżo nabytej wiedzy o misternej i kruchej budowie rzeczonego stawu, oraz w obliczu gigantycznych kosztów opieki zdrowotnej w CH.

Oprócz tego walczę nadal ze słynną miejscową biurokracją oraz padło moje pierwsze piękne złudzenie, bo ukradli mi licznik od roweru. Najpierw myślałam, że może go gdzieś przy parkowaniu zgubiłam, ale mi koleżanka uświadomiła, że TU TEŻ KRADNĄ (wiedzieliście o tym??)

Ale dosyć o takich powszednich przyziemnościach! Wejdźcie sobie na zaprzyjaźniony blog 2h2h i zobaczcie, co się robi w Lucernie z okazji Dnia Dziecka :D W formie przynęty wrzucam parę zdjęć:
.

Wiatr znad Sahary

2008-05-29T13:33:00.003+02:00

Przy otwartym oknie śpię już od dłuższego czasu, ale wczoraj po raz pierwszy, zamiast orzeźwiającej chłodnej bryzy znad jeziora obudził mnie podmuch gorącego powietrza. Fen.

Powyzsze zdjęcie przypomina mi trochę tę górę w Australii, ale to tylko takie lużne skojarzenie wywolane upalem... Przez cały dzień było ponad 30 stopni, a w radiu mówili, że wiatr niesie z sobą drobne ziarenka piasku znad Sahary, może w najbliższych dniach zabarwić powietrze na żółto i pomarańczowo (sic!) oraz zostawiać osad na samochodach. Z geografii rewelacyjna raczej nie byłam (pomimo szóstki na świadectwie maturalnym, nie będę już wnikała jak do tej niesprawiedliwości doszło…), ale nie bardzo chce mi się wierzyć, że takie coś jest możliwe : / Zmian w kolorze powietrza na razie nie zauważyłam. Garego, który zazwyczaj stoi sobie spokojnie przed domem, schowałam jednak na wszelki wypadek na noc do piwnicy ;), żeby się czasem nie zakurzył. W piwnicy nie grozi mu absolutnie NIC, nawet w przypadku ataku terrorystycznego, mamy tam bowiem najprawdziwszy SCHRON:

Miło

2008-05-25T17:31:00.003+02:00

Serce roście! Oto pierwsze OD LAT kwiaty, jakie dostałam bez okazji, tylko dlatego, że jestem miła i kochana:

Przyniosła mi je dzisiaj z targu moja sąsiadka - sympatyczna starsza pani - w podziękowaniu za ciasta, którymi ją co sobotę częstuję. Mieszka sama, nikt jej nie odwiedza, a mi to tylko na zdrowie wychodzi, że nie zjadam CAŁEJ blachy placka czy ciasteczek, tylko o te kilka kawałków mniej. Miły kraj, prawda? To mi przypomina, ze obiecałam Wam napisać coś więcej o moim bloku i okolicy, ale musicie jeszcze trochę poczekać, bo na razie wkuwam do pierwszego sprawdzianu. Wyobraźcie sobie, że robie nawet, w ramach przygotowań, tzw. Karteikarten (fiszki)! [Szok]

...discimus :)

2008-05-23T19:17:00.005+02:00

Czasy liceum powróciły! Na szczęście nie we wszystkich swych aspektach, bo bym się chyba załamała, gdyby mi nagle został przywrócony także i stan (samo)świadomości sprzed 10 lat. Wróciły w tym sensie, że znowu po latach uczę się praw Mendla, przemian komórkowych i innych pokrewnych zagadnień, które, jak sądziłam, uprzątnęłam skutecznie z piwnic mego filologicznego umysłu. Ale nie, nawet całkiem dużo pamiętam. Za to jakieś zaćmienie mnie dopadło i kompletnie nie mogę sobie przypomnieć jak się nazywała nasza ‘ukochana’ nauczycielka chemii z 1szej klasy. Ktoś mi przypomni? Boże, jak ona mnie dręczyła na ten dopuszczający (mas molowych do dzisiaj nie umiem, dobrze, że tutaj chemię mamy tylko organiczną)!!

Zresztą anatomia wcale nie jest tak znowuż bardzo oddalona od filologii klasycznej jak się wydaje i dzięki wiedzy o Starożytnych dużo zyskuje. Wszystkie te nazwy, gdyby nie znajomość łaciny, byłyby dla mnie tylko pusto brzmiącą wyliczanką. Albo taki np. splot słoneczny. Nazywa się tak dlatego, że Grecy wierzyli, że to, co do polowy ciała, brzuch, należy do ziemi, to, co powyżej - to już domena Nieba...

Po niemiecku też to wszystko ładnie brzmi, a raczej brzmiałoby, gdyby wypowiadał to np. mój ratyzboński wykładowca od Wergiliusza (facet miał najpiękniejszy niemiecki akcent, jaki w życiu słyszałam, wykłady były nudne jak zaraza, Eneida mnie nigdy nie kręciła, ale chodziłam ze względu na nieziemskie doznania słuchowe). Tutaj niestety wszystko podawane jest z helweckim zaśpiewem, ale powoli się przyzwyczajam i nie narzekam, bo wszyscy raczej starają się rozmawiać ze mną hochdeutschem (oprócz Tamary, która jest na to za leniwa i Alessandro - tego jednego chłopca, którego mamy w klasie - ale mam podejrzenie, że on inaczej nie umie;)) Tematowi szwajcarskiego akcentu będę chyba musiała osobny wpis poświecić, bo kwestia jest bardziej złożona... (dobra, już słyszę jak ziewacie :P)

Fizjologię mamy z takim strasznie natchnionym gościem (specjalista od medycyny naturalnej). Ciągle opowiada nam np. o swoich dziwnych przeżyciach i wizjach, których doznał po wprowadzeniu się w wyższy stan świadomości pod wpływem hiperwentylacji… W celach czysto terapeutycznych, jak podkreśla. Wystarczy niby tylko przez długi czas bardzo szybko oddychać, dochodzi wtedy do alkalozy i halucynacji. Przeżycie można ponoć przyrównać do ponownych narodzin, hmmm. Muszę też kiedyś spróbować, na razie jednak mam nową obsesję, lol - dieta Body Reset się nazywa - która polega na NIE zaburzaniu równowagi kwasowo-zasadowej organizmu, więc dostarczanie sobie nadmiernych ilości zasad/kwasów stoi z nią zdecydowanie w sprzeczności. Z tematów bardziej przyziemnych, na ostatnich zajęciach mieliśmy strasznie ożywiona dyskusję nt, czy rzeczywiście możliwe jest, żeby bliźnięta (dwujajowe) miały rożnych ojców. Ja osobiście słyszałam o takim przypadku, że biała kobieta urodziła bliźnięta: jedno białe, jedno czarne… Wtedy chyba najlepiej iść w zaparte i obstawać, że się miało jakichś afro-amerykańskich przodków i dopiero teraz się to w kolorze skóry zamanifestowało (co genetycznie nie jest jednak raczej możliwe, ale może się ktoś bardziej kompetentny wypowie? Carola, dentyści się o tym uczą?)

Jeszcze odnośnie anatomii, to zrobiłam sobie bardzo korzystne zdjęcie z Antonim (szkieletem) ale je przypadkiem wykasowałam :/ Na pocieszenie widok mojej szkoły z zewnątrz:

Dwa wykłady mieliśmy z facetem o niekoniecznie szwajcarsko brzmiącym nazwisku - Wolanin (wyznał nam, że należy do tych 2% mężczyzn, którzy na ślubie przyjęli nazwisko swojej żony, której pradziadek był zresztą Polakiem). No więc jak po raz pierwszy wszedł do sali doznałam przedziwnego i nieoczekiwanego uczucia deja vu, facet wygląda bowiem IDENTYCZNIE jak Ben! Dla niewtajemniczonych: Ben to moja pierwsza ‘dorosła’ miłość, od absolutnie pierwszego wejrzenia. ‘Dorosła’ piszę w cudzysłowie, bo jak sobie przypomnę siebie z tego okresu… Ech, nie miałam wtedy kompletnie pojęcia o mężczyznach i związkach i wydawało mi się, że to, co piszą w ‘Cosmopolitan’ (mojej ówczesnej Biblii) nt. instrukcji obsługi mężczyzny odnosi się do absolutnie wszystkich przedstawicieli tego gatunku. No nieważne. W każdym razie Herr Wolanin wygląda dokładnie jak Ben i z przykrością stwierdzam, że w pierwszej chwili takie same pozytywne uczucia we mnie wywołał i postanowiłam sobie nawet w duchu, że umówię się z nim po zajęciach na kawę. Ale uwaga (bo już widzę jak mój psychoterapeuta załamuje ręce): uczucia te natychmiast ostygły, jak tylko oznajmił, że ma żonę i trojkę dzieci… Normalnie aż niewiarygodne, ale człowiek NAPRAWDĘ uczy się na własnych błędach :D

A’propos:

Zasady bycia człowiekiem (Anonim)

1. OTRZYMASZ CIAŁO.
Możesz je lubić lub nienawidzić, lecz pozostanie twoje przez cały czas twojego pobytu tutaj.
2. BĘDZIESZ SIĘ UCZYĆ.
Wpisano cię na nieformalne studia w szkole zwanej życiem. Każdego dnia będziesz mieć szansę odebrac parę lekcji. Mogą ci się podobać, możesz jednak uznać, ze są bezużyteczne i głupie.
3. NIE MA BŁĘDÓW, SĄ TYLKO NAUCZKI.
Dorastanie to proces oparty na metodzie prób i błędów, na Eksperymentach. Eksperymenty ‘nieudane’ są tak samo ważną częścią tego procesu, jak doświadczenia, które się powiodły.
4. LEKCJA POWTARZANA JEST DOPÓTY, DOPÓKI SIĘ JEJ NIE NAUCZYSZ.
Każda lekcja zostanie ci zaprezentowana w rozmaitych wersjach, dopóki się jej nie nauczysz. Dopiero, gdy ją pojmiesz, przejdziesz di następnej.
5. NAUKA NIGDY SIĘ NIE KOŃCZY.
Nie ma takiej chwili w życiu, która nie zawierałaby swoich lekcji. Żyjesz, a więc musisz się uczyć.
6. ‘TAM’ WCALE NIE JEST LEPSZE NIŻ ‘TUTAJ’
Gdy tylko twoje ‘tam’ stanie się ‘tutaj’, natychmiast znajdziesz sobie następne ‘tam’, które znów będzie się przedstawiać lepiej niż ‘tutaj’.
7. INNI SĄ PO PROSTU ODZWIERCIEDLENIEM CIEBIE.
Nie kocha się ani nienawidzi czegoś w innych, jeśli nie kocha się lub nie nienawidzi tego w sobie.
8. OD CIEBIE ZALEŻY, CO UCZYNISZ ZE SWOIM ŻYCIEM.
Masz wszystkie przybory i bogactwa, których możesz potrzebować. Co z nimi uczynisz, zależy wyłącznie od ciebie. Wybór jest twój.
9. ODPOWIEDZI NA TWOJE PYTANIA SA W TOBIE.
Odpowiedzi na pytania, które niesie życie, są w tobie. Wystarczy tylko przyjrzeć się, wsłuchać i zaufać.
10. ZAPOMNISZ TEGO WSZYSTKIEGO.
11. MOŻESZ SOBIE JEDNAK PRZYPOMNIEĆ, KIEDY TYLKO ZECHCESZ.

A zatem wygląda na to, że jedną Lekcję już wystarczająco dużo razy przerobiłam i nie wpakuję się po raz kolejny w to samo bagno. Co mnie cieszy. Niepokoi mnie jeszcze tylko fakt, że nadal mam najwidoczniej ‘licealną’ skłonność do zakochiwania się w moich lekarzach i nauczycielach. ‘Licealną’ znowu w cudzysłowie, jako, że w liceum akurat w żadnym nauczycielu się nie kochałam (oprócz oczywiście absolutnego platonicznego uwielbienia dla Okonia, ale to co innego). Ale w końcu po to z Polski wyjechałam, żeby w końcu DOROSNĄĆ. Daję sobie na to rok, więc trzymajcie kciuki, bo jak się nie uda, to nie wiem, co mi jeszcze pozostaje… Tybet? Syberia??

Moniko!

2008-05-20T18:09:00.004+02:00

Z okazji urodzin masz ode mnie tradycyjne życzenia wszystkiego NAJDROŻSZEGO oraz 3 prezenty:

1. Ciasto marchewkowo-imbirowe z orzechami, w polewie z gorzkiej czekolady. Źródło beta karotenu, selenu, magnezu oraz NdSCP (niezbędnych do szczęścia cukrów prostych). Nie martw się, to zjem sama, a do Twojego przyjazdu upiekę nowe :)

2. Nie wiem, w którym stadium picia się właśnie znajdujesz (znając życie to już w pracy martini vesper się strumieniami lało :P), ale ja też już za Twoje zdrowie wypiłam, o czym świadczy załączony poniżej obrazek... Zachód słońca fotografowałam stojąc na środku jezdni w strugach deszczu po kilku h jazdy rowerem BEZ BŁOTNIKÓW, wiec doceń :D

Do tego trafiłam ostatnio na b. ładną, pasującą tu metaforę. Kwestia wypowiadana przez pacjenta szpitala psychiatrycznego:

‘Fantastyczny zachód słońca, nieprawdaż? Tak jakby dobry Bóg wkładał do skarbonki lśniący miedziany żeton, by kupić nam niebo pełne gwiazd’ (po niemiecku brzmi imho jeszcze ładniej, ale już Ci daruję ;)
.

(Erich Segal, Lekarze)

3. Niespodzianka do odebrania na miejscu. Te bez kokardek są dla 2h2hTomka, z okazji zaległych urodzin, wiec też już się może jarać :D

Stare meble, nowe meble

2008-05-14T16:25:00.009+02:00

Nie chciałam do tej mojej przeprowadzki tutaj jakiejś strasznej ideologii dopisywać, że nowe życie zaczynam, czy coś w tym stylu. Ale to prawda. I jak na potwierdzenie tych słów o północy, dokładnie przed moim wyjazdem z Polski - kiedy to spanikowana siedziałam wśród na pół spakowanych walizek z kieliszkiem wina musującego dla rozluźnienia - niczym w noc sylwestrową rozległ się huk i na marcowym, zachmurzonym niebie nad moim ogrodem rozbłysły setki sztucznych ogni. No i jak tu nie wierzyć w Bogów*? Niczym rasowa (starożytna) Rzymianka odczytałam to jako bardzo dobry omen i przestałam się bać czegokolwiek, co mnie może spotkać w obcym mieście…

(*Wytłumaczenie dla sceptyków i ateistów: w pobliskiej restauracji odbywało się akurat wesele i fajerwerki miały tę uroczystość uświetnić.)

Jedną z ‘niespodzianek’, jakie czekały mnie po przyjeździe do Lucerny był fakt, że wynajęcie umeblowanego mieszkania ‘od zaraz’ graniczy z cudem. Trzeba było zatem szybko plany zrewidować i wyruszyć do Zurychu na poszukiwanie mebli. Nie powiem, żeby mnie to jakoś nadmiernie zmartwiło, ponieważ jako niespełniona (jeszcze!) architektka wnętrz, uwielbiam się meblować, a nade wszystko dobierać dodatki, kwiatki i poduszki ;) Najbardziej ostatnio lubuję się w stylu ‘kolonialnym’ (masywne mahoniowe meble, ciężkie kotary, wielkie skórzane kanapy i lustra)…

(powyżej sesja zdjęciowa autorstwa mojej sis wykonana – ku uciesze innych klientów - w Almi dekor, lol, a nie w normalnym domu, na co wskazuje kilka zaznaczonych detali oraz niecodzienna ilość zegarów na ścianie)

…jednak ze względu na ograniczony budżet, zdecydowałam się ostatecznie na styl, eee, szwedzki. Jakby mnie ktoś pytał, jak mi się podobał Zurych, to z całą pewnością mogę powiedzieć, że maja ładną Ikeę. Poniżej możecie sobie zobaczyć efekt wielogodzinnej bieganiny po meblowym labiryncie. Zdjęcia jadalni zrobiłam na wzór namiętnie przeze mnie oglądanych programów typu ‘Metamorfozy’, ‘House doctor’ itp., żebyście sobie mogli porównać. Tych obrazków na zdjęciu „Przed’ też nie powinno być, ale już nie zdejmowałam, bo są przyklejone ;). Wolałam nie wbijać gwoździ, bo z moim ślepym szczęściem, z pewnością trafiłabym na jakąś instalację.

Jak widać, by oszczędzić sobie NIEPOTRZEBNYCH nowości, stół i krzesła nabyłam dokładnie takie, jak mam w PL. I muszę przyznać, że zadziałało - zadomowiłam się dzięki temu b. szybko i ani przez jedną noc nie czułam się w nowym mieszkaniu jak w hotelu, które to uczucie towarzyszyło mi wcześniej przy każdej przeprowadzce.

Łóżko było o połowę przecenione, ‘z ekspozycji’ ;) Na stoliki nocne nie starczyło już funduszy i cierpliwości, dlatego jest trochę goło, ale z ogólnego efektu jestem zadowolona. Brakowało mi tylko jakiegoś obrazu nad łóżkiem, więc sobie domalowałam :). Nie krytykować proszę za długich zasłon! Skrócenie kosztuje 20 Franków ZA METR, jak mnie pan schneider raczył poinformować, a swoim zdolnościom manualnym w tej akurat dziedzinie nie ufam. W prawym dolnym rogu ta góra za oknem to autentyk, nie fototapeta/-montaż!

Do osób orientujących się w temacie feng-shui: spójrzcie tylko jak ‘chi’ swobodnie przepływa!! Zgodnie z zasadami wszystko (prawie) mam parzyste: dwa fiołki, dwa obrazki, dwie poduszki, dwie pary krzeseł. Kwiaty mają okrągłe liście. I po raz pierwszy żyję w tak symetryczno-regularnym mieszkaniu, że udało mi się nałożyć bez problemu siatkę bagua:

Łazienka szału może nie robi, ja bym w każdym razie inne kafelki rzuciła i np. taką deskę sedesową (lol), ale ma jeden wielki zasadniczy plus: WANNA. Odwykłam, odwykłam od tego luksusu. Gdy urządzałam swoje poprzednie mieszkanie – a byłam wtedy typem praktycznym i ascetycznym - kategorycznie zażądałam prysznica i tylko prysznica. Błędy młodości. Teraz za to nadrabiam i biorę codziennie kąpiel z przesadną ilością piany.

Następnym razem wezmę na poranny jogging aparat i napiszę coś może o osiedlu i okolicy – super tereny do biegania mam :)

Fi-lo-lo-li. La-la-la.

2008-05-09T19:31:00.004+02:00

Uwaga, filolodzy i bibliofile! Dobrze, że jestem od Was oddalona o 1111 km, bo po tym co zaraz przeczytacie, pożarlibyście mnie żywcem z zazdrości. W jednym z poprzednich wpisów narzekałam na panującą tu drożyznę. Książki też są tu średnio 3 razy droższe niż w PL, ale już nie dla mnie!!! Znalazłam ZAJEBISTY antykwariat, prawie na zawał padłam jak tam weszłam (a przynajmniej palpitacji przedsionków doznałam): w wielkiej jak hangar hali piętrzą się góry książek, wszystkie po 1, 2 albo 3 Fr. Dodatkową atrakcja jest to, że nie są one w żaden sposób uporządkowane czy skategoryzowane, trzeba przekopywać się przez te stosy samemu i łowić co ciekawsze egzemplarze :D Oto efekt mojej pierwszej tam wizyty:

Są w idealnym stanie (wyglądają jak nieużywane, za wyjątkiem jednego lekko sczytanego egzemplarza bestsellera pt. ’Marsjanie i Wenusjanki na randce’, który jednak musiałam mieć ;)), większość pięknie wydana, w płóciennych oprawach. Jak ja się z nimi wszystkimi zabrałam za jednym razem, kilka kilometrów pod górę – nie pytajcie, w każdym razie Gary dzielnie to zniósł (a raczej przewiózł).

Mam nadzieję, że się choć troszkę ośliniliście na ich widok :P Ale nie będę taka. Jeśli nie brzydzicie się czytać po niemiecku (albo po francusku, angielsku lub włosku, bo parę sztuk w tych językach też znalazłam), to mówcie, co mam Wam wyszukać, zbieram zamówienia! Nie musicie mieć skrupułów - ćwiczenie bicepsów w kontekście mego przyszłego zawodu bardzo mi się przyda ;)

Asymetria

2008-05-09T19:25:00.006+02:00

Dokonałam odkrycia! Znam już przyczynę wszystkich moich niepowodzeń. Największe olśnienia spływają na człowieka niespodziewanie i mój casus potwierdza tę tezę w stu procentach. Byłam wtedy niewyspana, po kilku godzinach ślęczenia nad atlasem anatomicznym i wkuwaniem 15 sylabowych niemieckich nazw mięśni i kości twarzy (kto się uczył anatomii ‘tylko’ po łacinie ten nie ma pojęcia!!). Ktoś mógłby sceptycznie mniemać, że to z braku snu zrodziła się w mej głowie ta idea fixe (którą Wam zaraz oczywiście wyłożę), i że tak naprawdę nie ma ona podstaw i sensu, ale nie, nie! Nie dam sobie tego wmówić! Żeby na chwilę oderwać się od nauki, zabrałam się za przeglądanie zdjęć w komputerze i oto co mi się objawiło: prawa połowa mojej twarzy jest większa niż lewa (co z kolei udowadnia, że połowy nie zawsze są równe! dwa odkrycia za jednym razem! jaki niesamowity potencjał we mnie drzemie!). I nawet nie tylko większa, ale w ogóle INNA. W sumie podejrzenie to zaczęło we mnie kiełkować już jakiś czas temu, gdy odebrałam od fotografa zdjęcie biometryczne do paszportu, ale wtedy odgoniłam tę wstrętną myśl, racjonalizując, że przecież każdy wygląda na tych zdjęciach jak alien albo jak skazany… Że doskonałej symetrii w naturze nie uświadczysz, mówicie. NIBY tak. Była kiedyś, wiele lat temu, w Zamku wystawa fotografii. Zdjęcia ludzi sklejone z połówek ich twarzy i ich lustrzanych odbić (pamiętam jakie wrażenie to na mnie wtedy zrobiło! a były to czasy jeszcze długo zanim paint i photoshop zawitał pod strzechy). I rzeczywiście, każdy człowiek wyglądał inaczej, w zależności, z której połowy twarzy portret utworzono.

Ja jednak żyłam dotąd w przekonaniu, że jestem w miarę równa, pamiętam nawet jak Tomek Kocewiak, makijażysta, który mnie malował dla ‘Elle’, na mój widok wyraźnie się ucieszył i stwierdził, że takie regularne twarze to on chętnie maluje. Ale i to piękne złudzenie musiało mi zostać odebrane… A na tym pośrodku mam dodatkowo na czole jakieś PLAMY:

Teraz w każdym razie przynajmniej wiem, dlaczego mnie nikt nie kocha. Mężczyźni podświadomie wybierają istoty symetryczne, to już akurat dawno udowodnione, a jak mnie widzą, to uciekają, bo boją się, że im nierówne dzieci urodzę. Chociaż w sumie większość boi się jakichkolwiek dzieci, nawet idealnie okrągłych i różowiutkich…

(BTW, nie planuję na razie wyprawy do banku spermy po własne, ale przyznacie chyba, że z niemowlęciem mi do twarzy??? Lub raczej - na tym zdjęciu - ‘do piersi’ ;P)

Dobra, koniec żartów, tak naprawdę, akceptuje siebie taką jaka jestem (Ommmm, Ommm) i kocham każdą część swojego ciała (za wyjątkiem grubych ud, ale to temat rzeeeeka, na osobny wpis, którego chyba Wam jednak oszczędzę ;))

Frisch verliebt (Chwilo trwaj!)

2008-05-06T16:26:00.009+02:00

Kocham ten kraj, to już oficjalne. Jestem obecnie na etapie ślepego zauroczenia, a zatem nie dostrzegam ŻADNYCH wad w obiekcie mych uczuć, pragnę go jak najlepiej poznać, nie chcę go ani na moment opuszczać i jestem bardzo skłonna składać dalekosiężne deklaracje, że zostanę z nim na zawsze. Stan ten, wiadomo, trwać wiecznie nie będzie, ale póki co korzystam z przysługującej mi dawki endorfin i, napędzana nimi, mknę po szlakach pieszych i rowerowych.

Niedzielę znowu całą spędziłam w górach i jestem Wam chyba winna wyjaśnienie, dlaczego tak mało piszę na temat tych wypraw, mimo, że się o to w listach (niektórzy) dopominacie. Zabierałam się już do tego kilka razy, po każdej większej wycieczce, ale co się okazuje: otóż pomimo sześciu lat studiowania ‘sztuk wyzwolonych’ i tysięcy przeczytanych książek (a może właśnie DLATEGO) nie znajduję właściwych słów na opisanie tego, co za każdym razem oglądam i napotykam na swej drodze. Jest tu po prostu tak pięknie, że po dwóch zdaniach przerywam, mamrocząc pod nosem coś w stylu: ‘eheu, w jaki ja banał znowu lecę’ i zrezygnowana przechodzę do opisywania bardziej prozaicznych aspektów mojego szwajcRAJskiego życia.

Nie inaczej jest ze zdjęciami. Robione kiepskim aparatem, przez kompletną amatorkę, są niemalże obrazą dla majestatu gór i bluzgiem przeciwko krystalicznej czystości jeziora. Ale dzisiaj się zawzięłam. Nie mogę Was przecież pozbawiać wglądu w najlepsze momenty tylko dlatego, że mam jakieś filologiczno-filozoficzne zahamowania. Nie przełamałam się jeszcze na tyle, by wywalać tu rozbudowane elaboraty i wyczerpujące epopeje. Bardziej coś w rodzaju haiku. Co jakiś czas zamieszczać będę co ciekawsze zdjęcia z wypraw krajoznawczych, wyrwane z kontekstu i opatrzone minimum komentarza, przynajmniej to mogę obiecać...

Wielka zieleń. Różne odcienie zieleni w naturze:

Ta sama kolorystyka, tym razem nosząca ślady działalności człowieka ;)

Kot wysokiego napięcia:

Poszanowanie dla wszystkiego co żyje. Żem się nawet na tłumaczenie ‘wierszem’ szarpnęła:

'Człowieku! tu rośnie czysta trawa
Cieląt i krów codzienna strawa;
Pomyśl w spokoju nad tymi słowami
I nie brudź jej psimi odchodami!' lol

Respect nawet dla żab. Normalnie jak w tej opowiastce o buddyjskim mnichu, co przed każdym swoim krokiem omiatał drogę miotełką, żeby przypadkiem nie zdeptać jakiegoś żywego stworzenia…

(Na marginesie: w przypadku DZIECI obowiązuje ograniczenie jedynie do 30 km/h, hmmm…)

Tomek ma coś ostatnio ambicje w stylu National Geografic, więc ja, żeby nie pozostawać w tyle, nagrałam półminutowy filmik a’la Discovery Channel. Tytuł roboczy: ‘Żaby’. W rolach głównych zaanonsowane wyżej chronione okazy (nie wyglądają jakby miały czas wyskakiwać na jezdnię). Enjoy (koniecznie z dźwiękiem)!

Ogłaszam tym samym konkurs na najciekawszy tytuł do powyższego materiału edukacyjnego. Nagrodą jest to (czekolada z nadzieniem truflowym o smaku szampana):

Czekam na propozycje!!

3 grosze

2008-05-03T18:54:00.006+02:00

Dzisiaj odcinek dla tych, którzy myślą, że skoro studiuję sobie w Szwajcarii, to widocznie wygrałam w Totolotka lub śpię na pieniądzach i że w ogóle poprzewracało mi się w mej główce. Otóż NIE. Szkoła kosztuje dokładnie tyle, ile wyniosłaby mnie prywatna uczelnia w Polsce lub pierwsze lepsze studia zaoczne. To fakt, wszystko inne – za wyjątkiem alkoholu i perfum - jest tu o wiele droższe… szczerze mówiąc znacznie droższe niż myślałam i gdy po raz pierwszy stanęłam przy kasie z koszykiem pełnym zakupów z przykrością skonstatowałam, że mój sporządzony przed wyjazdem ‘biznes plan’ o kant dupy można potłuc, hi hi. Do tego doszły jeszcze jakże zaskakujące i TRUDNE DO PRZEWIDZENIA ;) koszty w stylu ‘obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne’ czy opłata meldunkowa. Mówi się trudno i żyje się dalej. Jako, że każde zdarzenie należy traktować jak lekcję od losu i ponieważ jestem mistrzynią w odnajdywaniu pozytywnych stron w największym bagnie, postanowiłam wprowadzić do swego słownika (a przede wszystkim wcielić w życie) zapomniane i przereklamowane, wydawałoby się, słowo: OSZCZĘDZANIE. Bardzo się do tego projektu zapaliłam, musze przyznać, i poczyniłam już w tym kierunku pierwsze kroki:

1. Hoduję rzeżuchę i inne kiełki (np. - nomen omen - lucernę). Biorąc pod uwagę ilości jakie tego pożeram, jest to znaczna oszczędność. Jeden taki pojemnik rzeżuchy kosztuje w supermarkecie 2 Fr., o cenie kiełków w sklepach ekologicznych nie wspominając:

2. Wszędzie chodzę pieszo. Nie jest to wielkie poświęcenie, bo dookoła jest pięknie, spokojnie i bezpiecznie (można bez strachu wracać przez puste ulice o 1 w nocy). Autobusem jechałam do tej pory 2 razy, tylko dlatego, że naprawdę mocno padało. Było to degustujące przeżycie, ze względu na bliskie spotkanie ze szwajcarską młodzieżą w wieku szkolnym oraz mokrymi psami … Wiem, wiem, starzeję się, ale środki publicznego transportu już nie dla mnie. A ponieważ na samochód to bym te kiełki 175 lat musiała pędzić, do akcji wkracza mężczyzna mojego życia - Gary, model ‘[ka]napa’:

Do centrum mam jakieś 2 kilometry, cały czas z całkiem stromej górki (mieszkam na bardzo przyjemnym wzgórzu reklamowanym jako ostoja dla emerytów). Wystarczy zatem, że wsiądę na rower i nawet nie musze ani razu nacisnąć na pedały tylko jadę sobie serpentynką nad samiutkie jezioro. Musze jedynie hamować, bo ograniczenie do 30 km/h jest :) Jak łatwo wydedukować, z powrotem jest dokładnie na odwrót, ale to tylko dodatkowy plus, bo odpada koszt karnetu na siłownię. Parę dni temu udało mi się po raz pierwszy podjechać aż na samą górę, bez zsiadania z roweru.

3. Od przyjazdu tutaj nie kupiłam sobie ani jednej pary butów. Kuszą mnie takie jedne czerwone szpilki, ale na razie dzielnie się trzymam.

4. Uwaga HIT: Upiekłam wczoraj sama chleb!!! Z orzeszkami pinii i suszonymi morelami. Wyszedł trochę plaski, zamiast na wierzchu, popękał od spodu i nie smakuje wcale jak chleb, ale jak na debiut w tej dziedzinie, uważam, że poszło mi znakomicie. Doczekał się nawet, jak widać, sesji zdjęciowej. W lewym górnym rogu w aranżacji pt. ‘Dary ziemi’:

5. Na razie nolens volens oszczędzam na Internecie. Jest to niestety oszczędność pozorna… WLAN jako taki jest wprawdzie darmowy, ale ciastka z rabarbarem i inne przysmaki już nie… Byłam w tygodniu w Urzędzie migracyjnym (czy jakoś tak), gdzie raczono mnie poinformować, że na Pozwolenie na Pobyt czeka się nie dwa tygodnie, jak w swej odwiecznej naiwności myślałam, lecz sześć. Bez Pozwolenia nie ma możliwości, jak już wielokrotnie wspominałam, założenia Internetu, i w każdym punkcie obsługi klienta patrzą na ciebie jak na nielegalnego imigranta.

6. Zamiast mineralnej pije wodę źródlaną, czyli innymi słowy… kranówę. Zresztą nie tylko prosto z kranu, bo nawet i z fontanny miejskiej albo z przydrożnego hydrantu można tu pić nieprzegotowaną wodę. Niedawno była jakaś awaria i przez jeden dzień trzeba było niby tego zwyczaju zaniechać i gotować, ale dopiero dzisiaj się o tym dowiedziałam :P Czekajcie, wpadłam właśnie na pomysł obliczenia ile w ten sposób oszczędzam… minimum 2 litry wody dziennie… czyli 672 litry rocznie… co, przy średniej cenie 2 Fr. za litr, daje … 1344 Fr. !!! Nie no, nie mogę, 3 tysiące złotych zostaje mi w ten sposób w kieszeni, zamiast filtrować się przez kłębuszki i kanaliki nerkowe! Zdecydowanie zasłużyłam na te szpilki. I może nawet jakiś malutki, ale naprawdę maleńki zegarek… I jeszcze taki olejek do masażu o cynamonowo-słodkim zapachu… ;) Lecę zanim mi sklepy zamkną!

PS. Jak macie jakieś swoje patenty na oszczędzanie, to BARDZO poproszę. Za każdą sugestię będę wdzięczna, im większe skąpstwo tym lepiej! Mogą być bardzo pracochłonne i karkołomne, konkretnie chodzi o oszczędzania hajsu, bo, jako bezrobotna, czas akurat mam.

Non scholae sed vitae...

2008-04-30T18:26:00.004+02:00

Dzisiaj krótko. Chce Wam tylko powiedzieć, że zaczęła się szkoła. Jest nas w klasie 5 osób: cztery dziewczynki i jeden chłopiec. W ławce siedzę z Evi, która jest bardzo sympatyczna i pożyczyła mi wczoraj swoją siatkę na książki, bo miałam ze sobą tylko małą torebkę. Inne dzieci ;) też są fajne, mimo, iż mówią dialektem, przez co nic a nic ich nie rozumiem. Dostaliśmy mnóstwo kolorowych, błyszczących podręczników i atlasów oraz długopisy :))) Wkrótce więcej na ten temat.

Po powrocie z zajęć, o 12 w nocy. Ten błysk w moich oczach to nie odbicie flesza, tylko…(boję się tego słowa, ale już powiem)…SZCZĘŚCIE.

Ser, czekolada i czerwone wino

2008-04-28T18:57:00.012+02:00

No więc, przed wyjazdem ostrzegała mnie dietetyczka, żebym uważała na czekoladę, bo jej siostrzenica przytyła podczas rocznego pobytu w Szwajcarii … 20 kilo. Hmm. Z trzech wymienionych w tytule produktów (zestawienie nieprzypadkowe: wszystkie wywołują migrenę) jadam tu NA RAZIE jedynie ser, co i tak jest dużym wykroczeniem przeciwko wszelkim moim zasadom (ha! nawet ja mam eee miałam zasady). Innymi słowy: dieta makrobiotyczna została zawieszona na czas nieokreślony…

Wiedziałam, że tak będzie już chwilę po przekroczeniu granicy. Pierwszym Szwajcarem, z którym porozmawiałam, był chłopak sprzedający sery na rynku w Bazylei. Od niego też kupiłam (co chcecie, ładny był i do tego agresywny marketing stosował) pierwszy od wielu miesięcy kawałek tego złotego zakazanego owocu i … przepadłam. Teraz co tydzień kupuje sobie inny gatunek w specjalnym sklepie (serowni??) albo u rolnika, u którego zaopatruję się w warzywa. Nie wydaje mi się jednak by wszystko to odbiło się negatywnie na moim zdrowiu, wprost przeciwnie, złagodzenie rygoru może mi tylko wyjść na dobre, jako że zaczęłam już u siebie zauważać pierwsze objawy ortoreksji. Sprowadzanie z drugiego końca Polski oleju lnianego, który dostarczają kurierem w specjalnych małych lodóweczkach, oddzielanie tych pieprzonych węglowodanów od pieprzonych białek, koktajle sojowe za pół mojej pensji… Oczywiście jako przyszły doradca żywieniowy niczego co zawiera glutaminian sodu lub uwodorniony tłuszcz nie tknę, będę Was tu jednak odtąd zamęczać zdjęciami potraw, które na nowo odkrywam. Wczoraj na kolację miałam tagliatelle verde z duszoną cukinią i szpinakiem w sosie serowym…

…a dzisiaj na obiad pizze z dwoma rodzajami sera - jeden nieoczekiwanie i strasznie śmierdział jak się topił. BTW, poznajecie ten stół?? Ikea ist ja doch überall ;P

Jest to nietypowy, choć i tak nie najbardziej oryginalny wariant tej włoskiej potrawy jaki znam (kto jadł moją ‘pizzę’ ze słodkich ziemniaków ten wie), ale miałam tylko jakąś dziwną mąkę o nazwie Urdinkel. Jak ktoś wie jak to zboże nazywa się po polsku, to niech mi napisze (tzn. Ur- wiem – znaczy, że jest to jakiś prastary tradycyjny gatunek - samo Dinkel mi znajdźcie, bo chce wiedzieć co zjadłam).

Jak widać przeważa w moim menu kuchnia włoska - ta sama, dzięki której wróciłam z Bawarii z 5 kilowym ‘nadbagażem’ (chociaż głównie za sprawą gelati, przyznaję ;). Tu jednak jest to najzdrowsza z 3 opcji… Dwie pozostałe to: szwajcarsko-francuska, reprezentowana wyłącznie przez fondue i sałatę z tłustym majonezowym sosem oraz szwajarsko-niemiecka, czyli Bratwurst, Roesti – podsmażane tarte ziemniaki, jak gdzieś znajdę zdjęcie tego tworu to wrzucę – oraz inne zatopione w tłuszczu kluchy :))

Jeżeli komuś pod wpływem tego posta przypomniało się, że jest głodny i pobiegł do kuchni po coś do jedzenia, to niech to teraz lepiej odstawi. Oto bardzo ciekawa scena, jaką udało mi się kiedyś uchwycić na jednej z uliczek paryskiego Montmartre’u. Rzecz dzieje się w witrynie jednej z licznych restauracji, w porze lunchu:

Tzn. mnie to osobiście do serów nie zniechęca, ale ja nigdy nie byłam, jak to się mówi, ‘obrzydliwa’ i można mi było najgorsze ohydztwa podczas jedzenia opowiadać i nie traciłam apetytu ;)

Jest tu obecnie akcja, by nie dokarmiać gołębi (to tak pozostając jeszcze w temacie żywienia), reprezentowana m.in. przez te plakaty:

Że to niby nasza (społeczeństwa) wina, że gołąbki srają na zabytkowe kamienice. Na skutek traumatycznych swego czasu przejść mam do tych ptaków stosunek eeee ambiwalentny, ale muszę przyznać, że na rysunkach wyglądają całkiem sympatycznie. I generalnie jestem ostatnio przepełniona miłością do wszystkiego co żyje (tylko niech się zanadto do mnie nie zbliża :/). Zresztą więcej niż gołębi jest tu innego drobiu: łabędzi i kaczek. 'Brzydkie śpiące kaczątka':

Dwie zasady są wspólne dla niemal wszystkich diet: że na 2h przed snem nie wolno jeść oraz że należy duuuużo pić. No więc w praktyce wygląda to tak, że wieczorem pijam jedynie białe wino – takie z plastikowym korkiem oczywiście - sączone ‘kulturalnie z kubka’ (jak ktoś mi chce sprezentować kieliszki, to najlepiej takie z grubego szkła, nietłukące). Oto PRAWIE wszystko, czego kobiecie trzeba:

A oto WSZYSTKO (znajdź różnice ;))

Chrzanić Ulissesa! (yeyyee freedom)

2008-04-22T12:47:00.006+02:00

'Odyseję' czytałam dawno, dawno temu (fragmenty dukałyśmy nawet po grecku, prawda, puellae?). Najważniejsze jednak pamiętam: Penelopa czekała wiernie na Ulissesa 10 ruskich lat podczas gdy on zabawiał się z małymi syrenkami (chyba nie pomyliłam bajek?) i innymi czarodziejkami. No więc ja, po prawie 2 latach czekania na powrót mojego Ulisessa, mówię ἄδην! (st.gr. dość!) i wyruszam w PODRÓŻ. Dzisiaj trochę o pierwszym jej etapie…

Zaczęłam klasycznie, to teraz, dla równowagi, będzie romantycznie :) Jako, że trasa z Poznania do Lucerny liczy ponad 1000 km, w plan peregrynacji wpisane zostało jedno z miast Goethego - Heidelberg. W tej ostatniej na mej drodze ostoi Hochdeutscha spędziłam noc w bardzo miłym hotelo (nie mylić z hotelem) o jakże oryginalnej nazwie - 'Heidelberg'. Następnego dnia rano śniadanie zjadłam już w kafejce u stóp Ruin Zamku. W ruinach tych Goethe, jak na romantyka przystało, przesiadywał całe dnie:

('W tym miejscu, w roku 1779 rysował Goethe roztrzaskaną wieżę')

Tą:

Na jednym z dziedzińców natknęłam się na grupę amerykańskich nastolatków recytujących na zmianę 'Cierpienia młodego Wertera'! Albo była to wycieczka szkolna, albo zapanowała jakaś nowa moda wśród emo (???) W każdym razie, skoro Amerykanie mogą, to ja też nie odmówię sobie w tym miejscu przyjemności zacytowania mojego ulubionego fragmentu z ‘Fausta’ ('Piosenka Gretchen przy kołowrotku'). Wiem, wiem, że prof. Okoń i tak już ze mnie dumny nie będzie i że dawno Jego ideały zaprzedałam, ale te kilka zwrotek oddaje bardzo stan mojego ducha przez ostatnie WIELE miesięcy - zanim zostałam niewierna Penelopą - wiec się nie śmiać!

Meine Ruh' ist hin, Mein Herz ist schwer;
Ich finde sie nimmer Und nimmermehr.

Wo ich ihn nicht hab', Ist mir das Grab,
Die ganze Welt Ist mir vergällt.

Mein armer Kopf Ist mir verrückt,
Mein armer Sinn Ist mir zerstückt.

Meine Ruh' ist hin, Mein Herz ist schwer;
Ich finde sie nimmer Und nimmermehr.

Nach ihm nur schau' ich Zum Fenster hinaus,
Nach ihm nur geh' ich Aus dem Haus.

Sein hoher Gang, Sein' edle Gestalt,
Seines Mundes Lächeln, Seiner Augen Gewalt,

Und seiner Rede Zauberfluß,
Sein Händedruck, Und ach sein Kuß!

Meine Ruh' ist hin, Mein Herz ist schwer;
Ich finde sie nimmer Und nimmermehr.

Mein Busen drängt Sich nach ihm hin.
Ach dürft' ich fassen Und halten ihn,

Und küssen ihn, So wie ich wollt',
An seinen Küssen Vergehen sollt'!

Jak znajdę lepsze tłumaczenie to dodam.

Żeby tak smętnie nie zakończyć, dla poprawy nastroju zdjęcie świadczące o tym, że nawet w Niemczech ordnung muss (nicht immer) sein:

Oraz, specjalnie dla CH3CH2OHTomka, tzw. (słusznie) ‘Duża Beczka’, którą napotkałam w zamkowych piwnicach:

Ponoć nigdy nie była napełniona bardziej niż do połowy… cóż, takie życie ;) Ważne, że do połowy pełna, a nie do połowy pusta, no nie?

321..

2008-04-17T13:47:00.003+02:00

...Start. Z dwutygodniowym opóźnieniem rusza obiecany blog. Opóźnienie byłoby jeszcze większe, gdyby nie uprzejmość miasta Luzern przejawiająca się w postaci publicznego WLANu na kilku głównych ulicach. Od 2 tygodni jestem w Szwajcarii, na razie jako nielegalna imigrantka/beztroska turystka. Wprawdzie moje Aufethaltsbewiligung już w drodze, opłata skarbowa uiszczona, ale dopóki machina szwajcarskiej biurokracji nie przetrawi mych danych oraz zdjęcia paszportowego popełnionego w dworcowym automacie, nie mogę sobie podłączyć Internetu w mieszkaniu. Przesiaduję zatem z laptopem w kawiarni przy Muzeum Sztuki niczym Carrie z ‘Seksu w wielkim mieście’ i pożeram kolejne ciastko z rabarbarem (jest tu obecnie szał na rabarbar, podobnie jak na szparagi oraz szpinak :P). Z tą tylko różnica, że miasto nie jest wielkie, lecz całkiem malutkie (60 tys. mieszkańców) oraz czyste, spokojne i porządne, czyli takie, jakie najbardziej lubię. I żaden Mr.Big/Mister Schweiz się póki co do mojego stolika nie dosiadł, wiec seksu też się RACZEJ nie spodziewajcie (co to w ogóle jest, ktoś mi przypomni, bo już chyba zapomniałam :/).

Dzisiaj w ogóle będzie mało konkretów, ale to absolutnie pierwszy wpis, wiec nie można tak bez gry wstępnej yyyyyy znaczy się in medias res (a Freud się śmieje zza grobu…). Jako niedoszła i swego czasu dobrze zapowiadająca się filolożka oraz zwolenniczka zasady Ordnung muss sein nie zabrałabym się do jakiegokolwiek pisania nie mając jasnych CELÓW PRACY. Wiedzcie zatem, że bloga niniejszego utworzyłam po to by:

Po pierwsze primo, nie stracić kontaktu z ludźmi, na których mi zależy, czyli z WAMI. Mam nadzieje, że jest to chęć obustronna, w związku z czym spodziewam się fali komentarzy, maili itp. oraz hucznego przyjęcia powitalnego po powrocie.

Po drugie primo ;), leczyć własne kompleksy :P. Możecie się tu zatem spodziewać lansu niemal wyłącznie na tle najdroższych samochodów, najpiękniejszych krajobrazów, najlepszych restauracji. No… może czasem pokażę Wam dla urozmaicenia moje prawdziwe życie ;)

Aha, i jest to blog z kategorii ‘tylko dla znajomych’ tudzież dla ‘znajomych znajomych’. Mimo 8 miesięcy pracy na Netlogu nie przekonałam się jeszcze całkiem do internetowego ekshibicjonizmu, proszę zatem url rozpowszechniać rozważnie i tylko wśród osób zaufanych ;) W kolejnej notce wyjaśnię dlaczego ‘niewierna penelopa’, choć klasycy się już pewnie domyślają. A teraz jeszcze to, na co wszyscy czekacie, czyli kilka zdjęć dających ogólne pojęcie jak tu jest:

Widok z mojego okna :D Normalnie budzę się, jem śniadanie, robię brzuszki a tu cały czas patrzy na mnie COŚ TAKIEGO!!!

Ten sam szczyt (Pilatus, 2132 m n.p.m) widziany z nadbrzeża. Zdjęcie dedykowane Ewelinie, dzięki której wybrałam Lucernę, a nie Bern lub Zurych. Najlepszy wybór w moim życiu :)

A to na wspomnianym już szczycie. Mina zdobywcy, zupełnie, jakbym tam weszła o własnych siłach...

Z tego sie nigdy nie wyrasta :P Zostawiłam też swój podpis na śniegu… w lodowcu różne rzeczy setki lat potrafią przetrwać, więc może moje DNA chociaż w tej postaci (złuszczonego naskórka) jednak zachowa się dla potomności ;) BTW Monika, nie oburzaj się o brak rękawiczek! To była spontaniczna wyprawa, cud, że miałam przy sobie okulary słoneczne i kurtkę.

Czy to z tej góry Bond zjeżdżał na jednej narcie (‘W tajnej służbie Jej królewskiej mości’)? Był też taki motyw ze zjazdem w futerale od wiolonczeli, ale nie pamiętam, w której części :/ 007's Switzerland